ตอนที่ 393
ตอนที่ 785 ชีวิตในอดีต ตอนที่ 786 พบกันที่ร้านอัญมณี
October 22, 2026
ตอนที่ 785 ชีวิตในอดีต
“นั่นสิ วันๆ เอาแต่เต๊ะท่าออกคำสั่งทั้งวัน คนที่ไม่รู้เรื่องเหล่านั้นคิดว่านางเป็นนายหญิงของจวนนี้ แต่ที่จริงแล้วนางก็เป็นแค่เด็กสาวบ้านป่าเท่านั้น มีอะไรน่าให้เกียรติกัน น”
“ข้าได้ยินมานานแล้ว ว่าแท้จริงแล้วนางไม่ใช่บุตรีของท่านโหว ตอนนี้บุตรีของท่านโหวอาศัยอยู่กับฮูหยิน หน้าตานางสะสวยน่าดู งดงามกว่าคุณหนูรองมากนัก”
“จริงหรือ เจ้าได้ยินมาจากใคร”
“ข้าได้ยินมาจากซื่อฝู เขาอยู่ข้างกายท่านโหวตลอด เคยเห็นคุณหนูใหญ่ตัวจริงแล้ว แต่น่าเสียดายนักที่คุณหนูใหญ่เหมือนจะไม่อยากกลับมา ความสัมพันธ์กับท่านโหวก็ไม่ค่อยดีด้วย”
คนเหล่านี้คุยกันเสียงดังมาก ด้วยอยากจะทำให้ไป๋เจินจูโมโหอยู่แล้ว เสียงพูดจาจึงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคำพูดเข้าไปในหูของไป๋เจินจูทั้งสิ้น ทำเอานางต้องปิดหูวิ่งหนีไปเลยทีเดียว ว
อาจจะเป็นเพราะร้อนใจจนเกินไป ระหว่างทางมีน้ำแข็งเกาะอยู่มาก เมื่อเท้านางไม่ได้เหยียบย่างอย่างมั่นคง จึงพลาดตกลงไปในคูน้ำค้างทาง
น้ำที่เย็นจัดในคูน้ำเสียดแทงกระดูกอย่างยิ่ง โคลนที่เปื้อนหน้าก็มีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์อีกด้วย
นางตะเกียกตะกายขึ้นจากในคูน้ำอย่างเคืองแค้น ในรองเท้ามีน้ำเย็นๆ สะสมอยู่จนเต็ม ทำเอานางหนาวเหน็บจนเจ็บเท้าขึ้นมา
ครั้นกะโผลกกะเผลกกลับไปถึงเรือนหลาน ท้องฟ้าก็มืดสนิทโดยสิ้นเชิงแล้ว นางไม่รู้ว่าหินเหล็กไฟอยู่ทีใด แม้กระทั่งตะเกียงน้ำมันที่งดงามก็ไม่รู้ว่าต้องจุดอย่างไรเช่นกัน
นางคลำทางในความมืดจนเจอหีบใส่เสื้อผ้า ข้างในที่เดิมทีมีเสื้อผ้าอัดแน่นจนเต็มหีบ บัดนี้เหลือเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น
พวกมันไม่อาจนับได้ว่าสะสวย แต่นางก็ยังสวมมันไว้บนตัว ส่วนผ้าห่มบนเตียงนางทิ้งไว้ข้างนอก ทว่าบัดนี้ข้างนอกมืดสนิทแล้ว นางจึงไม่กล้าเดินออกไปเก็บกลับมา ทำได้แค่ขดตัวอ อยู่บนมุมเตียง ทั้งหนาว ทั้งหิวตลอดทั้งคืน
นางไม่เคยได้สัมผัสความทรมานเช่นนี้ ต่อให้เป็นหมู่บ้านหวงถัวในอดีตก็เช่นกัน
ตอนอยู่ที่หมู่บ้านหวงถัว มารดามักจะนำผ้าห่มที่หนาที่สุดมาให้นาง บอกว่าบุตรสาวของตนขี้หนาวอย่างยิ่ง ย่อมต้องห่มผ้าหนาหน่อย
ครั้นทำชุดบุฝ้าย มารดานำใยฝ้ายยัดใส่ในเสื้อของนางมากที่สุดเสมอ พร้อมกับบอกว่าความสวยงามเป็นเรื่องรอง ความอบอุ่นในฤดูหนาวสำคัญที่สุด
เมื่อถึงเวลากินข้าว ต่อให้นางนอนกินบ้านกินเมืองหรือพลาดมื้ออาหาร มารดาก็ล้วนเก็บส่วนหนึ่งไว้ในนางทุกครั้งไป หากเป็นฤดูหนาวก็จะต้องอุ่นอาหารให้นางกินร้อนๆ บอกว่าบุตรสาวขอ องนางไม่ควรกินอาหารเย็นชืด เช่นนั้นไม่ดีต่อสุขภาพ
มารดามักจะบอกเวลาที่ต้องทำงาน ว่าตนกับบิดาจะทำงานให้มากหน่อย เพื่อให้เจินจูพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เพราะหากบุตรสาวตากแดดมากเกินไปแล้ว ผิวหน้าดำขึ้นมาจะไม่สวยเอา
นางคิดถึงบิดาและมารดา พลอยให้น้ำตาไหลลงมาไม่ยอมหยุด ยิ่งนางคิดถึงก็ยิ่งโศกเศร้า ยิ่งทุกข์ตรม
แต่ทันใดนั้นนางก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ข้าไม่เสียใจภายหลังหรอก ไม่มีทาง! หมู่บ้านหวงถัวไม่เหมาะกับข้า ที่นี่ต่างหากถึงเป็นบ้านของข้า ข้าควรจะอยู่ที่นี่”
…
เช้าวันต่อมา นางล้างหน้าแต่งตัวแล้วก็รีบร้อนออกจากจวนไป
ซื่อฝูมารายงานว่า “ท่านโหว เป็นเช่นที่ท่านคิดไว้จริงๆ ขอรับ คุณหนูใหญ่ออกจากจวนไปแล้ว ตามลำพัง”
เผยชิงหานพยักหน้า “จับตาดูนางไว้ ดูว่านางไปพบกับใคร ไม่ว่าจะเป็นใครก็จับไว้ทั้งสิ้น”
ซื่อฝูรับคำแล้วถอยออกไป
…
ร้านอัญมณีชุ่ยเป่าเพิ่งเปิดร้านไม่นาน ก็มีแขกสองคนเข้ามาดูเครื่องประดับ ดูอยู่นานก็ไม่ซื้อเสียที เอาแต่เดินไปมาอยู่ข้างใน อีกทั้งยื่นคอยาวมองไปข้างนอกอยู่เสมอ ราวกับกำลั งรอใครบางคนอยู่ ไม่ได้มาซื้อของโดยสิ้นเชิง
พนักงานเห็นดังนั้นก็รำคาญใจ จึงเข้าไปใกล้เจ้าของร้าน เอ่ยว่า “สองคนนี้มาที่นี่ทุกเช้าติดต่อกันหลายวันแล้ว รอจนถึงตอนกลางวันถึงจะไป ตอนบ่ายกลับมาอีกครั้ง ตกเย็นก็กลับไป ไม่ได ด้ซื้อของอะไรเลย ไม่รู้จริงๆ ขอรับว่ามาทำอะไร”