ตอนที่ 390
ตอนที่ 779 คำสาบานที่ลืมไปนานแล้ว ตอนที่ 780 เผยชิงหาน ท่านทำผิดมหันต์
October 22, 2026
ตอนที่ 779 คำสาบานที่ลืมไปนานแล้ว
ยามที่ผ้าปิดหน้าสีแดงถูกเปิดออก เขาดีใจเหมือนกับเด็กคนหนึ่ง มองนางพลางยิ้มอย่างโง่งม ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
เขาพลันหมุนกายเดินไปที่หน้าต่าง เพื่อเปิดหน้าต่างออก ก่อนจะคุกเล่าลงสาบานต่อท้องฟ้าข้างนอก
‘ข้าเผยชิงหานขอสาบาน ณ ที่ตรงนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปจะรักหว่านเอ๋อร์เพียงผู้เดียว หากข้าผิดคำสาบานนี้ ขอให้ฟ้าผ่าตาย ไม่อาจตายดี!’
คำสาบานที่เดิมทีลืมไปนานแล้ว บัดนี้ดังวนเวียนอยู่ที่ข้างหูโดยพลัน
ประตูใหญ่ของจวนตงฟางเปิดออก ข้ารับใช้คนสนิทของตงฟางมู่เร่งฝีเท้าเดินออกมา ทันทีที่เห็นเผยชิงหาน เรียวคิ้วของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่เบี่ยง กายให้นายใหญ่ออกมาเท่านั้น
ตงฟางมู่สาวเท้าก้าวใหญ่ออกมาจากประตู มองเงาร่างที่ซึมเซาท่ามกลางลมหนาวของเผยชิงหาน เขามุ่นคิ้วทันที ตะคอกว่า “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้ไปพบกันที่กรมพระค คลัง”
กรมพระคลังเป็นสถานที่ที่จัดการเรื่องสำมะโนประชากรโดยเฉพาะ รายงานประชากรจากที่ต่างๆ จะถูกส่งมาที่กรมพระคลัง คนทั่วไปไม่มีทางไปจัดการธุระที่ศาลาว่าการ นอกเสียจากจะมีสถานะพิเศษ
สถานะของตงฟางมู่ย่อมพิเศษ และที่เขานัดหมายกับเผยชิงหานในสถานที่เช่นนั้น ก็มีเพียงเป้าหมายเดียวเช่นกัน นั่นก็คือให้ตงฟางหว่านเอ๋อร์แยกทางกับเขา
เผยชิงหานก็รู้เรื่องเหล่านี้ดีเช่นกัน ดังนั้นถึงได้ดักอยู่ที่นอกประตูจวนสกุลตงฟางตั้งแต่เช้าตรู่ หวังว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ได้
เบื้องหลังตงฟางมู่มีคนเดินตามมาด้วย เป็นสตรีสวมผ้าปิดหน้าคนหนึ่ง สาวใช้ที่ประคองนางคนหนึ่ง และเด็กสาวที่มัดมวยผมสองมวยอีกคนหนึ่ง
เด็กสาวก็คือไป๋จื่อที่เขาเคยพบ เป็นบุตรีของเขาและหว่านเอ๋อร์ บุตรีแท้ๆ!
ส่วนสตรีที่สวมผ้าปิดหน้าก็คือตงฟางหว่านเอ๋อร์อย่างไม่ต้องสงสัย
เขาไม่ได้ตอบสิ่งที่ตงฟางมู่ถาม เพียงแต่มองดวงตาที่เลือนรางภายในผ้าปิดหน้า “หว่านเอ๋อร์ เป็นข้าที่ผิดเอง ข้าทำผิดมหันต์ ไม่ควรฟังคำยุยงของคนชั่วเช่นนั้น จนต้องแยกกับเจ้าเ เป็นเวลาหลายปี ล้วนเป็นความผิดของข้า ข้าขอร้องเจ้าละ อย่าแยกทางกับข้าเลยนะ กลับไปกับข้าเถอะ ข้าจะชดเชยให้พวกเจ้าสองแม่ลูกอย่างดีแน่นอน ข้าสาบาน ข้า…”
“ท่านสาบาน?” ดวงตาในผ้าปิดหน้าทอประกายแปลกประหลาด แววตานั้นเหมือนจะเรียบสงบ แต่กลับเจือความถากถางไว้ด้วย “คำสาบานที่ท่านเคยกล่าวไว้ในตอนนั้น ยังจำได้อยู่หรือไม่ คำสาบานข ของท่านสลักสำคัญอะไรกัน”
นางไม่ได้ตบหน้าเขา แต่เขากลับรู้สึกเจ็บที่ใบหน้า เจ็บมาก
เผยชิงหานรีบพูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเลอะเลือนไป ข้าสมควรตายแล้ว”
“เช่นนั้นเหตุใดท่านไม่ไปตายเสียที” น้ำเสียงเย็นชาของตงฟางหว่านเอ๋อร์ดังเข้าไปในหูของเขา มันทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
คำพูดเช่นนี้ เขาเหมือนจะเคยได้ยินนางพูดมาก่อนเช่นกัน
คืนนั้นเขาถลันไปที่เรือนของนางทั้งๆ ที่ดื่มสุราเมามายกลับมา
เขาไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรออกไปบ้าง จำได้เพียงใบหน้าขาวซีดของหว่านเอ๋อร์ที่มองเขา ราวกับมองคนที่ไม่เคยรู้จักกันคนหนึ่ง นางถามว่า ‘ข้าทำผิดอะไรนักหนา เหตุใดท่านถึงต้องทำ ำกับข้าเช่นนี้ ท่านอยากให้ข้าตายจริงๆ ใช่หรือไม่’
ตอนนั้นเขาตอบกลับไปประโยคหนึ่ง ‘เช่นนั้นเหตุใดเจ้าไม่ไปตายเสียที’
เช่นนั้นเหตุใดเจ้าไม่ไปตายเสียที
ที่แท้คำพูดเช่นนี้ออกมาจากปากของคนที่รัก มันเสียดแทงหูขนาดนี้ ทำให้รู้สึกเจ็บหัวใจถึงเพียงนี้เลยหรือนี่
ตั้งแต่วันนั้น หว่านเอ๋อร์ก็ไม่มองเขาแม้สักครั้งเดียว และไม่พูดจากับเขาด้วยเช่นกัน
ตงฟางหว่านเอ๋อร์เห็นเขาชะงักงันไป จึงเอ่ยอีกว่า “ท่านพูดกับข้าเช่นนี้ในวันนั้น แม้ร่างกายข้าจะซูบผอม ไร้เรี่ยวแรง แต่ข้าก็ยังฝืนมีชีวิตต่อไปเพราะเห็นแก่ท่านพ่อ แต่เผยชิ งหาน ท่านเห็นแก่อะไรบ้างหรือไม่ ฝูงชนต่อต้าน ญาติมิตรหลีกหนี เหตุใดท่านไม่ไปตายเสียที”