ตอนที่ 291
ตอนที่ 581 บนแขนของบุตรสาวข้ามีปานดำสองจุด ตอนที่ 582 ข้าต้องการบุตรสาวที่เชื่อฟัง
October 22, 2026
ตอนที่ 581 บนแขนของบุตรสาวข้ามีปานดำสองจุด
ทว่าคนที่พวกเขาเผชิญหน้าด้วยในวันนี้ ไม่ใช่คนที่อยู่ในระดับเดียวกันกับพวกเขา
เผยชิงหานไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งเลยสักนิด แม้กระทั่งจับความจอมปลอมได้จากคำพูดของเจ้าใหญ่
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงเลิกคิ้วพิจารณาไป๋เจินจูอีกครั้ง สีหน้าเคร่งขรึมทีเดียว
ในสกุลเผยมีเด็กสาวอายุสิบสองอยู่คนหนึ่ง เด็กอายุสิบสองและสิบสามไม่ต่างกันเท่าไร ทว่าเด็กสาวที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้ ไม่มีทางอายุเพียงสิบสามปีเป็นแน่
เขากวักมือเรียกไป๋เจินจู “เจ้ามานี่”
ไป๋เจินจูมือสั่นเล็กน้อย แทบจะควบคุมสีหน้าไว้ไม่ได้
หลิวซื่อดันนางออกไป “รีบไปสิ ยังตะลึงอะไรอยู่อีก”
คราวนี้ไป๋เจินจูถึงจะเดินเข้าไปหาเผยชิงหานอย่างเชื่องช้า
จู่ๆ เผยชิงหานก็ยื่นมืออกมาจับมือของไป๋จื่อเจินจู ก่อนจะถกแขนเสื้อของนางขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแขนเรียวเล็ก
ไป๋เจินจูตกใจจนสะดุ้งโหยง รีบหดมือกลับ “ท่านทำอะไร”
เผยชิงหานยิ้มเย็น “บนแขนของบุตรสาวข้ามีปานดำสองจุด แล้วเหตุใดเจ้าไม่มี”
ไป๋เจินจูรีบดึงแขนเสื้อลง สีหน้าลนลานทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามนี้อย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าควรจะโต้ตอบเขาอย่างไรดี
เผยชิงหานหันไปมองเจ้าใหญ่ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่านางคือเด็กทารกที่เก็บมาเมื่อสิบสามปีก่อน คำพูดนี้เป็นความจริงหรือไม่”
เจ้าใหญ่เห็นว่าเรื่องใกล้แดงแล้ว สีหน้าจึงเปลี่ยนไปโดยพลัน เขาวางแผนทุกอย่างไว้ดิบดี สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นแผนการที่ไม่แทบจะไม่มีช่องโหว่เลยด้วยซ้ำ
แต่ใครจะรู้ว่าตั้งแต่ผู้สูงศักดิ์ท่านนี้เข้าประตูมา ยังไม่ทันได้พูดอะไรเท่าไร เขายังไม่ทันเอ่ยสิ่งที่ตนคิดใคร่ครวญไว้อย่างดีออกมาจนจบ อีกฝ่ายก็มองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว เพราะเหตุใดกัน แผนการของเขายังสมบูรณ์แบบไม่พอหรือ
เจ้าใหญ่จะรู้ได้อย่างไรว่าสำหรับเผยชิงหานแล้ว ตั้งแต่เขาเห็นเจ้าใหญ่ ตั้งแต่เขาเข้าประตูรั้วสกุลไป๋เข้ามา เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แม้กระทั่งไม่ชอบมาพากลจนเกินไป เจ้าใหญ่ก็กระตือรือร้นเสียเหลือเกิน ต่อให้เป็นคนที่ชอบรับแขกเพียงใด ก็ต้องถามว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร ต้องการอะไร มาดีหรือมาร้าย ทว่าคนผู้นี้กลับไม่ถามสักคำ ราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการคาดเดาของทั้งหมด
ตอนที่เขาเพิ่งนำรูปเหมือนของพู่หยกออกมา เขายังไม่ได้อธิบายอะไรทั้งสิ้น อีกทั้งเด็กสาวคนนั้นก็เดินออกมาด้วยตนเองอีก คำพูดของเจ้าใหญ่เมื่อครู่นี้ก็ปลอมจนไม่รู้จะปลอมกว่านี้ได้อย่างไรแล้ว
“พูดไม่ออกเลยหรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าปลอมแปลงสายเลือดก็ถือว่าผิดกฎหมายเช่นกัน” เผยชิงหานมองเจ้าใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา แววตาของเขามีความเหยียดหยามฉายชัด
เจ้าใหญ่เห็นว่าเรื่องถูกเปิดโปงแล้ว จึงตกใจจนเข่าอ่อน เสียงพูดของเผยชิงหานเมื่อครู่ดูเยือกเย็นมาก เขาจึงคุกเข่าลงกล่าวว่า “ใต้เท้าไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าถูกภูตผีดลใจ หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ”
“พูดมาสิ ว่าแท้จริงแล้วเจ้าได้พู่หยกนี้มาได้อย่างไร แล้วเด็กทารกเมื่อสิบสามปีก่อนนั้น ความจริงแล้วอยู่ที่นี่หรือไม่” เผยชิงหานถามเสียงเย็น
หัวใจของไป๋เจินจูเต้นโครมคราม ไม่รู้ว่านางได้ความกล้าหาญมาจากที่ใด แย่งเจ้าใหญ่พูดเสียงดัง “เด็กทารกคนนั้นตายไปตั้งแต่ตอนที่พ่อข้าพบนางแล้ว พ่อข้าจึงนำกลับมาเพียงพู่หยก ส่วนศพเด็กก็ฝังอยู่ในภูเขานั่นแหละ”
นางคิดดูแล้ว ถ้าหากนางไม่ได้ไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้ ไป๋จื่อผู้นั้นก็ไปไม่ได้เช่นกัน
เมื่อได้ยินว่าเด็กทารกคนนั้นตายไปแล้ว เผยชิงหานก็พลันคลายใจ ความดุดันบนใบหน้าอ่อนลงหลายส่วนเช่นกัน
เขาถามเจ้าใหญ่ว่า “ที่นางพูดเป็นเรื่องจริงหรือ”
เจ้าใหญ่เกลียดแค้นไป๋จื่อจะตาย ย่อมไม่อยากให้ไป๋จื่อได้ดี เขากัดฟันพูดว่า “ถูกต้องขอรับ ที่เจินจูพูดเป็นเรื่องจริง ตอนที่ข้าพบเด็กคนนั้น นางก็ตายไปแล้วขอรับ”