ตอนที่ 309
ตอนที่ 617 หลานสาว? / ตอนที่ 618 เปิดเผยฐานะเช่นนี้
October 22, 2026
ตอนที่ 617 หลานสาว?
ทีแรกชุ่ยเอ๋อร์ยังไม่เข้าใจความหมายของนายใหญ่ตงฟาง ทว่าเมื่อได้ยินเขาเอ่ยถึงเคยชิงหานอีก จึงเข้าใจได้ทันที รีบถามว่า “นายใหญ่ ท่านหมายความว่านางเป็นบุตรสาวของฮูหยินหรือเจ้าคะ”
“ตอนนี้ข้ายังไม่แน่ชัด เมื่อฟ้าสางแล้ว เจ้าลงเขาไปรับครอบครัวของนางมา ถึงตอนนั้นสอบถามแล้วก็จะรู้เอง” ตงฟางมู่สั่ง
ชุ่ยเอ๋อร์ก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง หานางเป็นลูกของฮูหยินจริง ฮูหยินตื่นขึ้นมาแล้วจะดีใจเพียงใดกันนะ
ครั้นฟ้าสาง ชุ่ยเอ๋อร์ก็นำคนและรถม้าลงจากเขาไป มุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมที่ไป๋จื่อพักอยู่ก่อนหน้านี้ หลังจากนางพบจ้าวหลานแล้ว นางก็เพียงบอกว่าไป๋จื่อเชิญให้พวกเขาขึ้นไปอยู่ด้วยกันบนเขา
จ้าวหลานจำชุ่ยเอ๋อร์ได้ รู้ว่านางก็คือแม่นางคู้มีเมตตาคนนั้น จึงไม่ได้ถามมากความ คืนห้องพักทันที แล้วพาหูจ่างหลิน เสี่ยวเฟิง และหรูเอ๋อร์ขึ้นเขาไปพร้อมกับชุ่ยเอ๋อร์
ในโถงรับแขกของคฤหาสน์ฉีอวิ๋น ตงฟางมู่รอพบแขกอยู่นานแล้ว ครั้นเห็นคนขบวนหนึ่งเข้ามา เขาก็รีบหยัดกายลุกขึ้นไปต้อนรับ ก่อนจะเอ่ยกับจ้าวหลานด้วยความตื่นเต้น “เจ้าจะต้องเป็นมารดาของไป๋จื่อแน่ๆ”
จ้าวหลานคารวะเขาครั้งหนึ่ง สำรวมกิริยาท่าทางอยู่บ้าง “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าเอง”
สายตาของตงฟางมู่กวาดมองไปยังหูจ่างหลิน “ส่วนเจ้าก็เป็นบิดาของไป๋จื่อกระมัง”
หูจ่างหลินโบกมือ “ไม่ใช่ขอรับ ข้าไม่ใช่บิดาของไป๋จื่อ บิดาของนางจากไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว”
ตงฟางมู่พยักหน้า เหมือนกับที่ไป๋จื่อว่าไว้
เมื่อพวกเขานั่งลงแล้ว สาวใช้ยกน้ำชามาให้ ตงฟางมู่พินิจพิจารณาจ้าวหลานอยู่ตลอดเวลา พบว่าหน้าตาของไป๋จื่อแทบจะไม่เหมือนจ้าวหลานเลยสักนิด
“จ้าวหลาน ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่ถือโทษที่ข้าละลาบละล้วง”
“เชิญถามมาได้ตามสบายเลยเจ้าค่ะ” จ้าวหลานเอ่ย
“ไป๋จื่อเป็นบุตรีแท้ๆ ของเจ้าหรือ” ตงฟางมู่ถามตรงประเด็น
ที่แท้ก็เป็นคำถามนี้ แต่ไหนแต่ไรจ้าวหลานไม่เคยปิดบังเรื่องนี้กับใคร และคิดว่าไม่มีความจำเป็นใดต้องปิดบัง แม้แต่ไป๋จื่อเองก็เคชิญกับความจริงเรื่องนี้อย่างกล้าหาญ แล้วไยนางจะทำเช่นนั้นบ้างไม่ได้
จ้าวหลานยิ้ม “ไหนเลยข้าจะโชคดี ให้กำเนิดบุตรสาวที่งดงามเช่นนางออกมาได้ นางเป็นเด็กที่สามีของข้าเก็บมาได้จากในเขาเจ้าค่ะ”
ตงฟางมู่รีบถามอีก “โอ้? เขาเก็บนางมาตั้งแต่เมื่อใด แล้วตอนที่เก็บนางมาได้ นางอายุเท่าไรแล้วหรือ”
“เขาเก็บนางกลับมาเมื่อสิบสามปีก่อนเจ้าค่ะ ตอนนั้นนางอายุยังไม่ครบเดือนเลยด้วยซ้ำ ทีแรกข้าคิดว่านางจะไม่รอด คิดไม่ถึงเช่นกันว่านางจะรอดมาได้ เง็กเซียนฮ่องเต้เมตตานางจริงๆ เจ้าค่ะ” จ้าวหลานตอบตามความจริง นางมองตงฟางมู่ ก่อนจะย้อนถาม “ไยท่านถึงถามเรื่องนี้เล่าเจ้าคะ”
ตงฟางมู่แทบจะข่มความรู้สึกตื้นตันในหัวใจไว้ไม่ไหว เขาลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น แล้วพูดกับจ้าวหลาน “ข้าจะพูดความจริง ไม่ขอปิดบัง บุตรีของข้าคลอดทารกเพศหญิงเมื่อสิบสามปีก่อน ทว่ายังไม่ครบเดือนก็ขาดใจตาย บุตรีของข้ายังไม่ทันได้เห็นศพ สามีของนางก็บอกว่าลูกของนางตายจากไปแล้ว นางเชื่อว่าเป็นจริงเช่นนั้น คิดว่าลูกของนางตายไปแล้วจริงๆ แต่ใครจะรู้ว่าเดือนก่อนพวกข้าได้เบาะแสของเด็กคนนี้มาจำนวนหนึ่ง ว่าแท้จริงแล้วเด็กคนนี้ยังไม่ตาย และยังมีชีวิตอยู่ดีบนโลกใบนี้ เรื่องที่ตายตั้งแต่เยาว์เป็นเพียงแค่คำลวงเท่านั้น”
จ้าวหลานตะลึงตาค้างมองตงฟางมู่ ขณะเดียวกันเขาก็พูดต่อ “ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นบุตรีของเจ้า ข้าก็รู้สึกว่านางคล้ายกับบุตรีของข้ามาก ทว่าตอนนั้นนางแต่งกายเป็นบุรุษ ข้าจึงคิดว่าความคล้ายคลึงนี้เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น จนกระทั่งเมื่อคืนวาน ข้าพบโดยไม่คาดคิดว่านางเป็นสตรี นางอายุสิบสามปีเช่นเดียวกัน หน้าตาก็คล้ายกันอย่างน่าประหลาด ทำให้ข้าจำต้องต้องสงสัยเช่นนั้น จึงได้เชิญพวกเจ้ามาคลายข้อข้องใจ”
เวลานี้จ้าวหลานยังคงมองตงฟางมู่ “เช่นนี้หมายความว่า จื่อเอ๋อร์นางเป็นหลานสาวของท่านหรือเจ้าคะ”
ตงฟางมู่ถามอีกว่า “ตอนที่พวกเจ้าพบนาง นางมีสิ่งของอะไรติดตัวบ้างหรือไม่”
จ้าวหลานนึกถึงพู่หยกที่ถูกสกุลไป๋นำไป นางรีบกล่าวทันควัน “มีเจ้าค่ะ มีพู่หยกชิ้นหนึ่ง แต่ตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับพวกข้าแล้ว พี่และน้องของสามีข้าที่ตายไปนำมันไปเจ้าค่ะ”