ตอนที่ 376
ตอนที่ 751 กับดักชิ่งอัน (1) / ตอนที่ 752 กับดักชิ่งอัน (2)
October 22, 2026
ตอนที่ 751 กับดักชิ่งอัน (1)
บุตรีของเขา บุตรีของเขาเผยชิงหาน ไม่คาดคิดเลยจริงๆ…
เป็นความผิดของเขาทั้งสิ้น มิน่าเล่าความเย็นชาในสายตาของนางยามที่มองเขาถึงได้เย็นยะเยือกนัก ยิ่งกว่าหิมะโปรยปรายบนท้องฟ้าเสียอีก
เมื่อคิดถึงชีวิตของเซี่ยเฉิน แล้วคิดถึงชีวิตของนาง หัวใจของเขาก็บีบรัดจนรู้สึกเจ็บปวดเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก
เขาจะทำอย่างไรดี ต้องทำอย่างไรนางถึงจะให้อภัยเขา
ไป๋เจินจูยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะค่อยๆ ออกไปจากเรือนพร้อมกับความเบิกบานใจ
หลังจากไป๋เจินจูออกไปแล้ว ซื่อฝูก็เดินเข้ามาจากข้างนอก กล่าวกับเผยชิงหานว่า “ท่านโหว ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าต้องการขังคุณหนูใหญ่ไว้ ตอนนี้ยังต้องขังอีกหรือไม่ขอรับ”
เผยชิงหานดึงสติกลับมา แล้วเงยหน้ามองไปยังประตูที่ว่างเปล่า เขากัดฟันเอ่ย “ไม่ต้องขังแล้ว เจ้าส่งคนไปหาที่อยู่ของหลิวกว้าหัวและไป๋เสี่ยวเฟิง หากพบตัวแล้วก็อย่าแหวกหญ้าใ ให้งูตื่น จับตาดูเอาไว้”
ซื่อฝูรับคำก่อนจะออกไป จู่ๆ เผยชิงหานก็แค่นหัวเราะเสียงเย็นขึ้นมา “ชีวิตนี้ของข้าเผยชิงหาน เกลียดการถูกผู้อื่นข่มขู่เป็นที่สุด”
…
ตำหนักชิ่งอัน
ซูฉุนกำลังฟังนางกำนัลเล่าเรื่องราวต่างๆ ในวังอย่างเพลินเพลิน ก็มีนางกำนัลอีกคนหนึ่งเข้ามาจากข้างนอก นางกล่าวว่า “ฮองเฮา เซียวอ๋องมาเพคะ”
“เชิญเขาเข้ามา” ซูฉุนตอบทันที จากนั้นก็โบกมือไล่นางกำนัล “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”
เมื่อฉู่เฟิงเข้ามา นอกจากเสด็จแม่ของเขาแล้ว ภายในตำหนักไม่มีใครอื่นอีก เขายิ้มเอ่ย “เสด็จแม่รีบร้อนเรียกลูกมาเช่นนี้ มีเรื่องด่วนอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ซูฉุนกวักมือเรียก เป็นสัญญาณให้โอรสเข้ามาใกล้ๆ
ฉู่เฟิงย่างสามขุมเข้าไป ถามเสียงเบา “ไทเฮาว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่ายซูฉุนพยักหน้า บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม “เจ้าเองก็รู้ว่าไทเฮายืนอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา เพียงข้าเอ่ยถึงเรื่องนั้น พระนางก็ตอบตกลงทันที”
สีหน้าของฉู่เฟิงพลันแจ่มใส ในห้วงสมองปรากฏใบหน้างดงามของไป๋จื่อ พาให้เขาสุขใจยิ่งนัก จึงรีบถามต่อไปว่า “แต่ตอนนี้ตงฟางมู่รับนางกลับไปแล้ว ลูกไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้นางเลยพ่ ะย่ะค่ะ!”
ครั้นได้ยินดังนั้น ซูฉุนก็ป้องปากหัวเราะเบาๆ “ดูเจ้าสิ คงเห็นนางงดงามมากเป็นแน่ ถึงได้ร้อนอกร้อนใจเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย”
“เสด็จแม่ อย่าเพิ่งเย้าลูกสิพ่ะย่ะค่ะ ในใจของลูกมีเพียงเรื่องสำคัญ เรื่องอื่นวางไว้ไม่สนใจไปก่อน” ฉู่เฟิงปั้นหน้าเคร่ง
ซูฉุนพยักหน้า “เจ้าคิดเช่นนี้ได้ย่อมดีที่สุด ต้องรู้ว่าเมื่อคิดทำการใหญ่ให้สำเร็จ ความรักเป็นสิ่งที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยว แต่เมื่องานใหญ่นั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ต้องการหญิง งงามคนใดก็ไม่มีปัญหา”
ฉู่เฟิงประสานมือคารวะ “เสด็จแม่กล่าวถูกต้อง ลูกจะจำไว้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินโอรสกล่าวเช่นนั้น ซูฉุนก็โล่งใจยิ่ง “เช่นนั้นแม้ไป๋จื่อจะกลับสกุลตงฟางไปแล้ว แต่ไทเฮาตรัสว่าขอเพียงพวกเราจัดการทุกอย่างอย่างดี พระนางจะออกราชโองการรับนางเข้าวั ง ต่อให้ตงฟางมู่ผู้นั้นแข็งข้อเพียงใด ก็ต้องให้หลานสาวทำตามราชโองการอยู่ดี”
ฉู่เฟิงข่มความรู้สึกดีในหัวใจเอาไว้ ยังคงมีใบหน้าเคร่งขรึมเช่นเดิม “เช่นนั้นดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าเสด็จแม่วางแผนไว้ว่าเป็นเวลาใดหรือ”
ซูฉูนใคร่ครวญดู เอ่ยว่า “วันที่เก้ากระมัง วันนั้นฝ่าบาทออกว่าราชการกับขุนนาง ไม่มีทางมาที่วังหลัง ตงฟางมู่ก็ต้องอยู่ข้างกายพระองค์เช่นกัน ฉู่เยี่ยนยังคงไม่กลับ ถือเป็นช่วงเว วลาที่สมบูรณ์แบบ”
วันนี้เป็นวันที่เจ็ด วันมะรืนคือวันที่เก้าแล้ว ช่างเป็นวันดีเสียจริงๆ
ฉู่เฟิงสนทนากับเสด็จแม่ต่ออย่างสบายใจอีกไม่นาน ก็เตรียมออกจากวังไป
ไป๋จื่อจะไปคาดคิดได้อย่างไร ว่ามีการวางแผนพุ่งเป้ามายังนางขณะที่นางกำลังหลับใหล รอเพียงนางเดินเข้ามาติดกับเองก็เท่านั้น
…