ตอนที่ 387
ตอนที่ 773 หลับตาค้นโลง / ตอนที่ 774 ข้านี่แหละอาซื่อ
October 22, 2026
ตอนที่ 773 หลับตาค้นโลง
จิ่นเอ๋อร์รีบกล่าว “แต่องค์หญิงยังมีลมหายใจและชีพจรอยู่เลย ง่ายนักที่จะถูกจับได้”
โจวกังว่า “ไม่ง่ายขนาดนั้นกระมัง อีกเดี๋ยวข้าจะหาแผ่นไม้ที่เหมาะสมมาปิดไว้ด้านบน แล้ววางศพหนึ่งไว้บนแผ่นไม้ เจาะรูสองรูให้หายใจที่ใต้โลง ย่อมปลอดภัยแน่”
คราวนี้จิ่นเอ๋อร์ถึงได้วางใจ ทันใดนั้นจมูกก็ได้กลิ่นสะอิดสะเอียดอีกระลอก จึงหมุนกายไปอาเจียนไม่ยอมหยุด
ครั้นอาเจียนเสร็จแล้ว นางก็พบว่าสีหน้าของหูเฟิงและโจวกังคงเป็นปกติ ราวกับไม่ได้กลิ่นเหล่านั้นก็ไม่ปาน
“พวกเจ้าไม่ได้กลิ่นหรือ”
โจวกังยิ้ม “ใช้ปากหายใจก็ไม่ได้กลิ่นแล้ว”
ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง “ต่อให้ไม่ได้กลิ่น แต่ก็ยังมองเห็นอยู่ดี พวกเจ้าไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนบ้างเลยหรือ”
โจวกังยักไหล่ “สบาย ชินแล้วก็ดีขึ้น!” ศพในสนามรบมีมากมายกว่านี้เยอะ พวกเขาไปมาอยู่ในภูเขาศพ ทะเลเลือดมาหลายปี หากแม้แต่ความกล้าแค่นี้ก็ไม่มี เช่นนั้นแล้วจะไปสู้กับใครได้
ชินแล้วก็ดีขึ้น?
หูเฟิงว่า “เจ้าก็อยู่ในสถานพักม้าที่เต็มไปด้วยศพตั้งหลายวัน ตอนนั้นไม่มีปัญหาอะไรหรือ”
เอ่อ…ก็ไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ นั่นแหละ บางครั้งคนก็ลืมความหวาดกลัวไปเสียสนิท
ตอนอยู่ที่สถานพักม้าก็เป็นเช่นนั้น นางคิดเพียงแต่จะปกป้ององค์หญิง จึงลืมคิดถึงเรื่องอื่นไปโดยสิ้นเชิง ไหนเลยจะสนใจว่าในสถานพักม้ามีศพอยู่มากน้อยเท่าไร
ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้กลับต่างออกไป บุรุษสองคนนี้ช่วยนางออกมาแล้ว บัดนี้นางคล้ายกับมีที่พึ่งพิง ความอ่อนแอเหล่านั้นของตรีจึงกำเริบออกมาบ้าง
…
เมื่อฟ้าสาง ประตูเมืองยังคงปิดสนิทแน่น ส่วนคนที่คอยไล่ตามหาคนร้ายก็ยังคงไม่พบอะไร
“เจ้าบอกว่าหลังจากลดขอบเขตลงแล้ว จะต้องพบตัวอย่างแน่นอนไม่ใช่หรือ” ใต้เท้าเฉียนมองชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
ขณะนี้ชายหนุ่มหน้าดำเป็นตอตะโก ประกายตาน่าหวาดหวั่นนัก “ใต้เท้า ขอเพียงตามหาต่อไปอีกสองสามชั่วยาม ข้าต้องพบพวกเขาแน่ขอรับ”
ทันใดนั้นก็มีคนถลันเข้ามาจากข้างนอก “ใต้เท้า ในและนอกเมืองมีชาวบ้านรวมตัวกันเป็นจำนวนมาก กำลังขอร้องให้เปิดประตูเมืองขอรับ”
ใต้เท้าเฉียนหลับตา เขาขมวดคิ้วเป็นปมยุ่งเหยิง “เช่นนั้นก็เปิดเถอะ!”
ครั้นชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ร้องเรียกในทันที “เปิดไม่ได้นะขอรับ เมื่อเปิดประตูเมืองแล้ว พวกเขาต้องถือโอกาสหนีออกไปแน่ ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเราอยากจับพวกเขาก็ยากยิ่งกว่ายากแล ล้วขอรับ”
ใต้เท้าเฉียนเบิกตาโพลงทันควัน ก่อนจะถลึงตามองเขาอย่างดุร้าย เอ่ยด้วยโทสะว่า “ประตูเมืองนี้ไม่ใช่ของเจ้า และไม่ใช่ของข้าด้วยเช่นกัน จะขังคนที่อยู่ข้างในเมืองย่อมได้ แต่ขัง คนที่อยู่ข้างนอกเมืองไม่ได้ ที่นี่อยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงเท่าไรนัก เพียงวันเดียวเท่านั้น เรื่องอะไรต่อมิอะไรก็ลือไปถึงเมืองหลวงแล้ว หากฮ่องเต้ทรงทราบว่าข้าปิดตายเมือง ไม่ ให้ชาวบ้านเข้าออก ฮ่องเต้ย่อมพระราชทานโทษฐานกบฏให้ข้า เช่นนั้นข้าไม่มีทางรักษาหัวให้อยู่บนบ่าได้แน่นอน ไม่เพียงแค่ข้าเท่านั้น จวนสกุลเฉียนของข้าที่มีคนอาศัยอยู่นับร้อย ยก็ต้องตกตายไปตามๆ กัน”
ชายหนุ่มกัดฟัน “เรื่องนี้สำคัญนัก ไม่ว่าอย่างไรก็เปิดประตูเมืองไม่ได้ขอรับ”
ตอนนี้ใต้เท้าเฉียนเพิ่งพบว่าอาซื่อที่อยู่ตรงหน้าเปลี่ยนไปจากอาซื่อที่เขาพบเห็นเป็นประจำเป็นอย่างมาก นอกจากใบหน้านี้แล้ว น้ำเสียงยามพูดจา การแสดงความรู้สึกบนสีหน้า ความดุดั นยามกัดฟัน ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อนึกถึงแผนภาพที่เขานำออกมาเมื่อคืน ใต้เท้าเฉียนก็พลันรู้สึกหวั่นใจ หรือว่าอาซื่อผู้นี้จะไม่ใช่อาซื่อ และแผนภาพนั้นเป็นหลุมพรางบางอย่าง