ตอนที่ 394
ตอนที่ 787 คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตาม ตอนที่ 788 สัญญาทาส
October 22, 2026
ตอนที่ 787 คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตาม
หลิวซื่อมองกล่องกำมะหยี่อีกครั้ง ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์ยิ่ง จึงกล่าวกับพนักงานคนนั้นว่า “เก็บของพวกนี้ไว้ให้ข้าก่อนนะ ข้าจะกลับมาซื้อ”
พนักงานกลอกตาขาว ก่อนจะหมุนกายจากไปไม่สนใจนางอีก
เขาเคยพบเห็นลูกค้าเช่นนางมานักต่อนัก ที่จ่ายไม่ไหวก็ยังอยากรักษาหน้าอยู่
ทั้งสามคนออกจากร้านอัญมณี มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่หลิวซื่อและเสี่ยวเฟิงพักอยู่ ที่นั่นเป็นโรงเตี๊ยมที่ไม่เลวแห่งหนึ่ง ทั้งโอ่โถงและหรูหรา ห้องพักก็กว้างขวางน่ามองมากทีเดียว ว
“อยู่ที่นี่ชินหรือยัง” ไป๋เจินจูถามไปตามมารยาท
หลิวซื่อโบกมือ “แย่กว่าเรือนพักแขกที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้อีก ห้องนี้เก่าทีเดียว เดินไม่กี่ก้าวก็เจอผนังแล้ว อยากจะเดินเล่นก็ทำได้แค่ออกไปข้างนอก อีกทั้งยังต้องคำนวณค่า ห้องในทุกวัน ด้วยกลัวว่าจะมีวันใดที่ไม่มีเงินจ่าย เช่นนั้นพวกข้าสองแม่ลูกก็ต้องออกไปร่อนเร่ตามถนนแล้ว”
ไป๋เจินจูรำคาญใจมาก ปากของหลิวซื่อผู้นี้สามคำไม่พ้นเรื่องเงิน อยากจะให้นางส่งเงินให้ทุกวันใจจะขาด ไม่จบไม่สิ้น ยามมีเงินใช้ก็มือเติบ บัดนี้ไม่มีเงินแล้วยังอาศัยอยู่ในโรง งเตี๊ยมสภาพดีเช่นนี้อีก ไม่ออกไปเช่าบ้านพักที่ถูกกว่านี้หน่อยหรือไร วันๆ คิดแต่จะกินกับนอน งานอะไรก็ไม่ทำสักอย่าง
“ท่านป้า ขอเพียงท่านช่วยข้าครั้งนี้ ข้ารับรองว่าท่านกับเสี่ยวเฟิงจะได้มีชีวิตที่ดี ต่อไปเสี่ยวเฟิงจะได้เป็นขุนนางใหญ่แน่นอน”
หลิวซื่อสนใจในทันที “เจ้าว่ามาสิ เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ”
ไป๋เจินจูเล่าเรื่องราวทั้งหมดเสียรอบหนึ่ง หลิวซื่อได้ฟังแล้วก็เหงื่อตก “เจ้าหมายความว่าเผยชิงหานไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเจ้าแล้ว? แม้แต่สาวใช้ก็ไล่ไปอย่างนั้นหรือ ไม่เหลือเลยสัก กคน?”
ฝ่ายไป๋เจินจูพยักหน้า “ไม่เหลือเลยสักคนเดียว ดูท่าทางครั้งนี้เขาจะเอาจริง แต่ข้าไป๋เจินจูไม่ยอมถูกรังแกง่ายๆ แน่”
“ตอนที่เจ้ามา ระหว่างมีใครตามมาหรือไม่” เสี่ยวเฟิงถาม
ไป๋เจินจูส่ายหน้า “ไม่มีกระมัง ใครจะมาตามข้า”
เสี่ยวเฟิงพลันโมโห “โง่นัก เจ้ามาที่นี่เช่นนี้ หากเผยชิงหานส่งคนตามเจ้ามา นั่นไม่เท่ากับหาพวกข้าพบหรืออย่างไร”
หลิวซื่อรีบเอ่ยบ้าง “ไม่หรอกกระมัง! หากเขาจะจับพวกเรา ก็ลงมือได้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในร้านอัญมณีเมื่อครู่แล้ว เหตุใดต้องรอจนถึงตอนนี้ด้วย”
ข้อนี้เสี่ยวเฟิงก็ยังคิดไม่ตกเช่นกัน “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ระวังไว้หน่อยย่อมดีที่สุด”
ไป๋เจินจูนรีบเดินไปที่ข้างหน้าต่าง เพื่อเปิดมันออกดูข้างนอก บนถนนมีคนเดินไปมาขวักไขว่ นางมองอะไรไม่ออกเหมือนกัน จึงปิดบานหน้าต่างดังเดิม
“ท่านป้า พวกเราต้องให้เผยชิงหานเห็นดีสักครั้ง ให้เขารู้ว่าจะรังแกพวกเราง่ายๆ ไม่ได้ ให้เขาพึ่งพาพวกเราดีที่สุด ไม่เช่นนั้นพวกเราก็ต้องสั่งสอนให้เขารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ท ที่จะตามมาบ้าง”
“เจ้าคิดจะทำอย่างไร” หลิวซื่อถาม
ไป๋เจินจูอ้าปาก ทว่ายังไม่ทันได้พูดแผนการที่ตนเองครุ่นคิดอยู่ทั้งคืนออกมา บานประตูห้องที่ผปิดสนิทก็ถูกใครบ้างคนถีบเปิด
ใบหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งจับของเผยชิงหานปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขา
ข้ารับใช้รูปร่างสูงใหญ่เจ็ดแปดคนกรูออกมาจากข้างหลังของเผยชิงหานทันที ก่อนจะล้อมรอบทั้งสามคนเอาไว้
“ไหนลองพูดมาสิ เจ้าคิดจะทำให้ข้ารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างไร” เผยชิงหานจ้องมองไป๋เจินจูเขม็ง