ตอนที่ 336
ตอนที่ 671 เหตุผล / ตอนที่ 672 การเสียสละของเซียวอ๋อง
October 22, 2026
ตอนที่ 671 เหตุผล
ใช่ นางเป็นบุตรีของสกุลเผย ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาล้วนต้องได้นางมาไว้ในกำมือ มีเพียงทำเช่นนั้น เขาถึ งจะมีโอกาสได้รับการสนับสนุนจากตงฟางมู่
ฉู่เฟิงกล่าวว่า “เสด็จแม่ ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร”
ฉุนเฟยพยักหน้า นางชื่นชมโอรสของตนมาก แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยทำให้นางผิดหวัง ควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไร เขาล้วนร รู้ชัดแจ้งแก่ใจดี
ชายหนุ่มลุกขึ้น กล่าวกับนางกำนัลที่อยู่ข้างๆ ว่า “นำทางข้าที ข้าจะไปพบบุตรีของสกุลเผยผู้นี้สักหน่อย”
ในแววตาของนางกำนัลพลันปรากฏความประหลาดใจ บุตรีจากสกุลเผยผู้นั้นเพิ่งอายุสิบสาม และตอนนี้ก็ไปทางด้านหลังตำห หนักแล้ว หากเซียวอ๋องไปในเวลานี้…
แม้นางกำนัลจะรู้สึกแปลกใจ แต่กลับไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมาแม้สักนิดเดียว นำเซียวอ๋องไปทางด้านหลังตำหนักทัน นที
…
ไป๋เจินจูกำลังกำชับนางกำนัลสองคนให้เปลี่ยนชุด เมื่ออาภรณ์ชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกถอดออก เรือนร่างของเด็กสาววับ สิบห้าปีก็เผยออกมาให้เห็น นางกำนัลทั้งสองคนเพิ่งอายุได้สิบสามปี เมื่อเห็นร่างกายของสตรีที่บอกว่าตนเองอายุ สิบสามปีเช่นกันแล้ว ก็ไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่านางอายุเพียงแค่สิบสามปีจริงๆ…
นางทำเป็นมองไม่เห็นสายตาแปลกใจของพวกนาง แม้ในใจจะรู้สึกหวั่นเกรงก็ตาม
ขณะที่ไป๋เจินจูถอดเสื้อผ้าจนเหลือเพียงชุดชั้นในชิ้นสุดท้าย ประตูตำหนักที่ปิดสนิทก็พลันถูกเปิดออก เงาร่างสูง งใหญ่ย่างกรายเข้ามาจากข้างนอก ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏขึ้นต่อหน้าไป๋เจินจู นางมองใบหน้านี้อย่างตะลึงงัน เพราะมันช่ างคล้ายคลึงกับใบหน้าของหูเฟิงอยู่หลายส่วน จนถึงขั้นที่นางลืมไปว่า ณ ตอนนี้และเวลานี้นางสวมเพียงชุดชั้นในชิ นเดียว กำลังยืนอยู่ต่อหน้าบุรุษแปลกหน้าคนหนึ่ง
ฉู่เฟิงก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนกายหนี “ข้าช่างเสียมารยาทเสียจริง ข้าไม่รู้ว่ามีคนอยู่ข้างในนี้ ข้าไ ไม่ได้ตั้งใจ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” จากนั้นเขาก็รีบร้อนออกไป
คราวนี้ไป๋เจินจูถึงค่อยรู้สึกตัวว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น และเวลานี้นางก็ได้เข้าใจว่าเขาคือเซียวอ๋อง หรือฉู เฟิงที่ประสงค์จะแย่งนางมาจากจิ้นอ๋องนั่นเอง
นี่ก็คือแผนการของพวกเขากระมัง ช่างตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว!
ไป๋เจินจูไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น นางรู้ว่านางไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแล้ว
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ นางก็ถูกส่งกลับจวนสกุลเผย ไม่มีใครรั้งตัวนางไว้รับมื้อกลางวันเช่นที่ตกลงกันไว ว้ นางรู้สึกว่าตนเองเหมือนผ้าขี้ริ้วที่ถูกส่งไปถึงหน้าบ้าน เมื่อหมดประโยชน์แล้วก็ถูกทิ้งไว้ที่มุมห้อง จนถึงเ เวลาที่ต้องใช้ผ้าขี้ริ้วชิ้นนี้ในครั้งต่อไป นางถึงจะถูกเก็บขึ้นมาจากมุมห้องนั้น
…
ตงฟางหว่านเอ๋อร์เพิ่งเขียนจดหมายหย่าเสร็จสิ้น กำลังจะมอบหมายให้คนไปส่งถึงมือของเผยชิงหาน ทว่าจดหมายหย่ายังไ ไม่ทันออกจากนอกจวน ก็ได้ยินข่าวว่าเซียวอ๋องไปสู่ขอถึงจวนชางหยวนโหว
บิดาของนางไม่อยู่ที่จวน นางจึงบอกเล่าเรื่องนี้ให้ไป๋จื่อฟัง
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ถามไป๋จื่อว่า “จื่อเอ๋อร์ เจ้าคิดเช่นไรกับเรื่องนี้”
ไป๋จื่อยิ้มจาง “เซียวอ๋องกลัวจิ้นอ๋อง เพราะจิ้นอ๋องไม่เพียงแย่งอำนาจทหารทางตะวันตกเฉียงเหนือกลับมาได้อีกครั้ง ง แต่ยังได้รับการสนับสนุนอย่างเป็นทางการจากท่านตา ยิ่งมีความรักใคร่เอ็นดูของฮ่องเต้ด้วย ดังนั้นเขาจำต้องทำอ อะไรสักอย่าง พยายามให้ตนเองเหนือกว่าจิ้นอ๋อง แม้จิ้นอ๋องจะกุมอำนาจทหารทางตะวันตกเฉียงเหนือ แต่เซียวอ๋องก็มีอำ ำนาจทหารทางใต้เช่นกัน เขาไม่จำเป็นต้องแย่งอำนาจทหารทางตะวันตกเฉียงเหนือในตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือก การสนับสนุนจากฮ่องเต้และเหล่าขุนนาง และประเด็นสำคัญที่จะได้การสนับสนุนเช่นนั้น ก็ขึ้นอยู่ที่ท่านตาเจ้าค่ะ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ยิ้มพลางพยักหน้า “ถูกต้อง เขาถึงได้ไปสู่ขอที่จวนชางหยวนโหวในเวลานี้ เพราะต้องการจะใช้โอกาสนี้ แย่งชิงการสนับสนุนจากท่านตาของเจ้า แต่ที่ข้าคิดไม่ตกก็คือ เขารู้ดีว่าเจ้ามีหมั้นหมายกับจิ้นอ๋อง แต่กลับ ไปสู่ขอถึงจวนเช่นนั้น มันต้องมีเหตุผลอะไรแน่!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋จื่อพลันเฉยชา ก่อนที่นางจะแค่นเสียงหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ย่อมมีเหตุผลแน่นอนเจ้า าค่ะ และเผยชิงหานจะต้องตอบตกลงแน่”
……….
ตอนที่ 672 การเสียสละของเซียวอ๋อง
เซียวอ๋องผู้สง่างาม ไยถึงได้ทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด