ตอนที่ 381
ตอนที่ 761 โรคหวัด / ตอนที่ 762 นางกำนัลผู้ตื่นตระหนก
October 22, 2026
ตอนที่ 761 โรคหวัด
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” นางรู้สึกว่าเสียกิริยา จึงรีบจัดท่าทางของตนเสียใหม่ แล้วกล่าวว่า “ขอบคุณเจ้าที่บอกข้า พี่ใหญ่ไม่อยากรบกวนข้า จึงไม่เคยบอกข้าเวลาที่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น น”
ไป๋จื่อยิ้ม “ใต้เท้าเมิ่งกลัวว่าพระสนมจะคิดมาก ย่อมเลี่ยงที่จะบอกพระสนม มีพี่ชายเช่นนี้ น่าอิจฉาอย่างยิ่งเพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงเลิกคิ้วถาม “เจ้าไม่มีพี่น้องหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่มีเพคะ ทว่าตอนนี้หม่อมฉันมีสมาชิกในครอบครัวมากมาย พวกเขาดีกับข้ายิ่ง”
เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าคล้ายกับเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง แต่บางครั้งก็สดใสเหมือนกับดวงดาว ราวกับเด็กสาวอายุสิบสองสิบสามปีคนหนึ่ง
เฮ้อ นางเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสามปีเท่านั้นนะ!
ไป๋จื่อมองใบหน้าของเมิ่งเสวียนหลิง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น “พระสนม ขอหม่อมฉันจับชีพจรให้นะเพคะ”
“โอ้? ข้าดูเหมือนคนป่วยหรือ” เมิ่งเสวียนหลิงถาม
เมื่อได้ยินนางถามเช่นนั้น ไป๋จื่อก็พยักหน้าอย่างจริงใจ “เพคะ สีหน้าของพระสนมดูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก”
นางกำนัลที่อยู่ข้างกายของเมิ่งเสวียนหลิงก็เอ่ยขึ้นเหมือนกัน “พระสนม ในเมื่อแม่นางไป๋มาที่นี่แล้ว มิสู้ให้นางจับชีพจนดูสักครั้งนะเพคะ หม่อมฉันได้ยินคนในตำหนักสือฝูเล่ากัน ว่าวิชาแพทย์ของแม่นางไป๋เลิศล้ำ หัวหน้าสำนักหมอหลวงยังเทียบไม่ได้เลยเพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงยิ้มจาง “อายุยังน้อยอยู่แท้ๆ แต่กลับเชี่ยวชาญวิชาแพทย์แล้วหรือนี่”
ไป๋จื่อก็ยิ้มเช่นกัน “หม่อมฉันก็รู้เพียงผิวเผินเท่านั้นเพคะ”
“เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว” เมิ่งเสวียนหลิงกล่าว
เด็กสาวลุกขึ้นยืน แล้วก้าวไปถึงเบื้องหน้าหเมิ่งเสวียนหลิงอย่างเชื่องช้า นางนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มๆ ที่นางกำนัลยกมาให้ ก่อนจะจับมือที่นางยื่นมาให้อย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วมือกลัด อยู่บนข้อมือของนาง
หลังจากตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว คิ้วของไป๋จื่อที่เดิมทีคลายออกก็พลันขมวดเข้าหากัน สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อนางชักมือกลับ เมิ่งเสวียนหลิงก็ถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง”
ไป๋จื่อตอบไปตามตรง “ตอนที่พระสนมให้กำเนิดบุตร เคยเป็นหวัดหรือไม่เพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงพยักหน้า “ข้าเคยเป็นหวัดตอนคลอดลูกจริงๆ เจ้ารู้ได้อย่างไร ข้าไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครมาก่อน แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังไม่รู้”
“โรคหวัดของพระสนมไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่เพราะถูกคนวางยา ข้าคิดว่าพระสนมน่าจะรู้ดีเพคะ” ไป๋จื่อว่า
บนใบหน้าของเมิ่งเสวียนหลิงยังคงเรียบเฉย และกล่าวด้วยเสียงที่เรียบนิ่งดังเดิม “แล้วอย่างไร ใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ หากไม่เคยถูกวางยาสิถึงจะแปลก!”
“ดังนั้น พระสนมก็รู้เหตุผลที่ไม่ตั้งครรภ์เลยมาตลอดหลายปีนี้เช่นกันใช่หรือไม่เพคะ” ไป๋จื่อถาม
ในที่สุดใบหน้าที่นิ่งสงบของเมิ่งเสวียนหลิงก็เปลี่ยนไป “เจ้าอยากจะพูดอะไร”
ดูท่าทางนางจะไม่รู้ คนวางยาไม่เพียงร้ายกาจ แต่ยังเจ้าเล่ห์มากด้วย
“หลายปีมานี้พระสนมร่างกายอ่อนแอ แต่ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร กินยาที่ถูกกับอาการก็สามารถฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาได้ ท่าทางหมอหลวงจะกล่าวเช่นนี้กับพระสนมเช่นกัน ใช่หรือไม่เพคะ ะ”
เมิ่งเสวียนหลิงพยักหน้า ความงดงามแต่เดิมในแววตาถูกแทนที่ด้วยความคมปลาบ