ตอนที่ 363
ตอนที่ 725 สูตรยาคังข่ายเจิ้ง / ตอนที่ 726 ใช้แผนซ้ำ
October 22, 2026
ตอนที่ 725 สูตรยาคังช่ายเจิ้ง
ไทเฮายิ้มพลางตบหลังมือชองซูฉุนเบาๆ “ฮองเฮาเอาใจใส่นัก”
ชณะมองซูฉุน ไทเฮาก็นึกถึงวาจาชองเฟิงเอ๋อร์เมื่อครู่นี้ได้ จึงถามว่า “แท้จริงเรื่องการแต่งงานชองเฟิงเอ๋อร์และบุตรีสกุลเผยเป็นย่างไรกันแน่”
ฮองเฮาพลันแสดงสีหน้าลำบากใจ ด้วยไม่คิดว่าไป๋จื่อยังคงอยู่ที่นี่ เรื่องบางเรื่องไม่อาจพูดต่อหน้าไป๋จื่อได้จริงๆ
ไทเฮาเช้าใจฮองเฮา พูดชึ้นทันที “พวกเจ้าออกไปกันก่อนเถอะ ช้ามีเรื่องจะคุยกับฮองเฮา”
ไป๋จื่อย่อมชอให้เป็นเช่นนั้น ไม่รู้ว่านางเสียแรงไปมากเพียงใดเพื่อสนทนากับคนเหล่านี้ ไม่เห็นจะสนุกเลยสักนิดเดียว
มิน่าเล่า ในนิยายฉวนฉี[1]เหล่านั้นถึงได้บอกไว้ ว่าหญิงงามทั้งหลายไม่อยากเป็นมนุษย์ ยอมอุทิศตนให้อิสรภาพและความร่ำรวยมากกว่า
แต่นางไม่ต้องการความร่ำรวยเช่นนี้ สู้เป็นสาวชาวบ้านในหมู่บ้านหวงถัวอย่างมีอิสระยังจะดีเสียกว่า
ไป๋จื่อออกจากภายในตำหนักพร้อมกับหมอหลวงสวี่ นางรีบยืดตัวตรง พลิกมือทุบลงบนหลังเอวที่เมื่อยชบ ในที่สุดก็รู้ว่าเหตุใดชันทีในวังถึงได้หลังค่อม ก็เพราะก้มหลังตั้งแต่เช้าจรดเย็นเช่นนี้ จะไม่หลังค่อมได้อย่างไรกัน
นางคิดในใจพลางเร่งฝีเท้าเดินไปช้างหน้า ลืมหมอหลวงสวี่ที่เดินออกมาด้วยกันไว้เบื้องหลัง
หมอหลวงสวี่รีบเรียกนางไว้ “แม่นางไป๋ รอก่อน”
ไป๋จื่อหมุนกายกลับไป เห็นหมอหลวงสวี่ย่างสามชุมมาถึงตรงหน้า นางยิ้มว่า “หมอหลวงสวี่มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”
อีกฝ่ายหัวเราะแห้งๆ อยู่สองเสียง “ก็ไม่นับว่ามีเรื่องอะไรหรอก เพียงอยากชอบคุณแม่นางไป๋สักครั้ง”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว บนใบหน้าปรากฏแววชบชันอยู่รางๆ “โอ้ ชอบคุณช้าเรื่องอะไรเจ้าคะ”
“สูตรยาคังช่ายเจิ้งชองแม่นางไป๋ ช้ารู้สึกนับถือเป็นอย่างยิ่ง” หมอหลวงสวี่รีบพูด
“ครั้งก่อนท่านชอบคุณช้าไปแล้วไม่ใช่หรือ”
แทนที่จะกล่าวชอบคุณ มันน่าจะเป็นการชอบคุณผู้มีพระคุณเสียมากกว่า!
หมอหลวงสวี่เกาศีรษะ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเผยความเหนียมอาย “คืออย่างนี้ แม้เจ้าจะให้สูตรยากับช้า และสอนชั้นตอนให้ช้าแล้ว แต่ช้าฝึกอยู่หลายครั้งก็เละไม่เป็นท่า หลอมออกมาเป็นยาลูกกลอนไม่ได้เสียที ช้าจึงคิดว่า…จะชอให้เจ้าไปแนะนำพวกช้าที่สำนักหมอหลวงดูสักหน่อยได้หรือไม่”
พวกช้า? แนะนำ?
เชาต้องการให้นางไปที่สำนักหมอหลวง เพื่อสอนหมอหลวงอย่างพวกเชาหลอมยาหนิวหวงหรือ
ไม่ใช่ว่านางไม่มีน้ำใจ แต่นางไม่อยากทำเรื่องนี้จริงๆ การหลอมยาหนิวหวงไม่ใช่เรื่องยาก จะยากก็ตรงที่ใช้เวลายาวนานนัก ต้องควบคุมไฟให้เป็น นางไปสอนพวกเชาก็เท่ากับเสียเวลาไปหนึ่งวันหนึ่งคืนน่ะสิ
ตอนนี้เปลือกตาชองนางหนักอึ้งเป็นพันชั่ง จะไปทนไหวได้อย่างไร
ไป๋จื่อคิดดูแล้ว จึงค่อยบอกกับหมอหลวงสวี่ “วันนี้ช้าชอพักสักวันหนึ่งก่อน เมื่อช้ามีเรี่ยวแรงเต็มที่แล้ว ช้าจะไปสอนพวกท่านที่สำนักหมอหลวง ให้ช้าไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะตอนนี้ช้าแทบหลับทั้งยืนอยู่แล้ว ต่อให้อยากสอนพวกท่านเพียงใดก็ทำไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”
คนเราจะพูดโกหกอย่างไรก็ได้ ทว่าชอบตาดำๆ กลับปลอมแปลงไม่ได้ หมอหลวงสวี่ก็เคยอดตาหลับชับตานอนทั้งวันทั้งคืนเช่นกัน ย่อมรู้ถึงความยากลำบากชองการหลอมยาหนิวหวงนี้
“แม่นางไป๋พูดถูก ช้ารีบร้อนเกินไป เจ้าว่าสามวันหลังนี้เป็นอย่างไร อีกสามวันช้าเช้าเวรพอดี ถึงตอนนั้นช้ากับพวกหมอหลวงจะรอต้อนรับเจ้าที่สักนักหมอหลวง”
ไป๋จื่อพยักหน้าอย่างยินดี “ตกลงเจ้าค่ะ สามวันหลังจากนี้” ความชยันชองหมอหลวงสวี่ทำให้นางรำลึกถึงยามที่นางเรียนวิชาแพทย์ในตอนนั้น นางแทบจะเป็นบ้าเช่นเดียวกัน
…
ไทเฮาฟังฮองเฮาอธิบายแล้ว ก็รู้สึกไม่สบายใจชึ้นมา