ตอนที่ 63 ไม่อนุญาตให้กินสักชิ้น / ตอนที่ 64 จำคำสัญญาของเจ้าไว้

ตอนที่ 63 ไม่อนุญาตให้กินสักชิ้น

ไป๋จื่อเห็นทั้งสองคนกลับมามือเปล่า จึงถามว่า “ผ้าห่มและเสื้อผ้าเล่าเจ้าคะ”

หลิวซื่อดึงแม่สามีถอยออกไปด้านนอก นางเคยเสียเปรียบให้กระบองไม้ในมือของไป๋จื่อมาก่อน ขณะนี้บนตัวนางยังเจ็บอยู่เลย ครั้นเห็นเด็กสาวยังถือกระบองไม้อยู่ ในใจจึงหวาดหวั่นอย่างอดไม่อยู่

นางถ่มน้ำลายใส่ไป๋จื่อจากไกลๆ “สิ่งของของพวกเจ้าเอง ไม่มีมือไปเอาเองหรืออย่างไร? หากไม่สะดวกจริงๆ ก็ให้ชู้รักเฒ่ากับชู้รักหนุ่มของพวกเจ้านำมาให้สิ คิดจะให้พวกข้าช่วยเจ้าทำงานหรือ? ฝันไปเถอะ”

เด็กสาวตามพวกนางออกจากเรือนไม้ ขณะกำลังจะแขวะอีกฝ่ายสักสองสามคำ กลับเห็นหูเฟิงถือผ้าห่มและกะละมังไม้ที่ห่อมาอย่างดี ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือถ้วยใบใหญ่เข้ามาในลานบ้าน

“เจ้ามาได้อย่างไร” นางไม่สนใจหญิงชราและหลิวซื่ออีก เพียงถามหูเฟิงที่เดินมาหานาง

“พวกข้าผัดเนื้อกระต่ายไม่เป็น จึงไม่ได้ทำ เพียงย่างไก่ป่าตัวหนึ่งเท่านั้น ท่านพ่อให้ข้านำมาให้พวกเจ้าถ้วยหนึ่ง” เขายกผ้าห่มในมือขึ้นอีก “และถือโอกาสนำผ้าห่มมาให้เจ้าด้วย”

สายตาของหญิงชราและหลิวซื่อจับจ้องไปยังถ้วยขนาดใหญ่ที่เปิดไว้ตาไม่กะพริบ ภายในเต็มไปด้วยเนื้อไก่ที่มันวาวน่ากินทั้งถ้วย กลิ่นหอมโชยเข้าจมูก ทั้งสองคนกลืนน้ำลายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พวกนางจำไม่ได้แล้ว ว่าไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานเท่าไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไก่ ส่วนแม่ไก่ตัวหนึ่งที่เลี้ยงอยู่ในบ้าน นั่นมีไว้สำหรับออกไข่โดยเฉพาะ ไหนเลยจะตัดใจฆ่าเพื่อกินเนื้อได้

หญิงชราขยิบตาให้หลิวซื่อครั้งหนึ่ง ฝ่ายหลิวซื่อก็รู้กัน รีบปั้นหน้ายิ้มเดินไปทางหูเฟิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือไปรับถ้วยในมือของหูเฟิงมา “ไอ้หยา พี่หูช่างมีน้ำใจเสียจริง ถึงส่งไก่ถ้วยใหญ่ขนาดนี้มาให้ ข้าล่ะเกรงใจยิ่งนัก”

ในปากบอกว่าเกรงใจ แต่มือกลับยื่นไปรับ หากพูดถึงความหน้าหนา คงจะไม่มีผู้ใดเทียบได้แล้ว

หูเฟิงยกถ้วยในมือขึ้นสูง พลางกวาดสายตามองหลิวซื่ออย่างเย็นชา แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “นี่เป็นสิ่งที่ข้านำมาให้จื่อยาโถวและท่านน้าจ้าว ไม่มีส่วนของพวกเจ้า” หลังจากพูดจบ เขาก็ถือผ้าห่มตรงเข้าไปในเรือน

ไป๋จื่อแอบดีใจ หูเฟิงผู้นี้ช่างสายตาเฉียบแหลมนัก ไม่เลวๆ

“เจ้าเด็กน่าตาย ข้าไม่อนุญาตให้เจ้ากินลำพัง เมื่อหูเฟิงไปแล้ว ก็รีบนำมาให้ข้าในเรือนใหญ่ ไม่อนุญาตให้กินสักชิ้น หากพร่องไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหยิกหนังของเจ้า” หญิงชราสกุลไป๋ชี้หน้าไป๋จื่อ พลางต่อว่า

หลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเขากำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต ทั้งยังต้องตั้งใจเรียนหนังสือ มีของดีย่อมต้องเหลือไว้ให้หลานชายคนโปรดของนางกิน แน่นอนว่าตนเองก็ต้องได้กินด้วยเช่นกัน ทว่าคนสกุลไป๋มีอยู่มากมายเพียงนั้น กินกันคนละชิ้นยังแทบจะไม่พอ ไหนเลยจะมีส่วนของนางเด็กนางตายผู้นี้

ไป๋จื่อหัวเราะเสียงเย็น “ได้ เช่นนั้นพวกท่านก็รอเถอะ” นางถือกระบองไม้หมุนกายเข้าไปในเรือน เมื่อเห็นหูเฟิงวางผ้าห่มและชามลง ทั้งยังกำลังจะจากไป นางกลับรีบรั้งเขาไว้

“อีกเดี๋ยวเจ้าค่อยไป”

หูเฟิงไม่เข้าใจ “มีเรื่องอะไรหรือ”

เด็กสาวชี้ไปที่ประตูด้านหลังที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง นางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “หากเจ้าไปแล้ว สองแม่สามีและลูกสะใภ้ชั่วร้ายนั่นจะพุ่งเข้ามาแย่งไก่ถ้วยนี้ไปทันที ทว่าหากเจ้าอยู่ที่นี่ พวกนางน่อมไม่กล้าแน่ รอข้ากับท่านแม่กินเสร็จก่อนค่อยไป จะได้นำถ้วยกลับไปด้วยเลย”

ชายหนุ่มคิดถึงท่าทางร้อนรนของหลิวซื่อเมื่อครู่ หากเขาไป นางต้องแย่งไปแน่นอน

“ได้ พวกเจ้ากินเถอะ ข้าจะนั่งอยู่ตรงประตูสักพัก”

หลังจากหูเฟิงออกไป ไป๋จื่อก็นำถ้วยเล็กๆ ออกมาจากในเรือน ก่อนจะแยกกระดูกออกจากเนื้อไก่ในถ้วยใหญ่ทีละชิ้น จนสุดท้ายเหลือแต่เนื้อไก่เต็มถ้วย

“ท่านแม่ ท่านรีบกินเถอะ อาหารเย็นในวันนี้ของพวกเราต้องพึ่งสิ่งนี้แล้ว” ด้วยนิสัยของคนสกุลไป๋เหล่านั้น ย่อมไม่เตรียมอาหารให้พวกนางสองแม่ลูกแน่นอน ดีเหมือนกัน นางยังไม่อยากกินโจ๊กไม่เห็นข้าวนั่นหรอก

……….

ตอนที่ 64 จำคำสัญญาของเจ้าไว้