ตอนที่ 395
ตอนที่ 789 สุนัขที่ถูกเจ้าของล่ามไว้ ตอนที่ 790 หัวแข็ง หยาบคาย ไร้เหตุผล
October 22, 2026
ตอนที่ 789 สุนัขที่ถูกเจ้าของล่ามไว้
“เจ้ามันชั่วร้าย โลภมาก เห็นแก่ตัว น่ารังเกียจ ด้วยความผิดทุกอย่างที่เจ้าเคยทำมา ยังมีหน้ามาขอความเมตตาให้บุตรชายต่อหน้าข้าอีกหรือ”
หลิวซื่อคิดไม่ถึงเลย ว่าเผยชิงหานจะรู้เรื่องราวในอดีตเหล่านั้นแล้ว ไป๋จื่อไม่มีทางเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังแน่ เกรงว่าคร้านจะพูดจากับเขาด้วยซ้ำไป
คนที่รู้เรื่องพวกนี้ชัดเจนมีแต่คนสกุลไป๋ หรือว่าจะเป็นไป๋เจินจู
นางมองไปทางไป๋เจินจูด้วยดวงตาแดงเก่า “เจ้าเป็นคนเล่าใช่หรือไม่”
ไป๋เจินจูยิ้มเย็นอย่างร้ายกาจ “เป็นข้าเองที่เล่า แล้วอย่างไร”
หลิวซื่อกระโจนใส่ไป๋เจินจู ดึงทึ้งผมของนางอย่างแรง
ความโกรธอัดแน่นอยู่ในใจของไป๋เจินจูมานาน กำลังหาที่ระบายออก เมื่อหลิวซื่อต้องการตบตีนาง นางย่อมไม่อาจนั่งอยู่เฉย ไม่นานทั้งสองคนก็ลงไม้ลงมือ กัดกันไปมาเหมือนกับสุนัขบ บ้าสองตัวก็ไม่ปาน
เผยชิงหานส่งสายตาไปยังซื่อฝู ฝ่ายซื่อฝูกวักมือเรียกข้ารับใช้สองคนเข้ามาแยกสตรีทั้งสองออกจากกัน “พวกเจ้าตามข้ามา”
หลิวซื่อถามเสียงสั่น “ปะ ไปที่ใดหรือ”
“ในเมื่อพวกเจ้าขายตัวเป็นทาสแล้ว ก็ย่อมต้องไปทำงาน จวนชางหยวนโหวของพวกข้าไม่เลี้ยงคนไว้เปล่าๆ หรอกนะ” ซื่อฝูกล่าว
“แล้วบุตรชายของข้าเล่า เขาต้องทำอะไร เขาเขียนหนังสือได้ อ่านหนังสือออก ให้บุตรชายข้าเป็นเพื่อนเรียนเถอะ ในจวนนี้มีคุณชายน้อยสองคนไม่ใช่หรือ”
ซื่อฝูแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เรียนเป็นเพื่อนใครก็ทำได้กระมัง บุตรชายของเจ้าเหมาะจะเก็บอาจมเท่านั้นแหละ อย่ามาพูดมาก เดินไป!”
เขานำไป๋เจินจูและหลิวซื่อไปที่ห้องซักล้าง ส่วนเสี่ยวเฟิงถูกนำไปอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะฝากฝังเขาไว้กับชายชราที่ทำหน้าที่เก็บสิ่งปฏิกูลโดยเฉพาะ
ภายในห้องซักล้างเดิมทีมีกันอยู่ห้าคน เมื่อเพิ่มไป๋เจินจูและหลิวซื่อเข้าไปจึงมีเจ็ดคนแล้ว
เสื้อผ้าทั้งหมดในจวนมีมากกว่าร้อยชิ้น แต่เป็นหน้าที่ซักล้างของคนเจ็ดคนเท่านั้น
อย่างไรเสียพวกนางก็มาใหม่ เหล่าสตรีที่ทำหน้าที่นี้อยู่นานแล้วจึงต้องสั่งสอนพวกนางอย่างดีสักครั้งอยู่แล้ว นั่นก็คือมอบผ้าที่ซักยากที่สุด เครื่องมือที่ใช้งานยากที่สุด น น้ำที่เย็นที่สุด เสื้อผ้าที่มากที่สุดให้พวกนางจัดการ
สิ่งแรกที่ต้องทำหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็คือการซักผ้า จนผิวหนังบนมือค่อยๆ หลุดลอกออกไปทีละชั้น อีกทั้งยังเป็นแผลเน่าเปื่อยเพราะความเย็น พาให้ทั้งเจ็บทั้งคัน
หลิวซื่อคิดถึงชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แม้จะไม่ร่ำรวย แต่ก็เกียจคร้านได้และมีอิสระ ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องถูกคนใช้งาน อยากนอนนานเท่าไรก็เท่านั้น อยากพูดเสียง งดังเท่าไรก็ทำได้ อยากไปที่ใดก็ได้ไป
แต่ตอนนี้นางเหมือนกับเป็นสุนัขที่ถูกเจ้าของล่ามไว้ ต้องดื่มชาชั้นเลว กินอาหารรสชาติจืดชืดทุกวัน ทั้งยังมีงานที่ต้องทำไปตลอดกาลไม่จบไม่สิ้น มีผ้าให้ซักไปตลอดชีวิต ทางด้าน นบุตรชายที่นางห่วงหาอยู่เสมอ ตอนนี้กลับกำลังทำงานเก็บอาจม ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย
…
จวนสกุลเมิ่ง
อาการของฮูหยินเมิ่งดีวันดีคืน เพื่อที่จะได้ดูแลนาง เมิ่งหนานลางานเป็นเวลาสิบวัน แต่ละวันล้วนอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนนาง มองนางกินยา อีกทั้งยังเดินเล่นอยู่ในลานบ้านเป็นเพื่อนน นางด้วย เมื่อได้เห็นสีหน้าของนางดีขึ้นในทุกๆ วัน เขาก็วางใจลงได้ในที่สุด
ใต้เท้าเมิ่งหลังกลับจากกรมโยธาธิการก็มาที่เรือนของฮูหยิน เขาเห็นสีหน้าของนางไม่เลวเลยทีเดียว จึงยิ้มว่า “วันนี้สีหน้าฮูหยินดีกว่าเมื่อวานอีก ดูท่าทางจะไม่เป็นอะไรแล้ว ยาของ งแม่นางไป๋วิเศษจริงๆ”
เมื่อฮูหยินเมิ่งได้ยินคำว่าแม่นางไป๋ นางก็พลันมีสีหน้าดำคล้ำ “เกรงว่าจะเป็นแมวตาบอดเจอหนูตาย[1]กระมัง ข้าว่าข้าไม่ได้ป่วยอะไรโดยสิ้นเชิง แต่เพื่อที่จะได้แสดงความสามารถด้าน นวิชาแพทย์ นางจึงพูดจาให้พวกท่านรู้สึกกลัว แล้วท่านก็เชื่อจริงๆ ด้วย”
เมิ่งหนานฟังนางพูดแล้วก็รู้สึกไม่พอใจ เขาส่งขวดยาในมือให้สาวใช้ เอ่ยว่า “จำไว้ว่าให้ฮูหยินกินก่อนอาหารเย็น อย่าได้ลืมเป็นอันขาด”