ตอนที่ 755 กับดักชิ่งอัน (5) / ตอนที่ 756 กับดักชิ่งอัน (6)

ตอนที่​ 755 กับดัก​ชิ่งอัน​ (5)

ซูฉุน​โบกมือ​ “ไย​ต้อง​รีบร้อน​ตรวจ​ชีพจร​ด้วย​เล่า​ อีก​เดี๋ยว​ค่อย​ตรวจ​ก็ได้​ ไม่ค่อย​มีแขก​มาเยี่ยมเยือน​ข้า​ที่​ตำหนัก​ชิงอัน​แห่ง​นี้​นาน​แล้ว​ วันนี้​ได้​พบ​เจ้าถือว่า​เป็น​ชะตา​ฟ้าลิขิต​ อยู่​คุ ย​เล่น​เป็นเพื่อน​ข้า​เถอะ​!”

ฮองเฮา​พูด​เช่นนี้​ แล้ว​เด็กสาว​เช่น​ไป๋จื่อ​จะพูด​อะไร​ได้​

ไป๋จื่อ​นั่งลง​ ก่อนที่​นางกำนัล​ผู้​นั้น​จะยก​ชาเข้ามา​ให้​ นาง​ยิ้ม​พลาง​เอ่ย​ว่า​ “นี่​เป็น​ชาต้าหง​เผา​[1]ที่​ฮองเฮา​โปรดปราน​เป็น​ที่สุด​ แม่นาง​ลอง​ชิมดู​นะ​เจ้าคะ​”

หลังจาก​นางกำนัล​วาง​ชาลง​ ก็​มีนางกำนัล​อีก​คน​หนึ่ง​ยก​ขนม​สอง​ถาด​เข้ามา​ ถาด​หนึ่ง​เป็น​ขนม​โก๋​ที่​งดงาม​ประณีต​ อีก​จาน​หนึ่ง​เป็น​ซิ่งเริ่น​ซู[2] มองดู​แล้ว​น่าอร่อย​ยิ่งนัก​

ครั้น​นางกำนัล​วาง​ขนม​ลง​ นาง​ก็​เอ่ย​พร้อม​รอยยิ้ม​ว่า​ “นี่​เป็น​ขนม​ที่​ฮองเฮา​ลงมือทำ​ด้วย​ตนเอง​ แม่นาง​ต้อง​ชิมดู​นะ​เจ้าคะ​”

กลิ่น​ของ​ขนม​โก๋​เบาบาง​มาก​ แทบจะ​ไม่ได้กลิ่น​ของ​มัน​ของ​ด้วยซ้ำ​ แต่​กลิ่นหอม​ของ​ซิ่งเริ่น​ซูกลับ​เข้มข้น​มาก​ ได้กลิ่น​กรอบ​และ​หอม​มาจาก​ใน​นั้น​ได้​เลย​ทีเดียว​

แน่นอน​ว่า​ยังมี​กลิ่น​ที่​ไม่ควร​ปรากฏ​อยู่​ใน​นั้น​ด้วย​ หาก​ไม่ใช่เพราะ​ไป๋จื่อ​เชี่ยวชาญ​ด้าน​สมุนไพร​ เมื่อ​กลิ่น​นี้​ปะปน​อยู่​ใน​ซิ่งเริ่น​ซูแล้ว​ ง่าย​นัก​ที่​คน​ทั่วไป​จะมองข้าม​มัน​ไป

นาง​ยก​ชาต้าหง​เผา​ขึ้น​ เปิด​ฝาจอก​กระเบื้อง​ที่​สวยงาม​ออก​ เป่าลม​อยู่​สอง​ครา​ กลิ่นหอม​เฉพาะ​ของ​ชาต้าหง​เผา​ก็​โชย​มาเตะจมูก​แล้ว​

กลิ่น​ของ​มัน​หอ​มมาก​ ไม่มีกลิ่น​แปลก​ๆ อะไร​แทรก​อยู่​ นาง​จึงยก​จอก​ชาขึ้น​ชิด​ริมฝีปาก​ ทว่า​เพิ่ง​คิด​จะลอง​ดื่ม​เข้าไป​สัก​คำ​ จู่ๆ นาง​ก็​วาง​มัน​ลง​

ฉุน​ฮองเฮา​และ​นางกำนัล​ที่​ยก​ชามาให้​มอง​จน​ตา​แทบ​ถลน​ออกมา​แล้ว​ นาง​ยก​จอก​ชาขึ้น​ถึงปาก​แล้ว​ ไย​ถึงวาง​ลง​ไปอีก​เล่า​

ซูฉุน​ถามว่า​ “ไม่ชอบ​ชาต้าหง​เผา​หรือ​”

ไป๋จื่อ​ส่ายหน้า​ “ไม่ใช่เพคะ​ เพียงแต่​มัน​ร้อน​ลวก​เกินไป​ รอ​ให้​มัน​เย็น​สักหน่อย​ก็​ยัง​ไม่สาย​”

ซูฉุน​พยักหน้า​ สบายใจ​ขึ้น​ได้​เสียที​ ถูก​ของ​นาง​ แม่นาง​เช่น​นาง​เมื่อ​เกิด​มาก็​ตกระกำลำบาก​อยู่​ข้างนอก​ น่าจะ​ไม่ได้​มีโอกาส​ได้​จิบ​ชาเท่าไร​นัก​ โดยเฉพาะ​ชาดี​ๆ เช่นนี้​ ปกติ​แล้ว​นาง​เพียง​ดื่ ม​ชาเพื่อ​ดับ​กระหาย​ ย่อม​ชอบ​ชาเย็น​ๆ มากกว่า​กระมัง​

แต่​ก็​ไม่เป็นไร​ ต่อให้​เย็น​แล้วก็​ได้ผล​เช่นเดียวกัน​

“เช่นนั้น​ก็​กิน​นม​สักหน่อย​เถอะ​ ขนม​สอง​ชนิด​นี้​ล้วน​เป็น​สิ่งที่​ฝ่าบาท​โปรดปราน​เป็น​ที่สุด​ ข้า​เรียน​ทำ​ตั้ง​นาน​ถึงจะทำเป็น​ เจ้าต้อง​ลอง​ชิมดู​ให้ได้​นะ​”

ไป๋จื่อ​พยักหน้า​ หยิบ​ขนม​โก๋​ขึ้น​ชิ้น​หนึ่ง​ ดม​มัน​ที่​ปลายจมูก​ ก่อน​จะยิ้ม​เอ่ย​ว่า​ “หอม​ยิ่งนัก​ ต้อง​อร่อย​มาก​เป็นแน่​” นาง​กัด​ขนม​โก๋​อย่าง​แผ่วเบา​ มัน​แตกสลาย​อยู่​ใน​ปาก​ รสชาติ​หวาน​แต่​ ไม่เลี่ยน​ อร่อย​มาก​จริงๆ​ ที่​สำคัญ​ที่สุด​ก็​คือ​ ใน​ขนม​ไม่ได้​ใส่ยา​อะไร​เอาไว้​

ซูฉุน​มอง​นางกำนัล​คน​นั้น​ครั้งหนึ่ง​ ก่อนที่​นาง​จะรีบ​เอ่ย​ขึ้น​ว่า​ “แม่นาง​ต้อง​ชิมขนม​ซิ่งเริ่น​ซูด้วย​สิเจ้าคะ​ มัน​เป็น​ขนม​ที่​ฮองเฮา​ทำ​ออกมา​ได้​ยอดเยี่ยม​มาก​”

ไป๋จื่อ​กลับ​วาง​ขนม​โก๋​อีก​ครึ่ง​ชิ้น​ใน​มือ​ลง​ ยิ้ม​ว่า​ “ขอ​พูด​ตามตรง​ไม่ปิดบัง​ หม่อมฉัน​ไม่อาจ​กิน​ขนม​ประเภท​ซิ่งเริ่น​ซูได้​ เพราะ​กิน​เข้าไป​แล้​วจะ​เกิด​อาการ​แพ้​ ผื่น​ขึ้นไป​ทั่ว​ทั้งตัว​ น่ากลัว​ยิ่ง​เพคะ​”

ฮองเฮา​รู้สึก​มึนงง​ หมายความว่า​อย่างไร​ กิน​ขนม​ซิ่งเริ่น​ซูแล้ว​ป่วย​ได้​หรือ​ ไม่เคย​ได้ยิน​มาก่อน​เลย​จริงๆ​

แต่​ใน​เมื่อ​นาง​พูด​เช่นนั้น​ พระนาง​ย่อม​ไม่อาจ​ฝืนใจ​ต่อไป​ได้​อีก​ ทำได้​เพียง​ยิ้ม​ถามว่า​ “เช่นนั้น​เจ้าชอบ​ขนม​อะไร​หรือ​ ข้า​จะให้​คน​ทำ​มาให้​”

ไป๋จื่อ​โบกมือ​ “หม่อมฉัน​ไม่ชอบ​กิน​ของหวาน​ กิน​คำ​หนึ่ง​อาจ​เลี่ยน​ไปได้​ถึงสามวัน​ แต่​ขนม​โก๋​ใน​วันนี้​อร่อย​จริงๆ​ เพคะ​ หม่อมฉัน​ตะกละ​กิน​ไปตั้ง​สามคำ​ จึงไม่อาจ​กิน​ได้​อีกแล้ว​เพคะ​”

หมายความว่า​ไม่ว่า​จะเป็น​ขนม​อะไร​ นาง​ก็​ล้วน​ไม่กิน​เช่นนั้น​หรือ​

เด็กสาว​ผู้​นี้​ดู​ไม่มีพิษภัย​ แต่​พูดจา​อะไร​ล้วน​เป็น​เหตุ​เป็นผล​ มีจังหวะ​บุก​และ​ถอย​ ทำให้​ฮองเฮา​รับมือ​ไม่ไหว​ไปชั่วขณะหนึ่ง​

ช่างเถอะ​ ยังมี​เวลา​อีก​มาก​ อย่างไร​ก็​ต้อง​สบโอกาส​

ทั้งสอง​คน​คุย​เรื่อยเปื่อย​ไปได้​ครู่ใหญ่​ ไป๋จื่อ​ก็​ไม่ได้​แตะต้อง​ชาต้าหง​เผา​อีก​เลย​ ซูฉุน​เห็น​ดังนั้น​ก็​รู้สึก​ประหลาดใจ​มาก​ ดูท่า​เด็กสาว​ผู้​นี้​จะรู้​อะไร​เข้า​แล้ว​

……….

ตอนที่​ 756 กับดัก​ชิ่งอัน​ (6)

หรือว่า​เพียงแค่​ใช้จมูก​ดม​ นาง​ก็​รู้​ว่า​มีอะไร​บางอย่าง​ผิดปกติ​แล้ว​หรือ​

หลังจาก​คุย​เรื่อง​สัพเพเหระ​ไปได้​อีก​ครู่หนึ่ง​ ไป๋จื่อ​ก็​รู้สึก​เบื่อหน่าย​ จึงผุด​กาย​ลุกขึ้น​ “ฮองเฮา​เพคะ​ หม่อมฉัน​ตรวจ​ชีพจร​ให้​พระนาง​ดีกว่า​”