ตอนที่ 397
ตอนที่ 793 หรือว่านางจะเป็นหมอเทวดาจริงๆ ตอนที่ 794 ก้าวผ่านประตูสู่ห้องนอน
October 22, 2026
ตอนที่ 793 หรือว่านางจะเป็นหมอเทวดาจริงๆ
“ไม่แน่ว่าอะไร ต่อให้ข้าตาย ข้าก็ไม่มีทางให้นางรักษา ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น ออกไป พวกเจ้าออกไปให้หมด” ฮูหยินเมิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
ไหนเลยเหล่าสาวใช้จะกล้าออกไป พวกนางทำได้เพียงยืนอยู่ไกลๆ เท่านั้น
จนสุดท้ายก็อดทนรอจนถึงตอนที่นายท่านและคุณชายกลับมา สองพ่อลูกกำลังคุยกันเรื่องงานในวันนี้ ขณะที่กำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ แม่นมอู๋ก็รีบถลันมาถึงตรงหน้าพวกเขา “นาย ท่าน คุณชาย ไปดูฮูหยินหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”
“ท่านแม่เป็นอะไรหรือ” เมิ่งหนานรีบถาม
“ฮูหยินอาการกำเริบอีกแล้วเจ้าค่ะ ท่าทางไม่ดีเอาเสียเลย หมอและหมอหลวงจางต่างมาตรวจดูแล้ว ทว่าทุกคนล้วนหมดหนทางเจ้าค่ะ”
สองพ่อลูกปรีไปยังเรือนฝูโซ่ว ทันทีที่เข้าไปในเรือนก็เห็นฮูหยินเมิ่งนอนหายใจหอบหนักอยู่บนเตียง ตาทั้งสองข้างปิดสนิท สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก
“พวกเจ้าดูแลฮูหยินกันอย่างไร เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้” ใต้เท้าเมิ่งคาดคั้นกับสาวใช้ในเรือน
เหล่าสาวใช้พากันคุกเข่าลง ก้มหน้าลงกับพื้นไม่พูดจา
ใต้เท้าเมิ่งมองฮูหยินที่นอนอยู่บนเตียง เอ่ยพึมพำกับตนเองว่า “หรือยาของแม่นางไป๋จะไม่ได้ผล”
เมิ่งหนานส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ วิชาแพทย์ของจื่อเอ๋อร์ยอดเยี่ยมปานนั้น ยาของนางจะไม่ได้ผลได้อย่างไร ต้องมีเหตุผลอื่นเป็นแน่”
จนป่านนี้แล้ว ใครเล่ายังจะกล้าพูดโกหก สาวใช้คนหนึ่งคลานเข่าออกมาข้างหน้า เล่าเรื่องที่เมื่อวานฮูหยินโยนขวดยาทิ้ง จนขาของตนเองบาดเจ็บออกมาเสียรอบหนึ่ง
สาวใช้อีกคนหนึ่งก็คลานเข่ามาข้างหน้าเช่นกัน และเล่าเรื่องที่ฮูหยินกินดื่มตามใจรอบหนึ่งด้วย
ใต้เท้าเมิ่งโมโหไม่น้อย ชี้หน้าต่อว่าสาวใช้ยกใหญ่ “พวกเจ้าไร้ประโยชน์นัก เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้วกลับไม่รายงาน ต้องรอฮูหยินป่วยจนเป็นเช่นนี้ก่อนถึงค่อยยอมพูดความจริง”
พวกสาวใช้ที่หมอบอยู่กับพื้นต่างก็ตัวสั่น ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
เมิ่งหนานหมุนกายจะออกไป ทว่าใต้เท้าเมิ่งรั้งเขาไว้เสียก่อน “ตอนนี้เจ้าจะไปที่ไหนอีก”
“ข้าจะไปหาไป๋จื่อ นางอาจจะยังมียาอยู่ก็ได้ ข้าจะไปนำยามาก่อนสักหน่อย พอให้ผ่านสองวันนี้ไปได้แล้วค่อยว่ากันขอรับ” เมิ่งหนานว่า
ใต้เท้าเมิ่งพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน เจ้ารีบไปรีบกลับเถอะ”
เมิ่งหนานฟาดแส้เร่งม้าไปถึงคฤหาสน์ตงฟาง ข้ารับใช้ที่รับหน้าที่เฝ้าประตูเห็นเขาเข้า ก็เข้าไปรายงานทันที
ตงฟางมู่ไม่พอใจอย่างมาก “ไยเจ้าหนุ่มคนนี้กลับมาอีกแล้ว ไม่จบไม่สิ้นเสียที เห็นจื่อเอ๋อร์ของข้าเป็นหมอที่สกุลเมิ่งเรียกหาได้ตามใจชอบหรือไร”
“นายใหญ่ ข้าน้อยว่าคุณชายเมิ่งร้อนใจมากทีเดียว เกรงว่ามารดาของเขาจะป่วยหนักอีกแล้วกระมัง
“เจ้าไปบอกคุณหนูไป๋เถอะ” ตงฟางมู่ถอนใจพลางโบกมือ
ข้ารับใช้รีบไปในทันใด ไม่นานนักไป๋จื่อก็ถือล่วมยาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูแล้ว
เมิ่งหนานอ้าปากหมายจะเล่าเรื่องราว ทว่านางกลับไม่สนใจ “ไม่ต้องพูดอะไรเยอะหรอกเจ้าค่ะ ไปเถอะ ช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า”
เขาขึ้นบนหลังม้า ส่วนนางก้าวขึ้นรถม้า จากนั้นทั้งสองคนก็ตามหลังกันมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลเมิ่ง
ครั้นลงจากรถม้า เมิ่งหนานคิดจะเข้าไปประคองนางตามสัญชาตญาณ แต่นางกลับทำเป็นมองไม่เห็นมือข้างนั้นที่เขายื่นให้ มือข้างหนึ่งของนางถือล่วมยา ส่วนมืออีกข้างหนึ่งยกชายกระโป ปรงขึ้น แล้วเหยียบบันไดลงจากรถม้า
เมิ่งหนานชักมือกลับอย่างเก้ๆ กังๆ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เมื่อไป๋จื่อมาถึงเรือนฝูโซ่ว ฮูหยินเมิ่งหลับไปแล้ว ทว่าเสียหอบหายใจยังคงหนักหนา สีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรนัก นางจึงยื่นมือไปสัมผัสบนหน้าผากของอีกฝ่าย มันเริ่มร้อนขึ้นเช่น นนี้นางคิดไว้จริงๆ
นางถามสาวใช้วัยชราคนหนึ่งทันที “ฮูหยินบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
สาวใช้ตะลึงงัน นางรู้ได้อย่างไร หรือว่าคุณชายจะบอกนาง