ตอนที่ 379
ตอนที่ 757 กับดักชิ่งอัน (7) / ตอนที่ 758 กับดักชิ่งอัน (8)
October 22, 2026
ตอนที่ 757 กับดักชิ่งอัน (7)
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกับดัก!
วางยาไม่สำเร็จ ก็เปลี่ยนเป็นสาดชาเสียเลย อย่างไรก็ต้องหาโอกาสทำเรื่องที่พวกเขาวางแผนเอาไว้จนได้
สีหน้าของไป๋จื่อยังคงเรียบเฉย นางยิ้มพลางโค้งกาย “ขอบพระทัยฮองเฮา!”
เมื่อไป๋จื่อตามนางกำนัลออกไปแล้ว รอยยิ้มที่แขวนอยู่บนใบหน้าของซูฉุนมาตลอดก็ค่อยๆ แข็งค้าง มุมปากกระตุกยิ้มเย็น “ต่อให้เฉลียวฉลาดมากกว่านี้ ก็เป็นแค่เด็กสาวบ้านป่าคนหนึ่ง งเท่านั้น จะต่อกรกับข้าได้หรือ ยังเร็วไปนะ!”
ไป๋จื่อออกจากตำหนักหน้า โดยมีนางกำนัลนำทางนางไปยังตำหนักหลัง จู่ๆ ไป๋จื่อก็กุมท้องบอกว่าเจ็บ ร้องขอไปเข้าห้องน้ำ นางกำนัลได้ยินดังนั้นก็จนใจ รีบพานางไปยังห้องน้ำ
ในห้องน้ำมีหน้าต่างระบายอากาศบานค่อนข้างใหญ่ ผนังทุกด้านล้วนมีหน้าต่างหนึ่งบาน ปกติแล้วยามมีคนเข้าไปทำธุระ ก็มักจะมีคนปิดหน้าต่างให้ เมื่อเสร็จกิจแล้วถึงค่อยเปิดหน้าต่าง งระบายอากาศ
ไป๋จื่อเปิดหน้าต่างที่ปิดอยู่ทันทีที่เข้าไปข้างใน หากำแพงด้านที่ไม่มีคนอยู่ข้างนอก แล้วเหยียบโถส้วมกระโดดออกไป
เดิมทีห้องน้ำถูกสร้างอยู่ในสถานที่ห่างไกลอยู่แล้ว หลังจากไป๋จื่อกระโดดออกไป ก็พยายามเลือกเดินบนเส้นทางขนาดเล็กที่ไม่ค่อยมีคน และโชคดีที่พบประตูข้างออกจากตำหนักชิ่งอันพอดิ บพอดี
นางนึกถึงสิ่งที่ตงฟางหว่านเอ๋อร์กำชับก่อนจะออกมาได้ ตอนนี้นางต้องการความช่วยเหลืออย่างแท้จริง จึงหวนรำลึกถึงเส้นทางที่จะพานางไปยังตำหนักหรูอี้ ตำหนักของพระสนมซูเฟย
มีขันทีเฝ้าอยู่ด้านหน้าวังถึงสองคน เมื่อเห็นว่านางเป็นคนแปลกหน้า จึงขวางนางไว้โดยปริยาย
“กงกงทั้งสอง ได้โปรดบอกกล่าวให้ข้าสักหน่อยเถอะ ข้าเป็นสหายของคุณชายสกุลเมิ่ง คุณชายเมิ่งฝากฝังข้ามาเจ้าค่ะ”
ขันทีทั้งสองได้ยินว่านางเป็นสหายของคุณชายเมิ่ง ก็พลันยิ้มแย้มแจ่มใส หนึ่งในขันทีเอ่ยว่า “แม่นางรอสักครู่ ข้าจะไปบอกพระสนมให้”
ขันทีกลับมาหลังจากนั้นไม่นาน และพาไป๋จื่อเข้าไปในตำหนักโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ตำหนักหรูอี้ย่อมไม่หรูหราและงดงามเท่าตำหนักชิ่งอัน แต่ก็สง่างามเป็นอย่างยิ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ สายหนึ่งตลบอบอวลอยู่ในอากาศ สดชื่นมากทีเดียว
“อากาศเช่นนี้ มีกลิ่นดอกไม้มาจากที่ไหนกัน” ไป๋จื่อถามขันทีผู้นำทาง
ขันทีตอบว่า “พระสนมซูเฟยไม่มีงานอดิเรกอื่นใด ชอบเพียงการปลูกดอกไม้และต้นไม้ ยามเมื่อมีดอกไม้บางชนิดใกล้ตาย พระสนมจะเก็บมาขึ้นมาตากเป็นดอกไม้แห้งด้วยตนเอง ในตำหนักจึงมีดอก กไม้แห้งวางอยู่จนทั่ว”
มิน่าเล่ากลิ่นหอมนี้ถึงเข้มข้นไม่เท่าดอกไม้สด แต่ดมแล้วสบายใจกว่าดอกไม้สดทีเดียว
ระหว่างที่สนทนากัน ขันทีนำนางเข้าไปในตำหนักข้างแล้ว ด้านในจุดเตาอุ่นเอาไว้ เมื่อเข้ามาจากด้านนอก ความอบอุ่นก็พลันเข้ามาโอบล้อม ความเย็นบริเวณหน้าอกและหน้าท้องของนางจึงทุ เลาลงบ้าง
ด้านในสุดของตำหนักมีเก้าอี้ตัวงาม นั่งไว้ด้วยสตรีในชุดราชวังที่ดูเรียบง่าย ในมือประคองหนังสือเล่มหนึ่งเอาไว้ กำลังเหม่อมองไปข้างนอก
ไป๋จื่อลอบชำเลืองไปพิจารณา เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของสตรีที่งดงามเป็นอย่างยิ่ง แม้นางจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทว่าแผ่นหลังกลับเหยียดตรง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ลำคอระหงน่ามองยิ่ง งนัก ถึงไป๋จื่อจะเป็นสตรีเช่นเดียวกันกับนาง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองอยู่หลายครา
พระสนมซูเฟยผู้นี้ไม่อาจนับได้ว่างามเป็นเลิศ ทว่าท่วงท่าของนางกลับงามเหนือธรรมดา สง่างาม เป็นสตรีที่บุรุษในยุคปัจจุบันล้วนหมายปอง!
หากเทียบกันดูแล้ว ฉุนฮองเฮางดงามและน่าทะนุถนอมกว่าพระสนมซูเฟย แต่กลับขาดความสง่างามอยู่หลายส่วน มีความคมปลาบเข้ามาแทนที่ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ฮ่องเต้โปรดพระสนมซูเฟยมากกว ว่า
ขันทีก้าวเข้าไปรายงาน “พระสนม มีคนมาพบขอรับ”
ไป๋จื่อรีบก้าวเข้าไปทำความเคารพบ้าง ลอบกล่าวในใจว่าต้องเจ็บหัวเข่าอีกครั้งหนึ่งแล้ว
แต่ใครจะรู้ว่านางยังไม่ทันได้คุกเข่าลง พระสนมซูเฟยที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ก็พูดว่าตามสบายเสียแล้ว
ดีเหมือนกัน ในเมื่อบอกว่าตามสบายแล้ว เช่นนั้นนางก็จะไม่เกรงใจละ
“ขอบคุณพระสนม!”
คราวนี้เมิ่งเสวียนหลิงถึงเงยหน้าขึ้นมองนาง เห็นนางเป็นสตรีเยาว์วัยผู้หนึ่ง สวมชุดผ้าไหมสีอ่อน แต่มันกลับสกปรก หน้าตาของนางงดงามทีเดียว ดวงตาคู่นั้นสดใสและซุกซนเป็นอย่า างยิ่ง เหมือนสหายคนสนิทของนางในอดีตเหลือเกิน