ตอนที่ 396
ตอนที่ 791 เชิญหมอ ตอนที่ 792 เชิญหมอหลวงจาง
October 22, 2026
ตอนที่ 791 เชิญหมอ
ต่อให้สาวใช้โน้มน้าวนางว่าให้กินน้อยหน่อย นางก็ยังดึงดันไม่ฟัง ยัดขนมเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า ราวกับต้องการชดเชยของหวานที่ไม่ได้กินในหลายวันมานี้
มื้อเย็นก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีคุณชายคอยจับตาดู นางจึงไม่ต้องสนใจวาจาของสาวใช้ ปริมาณการกินมากกว่าปกติสองเท่า
สาวใช้เห็นฮูหยินกินเสร็จแล้วไม่ได้มีอาการแปลกๆ อะไร จึงวางใจลงเช่นกัน
ฮูหยินเมิ่งวางตะเกียบลง แค่นหัวเราะ “ดูสิ ข้ากินของหวานก็แล้ว กินอาหารมื้อใหญ่ก็แล้ว แต่ข้าก็ยังสบายดีอยู่ไม่ใช่หรือ คุณหนูไป๋อะไรนั่นเป็นนักต้มตุ๋นอย่างเห็นได้ชัด อีกทั งเป็นคนที่สามารถหลอกนายท่านและคุณชายได้อีกด้วย ตงฟางมู่มาด้วยแล้วอย่างไร ถึงแม้นางจะเป็นบุตรีของตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางก็จะเป็นได้เพียงอนุคนหนึ่ง ไม่คู่ควรกับเมิ่งหนานของข ข้า อยากเข้าสกุลเมิ่งของพวกข้าน่ะหรือ ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ”
เหล่าสาวใช้ไม่กล้าต่อความยาวสาวความยืด สักพักหนึ่งก็มีสาวใช้เข้ามารายงานในเรือน บอกว่าคุณชายมาแล้ว
ฮูหยินเมิ่งโบกมือ “ไม่พบๆ บอกไปว่าข้าหลับแล้ว”
สาวใช้ออกไปรายงานตามนั้น แต่เมิ่งหนานรู้ดีว่ามารดายังไม่หลับ เพียงแต่ไม่อยากพบเขา เขาเองก็ไม่อยากบังคับ จึงถามสาวใช้ว่า “กินยาแล้วใช่หรือไม่”
“กินแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ก้มหน้าลง ตอบเสียงเบา
เมิ่งหนานกลับไม่ได้สงสัย ยามที่สาวใช้เหล่านี้พูดกับเขา ส่วนใหญ่แล้วก็มีท่าทางเช่นนี้ทั้งนั้น เขาเห็นเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว
“ข้าวเล่า”
สาวใช้ตอบอีกว่า “กินเหมือนๆ กับปกติเจ้าค่ะ”
จากนั้นเมิ่งหนานก็พยักหน้า “ได้ยินว่าท่านแม่เจ็บขา เกิดอะไรขึ้นหรือ”
แผ่นหลังของสาวใช้เริ่มมีเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมา เสียงก็แผ่วเบาลงเรื่อยๆ “ฮูหยินเตะถูกโต๊ะโดยไม่ทันระวังเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานร้องอ๋อเสียงหนึ่ง เขาไม่ได้ถามอะไรมากอีก กำชับบางอย่างสองสามคำแล้วก็จากไป
สาวใช้ถอนหายใจโล่งอกยกใหญ่ แล้วหมุนกายกลับเข้าไปในเรือน
…
เช้าวันต่อมา ฮูหยินเมิ่งตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกไม่สบาย เวียนศีรษะ อีกทั้งหิวจนแทบคลั่ง เรี่ยวแรงบนร่างกายหดหายไปมาก ในปากไม่รับรู้รสชาติอะไร อยากจะกินแต่ของหวานเท่านั้น จึงเรียกให้สาวใช้ไปนำมา
สาวใช้คิดว่านางยังไม่ตื่นเต็มตา จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพียงนำอาหารมาตามที่นางสั่ง ครั้นนางกินมื้อเช้าเสร็จก็ล้มตัวลงนอนยาวถึงตอนกลางวัน พวกสาวใช้รู้สึกว่าผิดปกติแล้ว เพราะ ตั้งแต่ที่ฮูหยินดีขึ้นจากอาการป่วยครั้งก่อน นางก็ไม่เคยนอนกลางวันมาก่อน ถึงแม้จะมีการงีบหลับบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยาวนานขนาดนี้
สองสาวใช้คนสนิทไปปลุกนางกินมื้อกลางวัน แต่กลับเห็นสีหน้าของนางไม่ค่อยสู้ดี ลมหายใจกระชั้นมาก นางลืมตามองพวกนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงในทันที “มีเรื่องอะไรหรือ”
สาวใช้ทั้งสองคนยากจะข่มความวิตกกังวลในใจได้ จึงรีบถาม “ฮูหยินเจ้าคะ อาการท่านไม่ได้กำเริบหรอกกระมัง”
ฮูหยินเมิ่งอยากพิสูจน์ว่าตนเองไม่เพียงอะไร จึงยันร่างลุกขึ้นนั่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ก็แค่ง่วงเท่านั้น ไม่เป็นอะไร”
แต่สภาพของนางดูไม่เหมือนว่าไม่เป็นอะไรเลย
“ฮูหยิน พวกเราเชิญหมอมาตรวจดูดีกว่าเจ้าค่ะ”
ฮูหยินเมิ่งโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้ป่วย ไยต้องเชิญหมอมาด้วย พวกเจ้าอย่าพูดซี้ซั้วเลย แล้วก็อย่าบอกนายท่านกับคุณชายด้วย”
มื้อกลางวันนางกินข้าวได้ไม่เยอะ อีกทั้งผ่านไปไม่นานก็อาเจียนออกมาอีก
เหตุการณ์นี้ทำให้เหล่าสาวใช้ตกใจอย่างมาก เพราะตอนที่ฮูหยินอาการกำเริบก่อนหน้านี้ก็มีอาการเช่นนี้ กินอะไรเข้าไปไม่นานก็อาเจียนออกมาทั้งหมด
ฮูหยินเมิ่งรู้สึกไม่ดีอย่างมาก แม้กระทั่งจะหายใจก็ยากลำบากขึ้นอย่างยิ่ง นางรู้สึกเวียนศีรษะและหนักศีรษะ ได้ยินเสียงพูดจาก็รำคาญใจนัก
เหล่าสาวใช้รู้ว่าชักช้าต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะเช่นนั้นมีแต่ฮูหยินจะอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้นายท่านกับคุณชายยังไม่กลับมาทั้งคู่ คนหนึ่งอยู่กรมโยธาธิการ คนหนึ่งอยู่กรมพิธีการ หากจะรอพวกเขากลับมาก่อน เกรงว่าอย่างน้อยต้องรออีกสองชั่วยามเป็นแน่