ตอนที่ 297
ตอนที่ 593 แฝงตัวเข้าไป / ตอนที่ 594 โจ๊กมันเทศ
October 22, 2026
ตอนที่ 593 แฝงตัวเข้าไป
นางเก็บกิ่งไม้บนพื้นมาเล็กน้อย แล้วลอบเข้าใกล้คนในหมู่บ้านที่กำลังเก็บฟืนพวกนั้น จากนั้นก็แสร้งทำเป็นพวกเดียวกับพวกเขา ยกฟืนตามพวกเขากลับไปด้วยกัน
เมื่อเข้าใกล้กลุ่มคนที่กำลังนั่งยองอยู่ นางมองเห็นพวกจ้าวหลานในทันที จ้าวหลานจูงมือหรูเอ๋อร์เบียดอยู่ในฝูงชน ส่วนหูจ่างหลินและเสี่ยวเฟิงกำลังช่วยกันตั้งกระโจม จางซื่อก็อยู่แถวนั้นด้วย นางกำลังนั่งยองอยู่ในมุมหนึ่งพร้อมใบหน้าขาวซีด ดวงตาเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่
“เฮ้ย มองอะไรอยู่ ยังไม่รีบทำงานอีก” นายทหารคนหนึ่งสะบัดแส้ใส่นาง นางเองอยากจะหลบไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้นายทหารคนนี้โมโห และจะมีแส้สะบัดใส่นางมากกว่านี้ นางจึงกัดฟันทนรับแส้นี้เสียเลย แม้ขณะนี้นางจะสวมใส่เสื้อผ้าหนาพอดู ทว่าแรงฟาดในครั้งนี้ก็ยังคงทำให้นางเกิดความรู้สึกเจ็บอยู่ดี
ไปจื่อแค่นเสียงออกมา พยายามกดเก็บโทสะในจิตใจ ก่อนจะก้มหน้าลงคลานเข้าไปหาหูจ่างหลินและเสี่ยวเฟิงอย่างรวดเร็ว ช่วยยื่นสิ่งของให้พวกเขา
ก่อนหน้านี้หูจ่างหลินและเสี่ยวเฟิงไม่รู้ว่านางอยู่ตรงนี้ ยังคิดว่าเป็นเด็กชายคนอื่นที่ถูกจับมา เมื่อทหารที่คอยมองพวกเขาทำงานเดินจากไปแล้ว นางก็รีบดึงแขนเสื้อของหูจ่างหลิน “ลุงหู ข้าเอง”
“เจ้ามาได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเจ้าอยู่ในเมืองหรอกหรือ” หูจ่างหลินถามด้วยความประหลาดใจ
“ข้ามาช่วยพวกท่าน” ไป๋จื่อกล่าว
เสี่ยวเฟิงเองก็ร้อนใจมากเช่นกัน ทีแรกเขาคิดว่าช่างโชคดีเหลือเกินที่ไป๋จื่อไม่อยู่ที่นี่ แต่ที่ไหนได้ นางกลับมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง
“เด็กสาวคนนี้ช่าง…ข้าไม่รู้ว่าจะต่อว่าเจ้าอย่างไรดี เจ้ามาตัวคนเดียว แล้วจะช่วยพวกข้าได้อย่างไร นี่เท่ากับส่งตัวเองมาตายชัดๆ” หูจ่างหลินกระทืบเท้าด้วยความโมโห
ไป๋จื่อกลับยิ้มว่า “ข้าไม่ได้ตัวคนเดียว ที่นี่มีคนอยู่ตั้งมากมาย แม้พวกเขาจะมีคนไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นป่าเขา คนมากกว่าไม่ได้แปลว่าจะได้เปรียบเสมอไป”
เสี่ยวเฟิงเห็นท่าทางนางมั่นใจทีเดียว จึงเร่งถาม “หมายความว่าเจ้ามีแผนแล้วอย่างนั้นหรือ”
แต่ไป๋จื่อกลับส่ายหน้า “ข้ายังไม่มีแผนหรอก ค่อยๆ เดิน ค่อยๆ คิดไป อย่างไรก็ต้องมีโอกาสแน่ วางใจเถอะ”
นางพกล่วมยาติดตัวมาด้วย ขอเพียงหาโอกาสวางยาใส่ในอาหารของพวกเขาได้ แล้วยังต้องกังวลว่าจะไม่มีโอกาสหนีอีกหรือไร
ฟ้ามืดลงแล้ว ค่ายพักแรมแห่งนี้จุดคบเพลิงไว้สองสามที่ นางคำนวณอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ทหารที่นี่บวกกับหัวหมู่แล้วก็ไม่น่าจะเกินสามร้อย เฉินไท่เหรินไม่รู้ว่าฟังมาจากที่ใด ถึงได้บอกว่ามากถึงห้าพันนาย
ชาวบ้านที่พวกเขาจับมาไม่ได้มีแต่เพียงหมู่บ้านหวงถัว ยังมีหมู่บ้านใกล้เคียงอีกสองสามแห่งด้วย ทั้งหมดล้วนเป็นชายหนุ่มและหญิงสาว หากเป็นเด็กๆ ก็จะมีหญิงสาวคอยดูแล ไม่เช่นนั้นคงจะมีจุดจบเหมือนคนชราที่เดินไม่ไหวเหล่านั้นอย่างแน่นอน
ทหารสามร้อยนายแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม คอยผลัดเปลี่ยนกันเข้าเวรกะกลางคืน
เหล่าชาวบ้านแบ่งแยกเป็นชายหญิง ไป๋จื่ออยู่กับพวกหูจ่างหลิน เดิมทีนางอยากบอกกล่าวกับจ้าวหลานสักหน่อย แต่ก็กลัวว่าผู้เป็นมารดาจะเป็นกังวลใจ จึงยังไม่ได้หาโอกาสบอกเสียที
ครั้นฟ้าเพิ่งสว่าง พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ หนทางบนภูเขาไม่ค่อยสะดวกสบาย ต้นไม่ก็มีมาก ทั้งยังมองไม่เห็นท้องฟ้าอีก ยากจะแยกแยะทิศทางได้ ทำได้เพียงเสาะหาเส้นทางยามที่มา แล้วกลับไปยังเส้นทางเดิม
นางได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวสายหนึ่งดังมาจากข้างหน้า “เจ้าบอกว่าจำทางได้ไม่ใช่หรือไร เหตุใดตอนนี้จำไม่ได้แล้วเล่า”
“ท่านแม่ทัพระงับโทสะก่อน หากเดินไปตามทางเส้นนี้ จะต้องกลับไปได้แน่ขอรับ”
……….
ตอนที่ 594 โจ๊กมันเทศ
“ข้าย่อมรู้ว่ากลับไปได้ แต่ทางเส้นนี้คดเคี้ยวเลี้ยวลด พวกเราเดินทางมาหลายวัน จนไม่รู้ว่าเดินทางผิดไปกี่หนแล้ว เจ้ายังคิดให้ข้าย้อนกลับไปทางเดิมอีกหรือ พวกเรายังเหนื่อยกันไม่พอหรือไร เสบียงที่พกมาจะหมดลงพรุ่งนี้แล้ว เจ้าว่าควรทำเช่นไร”
“ท่านแม่ทัพ ที่นี่เป็นภูเขา พวกเราล่าสัตว์ได้ อาจจะเจอของดีก็เป็นได้ ต้องเพียงพอแน่นอนขอรับ”