ตอนที่ 573 ลักพาตัวหมอ / ตอนที่ 574 ไม่รู้จักเป็นตาย

ตอนที่ 573 ลักพาตัวหมอ

บุรุษสองคนก็เข้ามาจับนางเช่นกัน ภายในร้านยาเล็กๆ นี้เละไม่เป็นท่า ข้าวของทางซ้ายกระจัดกระจาย ทางขวาก็ระเนระนาด จนแล้วจนรอดบุรุษทั้งสามคนก็ยังจับนางไม่ได้

จ้าวซู่เอ๋อที่อยู่ร้านข้างได้ยินเสียงดังโครมคราม จึงรีบมาตรวจดู เห็นบุรุษสามคนพยายามจะจับตัวไป๋จื่อ นางพลันตกใจไม่น้อย ก่อนจะหยิบไม้กวาดที่มุมร้านจะเข้าไปท้าตี “ช่วยด้วย จับขโมยที มีคนมาปลุกปล้นกลางวันแสกๆ!”

ไม่นานนัก ไม้กวาดในมือนางก็ถูกแย่งไป บุรุษคนหนึ่งจับนางไว้ได้อย่างง่ายดาย เขาใช้มือข้างหนึ่งคว้าลำคอของนางไว้ กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “หุบปาก ใครใช้ให้เจ้าตะโกน”

ลำคอของจ้าวซู่เอ๋ออยู่ในพันธนาการของชายร่างหนา แล้วไหนเลยนางจะพูดอะไรออกมาได้ ตอนนี้หน้าแดงเถือกเพราะหายใจไม่ออกแล้ว

“เจ้าปล่อยนาง แล้วข้าจะไปกับพวกเจ้า” ไป๋จื่อรีบกล่าว

บุรุษผู้นั้นยังคงบีบคอของจ้าวซู่เอ๋อไว้ เขาแค่นหัวเราะ “พูดเช่นนี้แต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือ รีบไปขึ้นรถสิ”

ไป๋จื่อออกจากร้านโดยมีบุรุษสองคนคุมตัวไป นางหันกลับไปกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อที่เพิ่งได้รับอิสรภาพ “พี่สะใภ้ ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา ท่านสั่งอาหารที่ร้านสือเค่อให้ข้าสักสองอย่างด้วยละ”

จ้าวซู่เอ๋อร้อนใจจนตาแดง เวลานี้แล้ว ไป๋จื่อยังอยากกินอะไรอีกหรือนี่ ทว่านางก็เห็นเด็กสาวขยิบตาให้นางด้วย นางพลันเข้าใจในทันที อาจื่อไม่ได้ตั้งใจให้นางไปสั่งอาหารจริงๆ แต่ให้นางไปหาเถ้าแก่เฉิน ด้วยความสามารถของเถ้าแก่เฉิน เขาต้องมีวิธีช่วยนางแน่

หลังจากรถม้าเคลื่อนตัวออกไป จ้าวซู่เอ๋อก็ทิ้งร้านไปโดยไม่มีใครอยู่เฝ้า ตรงไปที่ร้านสือเค่อ ตอนนี้เถ้าแก่เฉินยังมาไม่ถึง นางจึงให้พนักงานร้านสือเค่อพานางไปที่บ้านของเถ้าแก่เฉิน เมื่อนางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นจบแล้ว เฉินไท่เหรินก็ร้อนใจในทันที ครั้นเอ่ยปากก็พ่นคำสบถออกมา “เฉียนจงหยวนผู้นี้ ในสายตาของเขายังมีกฎหมายอยู่หรือไม่”

เฉินไท่เหรินกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อว่า “เจ้าอย่าได้กังวลใจไป กลับไปที่ร้านก่อน ข้าจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง และจะพาอาจื่อกลับมาให้ได้”

เขาให้คนส่งจ้าวซู่เอ๋อกลับไป ส่วนเขาห้อม้าไปที่ศาลาว่าการอำเภอ

ประตูศาลาว่าการเปิดนานแล้ว ทว่านายใหญ่ของที่นี่กลับหายไปไม่เห็นตัว

“เร็วเข้า รีบนำข้าไปพบใต้เท้ากู้”

เจ้าพนักงานที่อยู่หน้าประตูจำเฉินไท่เหรินได้ และรู้ว่าเขาเป็นคนที่แม้แต่ใต้เท้ากู้ก็ต้องให้ความเคารพเสียสามส่วน พวกเขาย่อมไม่กล้าชักช้า หลีกทางให้เขาเข้าไปในทันที ทั้งยังส่งคนกลุ่มหนึ่งพาเขาไปที่ด้านหลังศาลาว่าการด้วย

“เถ้าแก่เฉิน โปรดรออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะให้คนไปบอกนายท่าน” ถึงอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นเรือนด้านหลังของใต้เท้ากู้ ไม่ได้มีเพียงแค่ใต้เท้ากู้อาศัยอยู่เท่านั้น ยังมีฮูหยินและอนุของใต้เท้ากู้อยู่ด้วย เฉินไท่เหรินมาที่นี่ในเวลานี้จึงไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก

เฉินไท่เหรินยืนอยู่ด้านนอกประตูที่เชื่อมระหว่างศาลาว่าการด้านหน้ากับเรือนด้านหลัง หญิงชราที่อยู่ตรงประตูรีบไปบอกเจ้านาย ไม่นานนักนางก็กลับมาบอกว่า “นายท่านเชิญให้ท่านเข้าไปเจ้าค่ะ”

เขาเร่งฝีเท้าก้าวเข้าไป แต่ละก้าวรวดเร็วปานลมกรด พักนี้เขากินน้อย ขยับร่างกายมาก เมื่อเดินเหินแล้วจึงปราดเปรียวกว่าแต่ก่อน แม้กระทั่งรู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้นหลายส่วนด้วย

กู้เฟิงคังผูกปมเสื้อพร้อมกับเดินออกไปข้างนอก เขาเห็นเฉินไท่เหรินเดินมาทางตนอย่างรีบร้อน จึงเร่งเข้าไปต้อนรับ ประสานมือคารวะพลางยิ้มแย้ม “เถ้าแก่เฉิน เชิญขอรับ”

ไหนเลยเฉินไท่เหรินจะมีกะใจห่วงเรื่องมารยาทในตอนนี้ เขากล่าวเข้าประเด็นทันที “ใต้เท้ากู้ ข้ามีเรื่องด่วน พี่สาวและพี่เขยของเจ้าจะก่อเรื่องให้เจ้าอีกแล้ว”

“เถ้าแก่เฉินหมายความว่าอย่างไร พี่สาวและพี่เขยของข้าจะก่อเรื่องให้ข้าได้อย่างไร แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” กู้เฟิงคังไม่เข้าใจ

“เจ้ารีบพูดไปเถอะ พวกเขาไม่รู้ว่าสมองเลอะเลือนแล้วหรือไม่ จู่ๆ ก็ส่งคนไปที่โถงจี้เหริน และจับตัวแม่นางไป๋ไปแล้ว” เฉินไท่เหรินกล่าว