ตอนที่ 385
ตอนที่ 769 แผนภาพแบ่งเรือน / ตอนที่ 770 แผนที่ภูมิประเทศ
October 22, 2026
ตอนที่ 769 แผนภาพแบ่งเรือน
นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ แต่ไหนแต่ไรนางไม่ได้อยากเป็นฮองเฮาหรือสนมอะไร ไม่เคยคิดจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงไปตลอดชีวิต นางเพียงอยากโผบินได้อย่างอิสระเหมือนกับนก ไปในสถานที่ที่ตัวเองอยากไป ทำในสิ่งที่อยากทำ ใช้ชีวิตที่นางใฝ่หามาโดยตลอด
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ ไม่ใช่เลยจริงๆ
…
ภายในเรือนหลังเก่าทรุดโทรมจุดไฟอยู่กองหนึ่ง เพียงพอจะให้ความอบอุ่นได้ อีกทั้งไม่ก่อให้เกิดแสงไฟที่ใหญ่จนเกินไปจนดึงดูดคนที่ไม่ต้องการให้เข้ามา
ทว่าเมืองจินหยางในค่ำคืนนี้กลับไม่สงบเงียบ
ประตูเมืองปิดตั้งแต่ตอนกลางวันแสกๆ บอกว่าจะมีการจับกุมคนร้าย ขุนนางส่งคนออกไปตามหาที่อยู่ของคนร้ายที่ว่าตามบ้านเรือนน้อยใหญ่ชุดแล้วชุดเล่า
เมืองจินหยางไม่นับว่าใหญ่โต แต่การจะค้นหาทุกที่ทั่วเมืองเช่นนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ภายในหนึ่งวัน
“ใต้เท้า!”
ชายวัยกลางคนที่กำลังงีบหลับตื่นเต็มตาในทันที จึงเงยหน้ามองคนที่มาเยือน “พบแล้วหรือ”
“ยังไม่พบขอรับ!”
“ไม่พบแล้วเจ้ามาทำอะไร อยากโดนข้าด่ารึ” ชายวัยกลางคนมีสีหน้าผิดหวัง พลางเอ่ยด้วยโทสะ
ลูกน้องคนนั้นรีบเอ่ย “ใต้เท้า ข้ารู้สึกว่าหากตามหาต่อไปโดยที่ไม่มีเป้าหมายเช่นนี้ ต่อให้ตามหาถึงพรุ่งนี้เย็นก็ไม่มีทางพบหรอกขอรับ”
ชายวัยกลางคนเลิกคิ้ว “โอ้? ดูท่าเจ้าจะมีวิธีดีๆ แล้วสินะ”
ทางด้านชายหนุ่มยิ้มเจื่อน “คงเรียกว่าวิธีดีๆ ไม่ได้หรอกขอรับ แต่สามารถลองดูได้!”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า “ลองพูดมาให้ฟังสิ!”
ชายหนุ่มพูดทันที “ใต้เท้า แม้เมืองจินหยางจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็มีคนอาศัยอยู่เป็นพันเป็นหมื่นครัวเรือน คนของศาลาว่าการพวกเรามีจำกัด อีกทั้งท่านสั่งว่าจะใช้งานคนข้างนอกศาลาว่าการไม่ได้ เช่นนั้นค้นหาทีละบ้านอย่างนี้ต่อไป เกรงว่าค้นหาไปสามวันสามคืนก็ไม่พบคนหรอกขอรับ ข้าคิดว่าหาค้นหาอย่างมีเป้าหมาย ลดขอบเขตการค้นหาลงหน่อย อาจจะพบสถานที่ซ่อนตัวคนร้ายโดยเร็วที่สุดก็ได้ขอรับ”
“เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาสิ ว่าจะลดขอบเขตการค้นหาลงอย่างไร” ชายวัยกลางคนรู้สึกสนใจขึ้นทันควัน
ชายหนุ่มนำสิ่งของที่เตรียมไว้มานานแล้วออกมา เป็นแผนภาพการแบ่งเรือนของเมืองจินหยาง
บนภาพวาดถนนสำคัญไม่กี่เส้นของเมืองจินหยางไว้ ไปจนถึงสัดส่วนที่ดินอยู่อาศัยของประชากร ละเอียดชัดเจนอย่างยิ่ง แม้กระทั่งระบุชื่อตรอก ชื่อร้านค้าต่างๆ เอาไว้บางแห่งด้วย
แผนภาพเช่นนี้ แม้แต่เจ้าเมืองชิงหยางเช่นเขายังไม่มี แล้วเจ้าหน้าที่ต่ำต้อยคนหนึ่งไปมีได้อย่างไร
ชายวัยกลางคนพลันมีหน้าตาเย็นชา มือหนึ่งทุบลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยความโมโห “เจ้าช่างกล้านัก”
ชายหนุ่มยังไม่ทันเอ่ยปากพูด ใต้เท้าก็เปลี่ยนสีหน้าเสียแล้ว เขามองใต้เท้าอย่างงุนงง “ใต้เท้า ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยขอรับ!”
ใต้เท้าเฉียนชี้แผนภาพที่กางอยู่บนโต๊ะ “เจ้าได้มันมาจากที่ใด เหตุใดเจ้าถึงมีมันได้” แค่เพียงมีแผนภาพนี้ ก็พูดได้ว่ารู้ทุกตรอกซอกซอยของเมืองจินหยาง แม้แต่ด้านหลังศาลาว่าการที่เขาผู้เป็นเจ้าเมืองคนนี้อาศัยอยู่ก็ยังวาดไว้อย่างชัดแจ้ง ศาลาว่าการมีกี่ประตู ภายในมีคนอยู่กี่คน มีการเปลี่ยนกะเฝ้าเมื่อไร สิ่งเหล่านี้ก็บันทึกไว้อย่างละเอียดเช่นกัน
ชายหนุ่มรีบคุกเข่าลง ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดใต้เท้าถึงโมโหเขาเพราะแผนภาพแผ่นหนึ่ง “ใต้เท้า แผนภาพนี้ข้าได้มาโดยบังเอิญ คิดว่ามันต้องมีประโยชน์ จึงเก็บมันไว้ขอรับ”
ใต้เท้าเฉียนโมโหมาก “ได้มาโดยบังเอิญ? เจ้าลองพูดมาหน่อยสิ ว่ามันบังเอิญได้อย่างไร เจ้าพบมันที่ใด หรือใครนำมาให้เจ้ากันแน่”
เขาเป็นเจ้าเมืองจินหยางมาสามปี เขาปรับแก้บันทึกเมืองจินหยางไปหลายอย่างตั้งแต่รับตำแหน่ง ซึ่งรวมถึงการแบ่งสรรที่ดินในเมืองจินหยาง จำนวนประชากร ระดับความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจ ทุกอย่างล้วนมีบันทึกไว้ แต่กลับไม่เคยทำแผนภาพแบ่งบ้านเรือนอย่างละเอียดเช่นนี้มาก่อน