ตอนที่ 401
ตอนที่ 801 ลูกบ้านไหน ตอนที่ 802 รู้แต่ไม่พูด เช่นนั้นก็ตายเสียเถอะ
October 22, 2026
ตอนที่ 801 ลูกบ้านไหน
หูเฟิงถามเสี่ยวเอ้อร์ “พวกเขาเป็นลูกบ้านไหน เรียกพวกเขามาตรงนี้หน่อยได้หรือไม่”
เสี่ยวเอ้อร์ตอบรับทันที ขณะที่กลับหลังหันเดินไปหาเด็กๆ พวกนั้น เหงื่อเม็ดหนึ่งก็หยดลงจากขมับ
ไม่นานนัก เสี่ยวเอ้อร์ก็นำเด็กสองสามคนมาถึงตรงหน้าหูเฟิง พวกเขากะพริบตามองหูเฟิงอย่างพร้อมเพรียง
หูเฟิงถามเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดว่า “เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”
เด็กชายไม่ตอบ เพียงยื่นนิ้วออกมาห้านิ้ว เป็นการบอกว่าตนเองอายุห้าขวบ
เสี่ยวเอ้อร์รีบกล่าวทันใด “เด็กเจอคนแปลกหน้าเยอะๆ เช่นนี้เป็นครั้งแรกจึงรู้สึกกลัว ไม่กล้าพูดน่ะขอรับ”
ตั้งแต่หูเฟิงเข้ามาในสถานพักม้าแห่งนี้ เด็กสี่คนนี้วิ่งเล่นอยู่ในลานตลอดเวลา นอกจากเด็กหญิงคนหนึ่งแล้ว เด็กชายอีกสามคนไม่ส่งเสียงอะไรเลยแม้สักแอะ
“จริงหรือ เจ้ากลัวว่าอ้าปากแล้วจะเปิดเผยอายุของตนเองหรือไร”
เสี่ยวเอ้อร์หน้าเปลี่ยนสี เด็กๆ พวกนั้นก็เช่นกัน มีเด็กคนหนึ่งที่อยู่ใกล้กับหูเฟิงที่สุด ถลันเข้ามาหาหูเฟิงด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ
หูเฟิงเตรียมป้องกันไว้นานแล้ว ย่อมไม่ถูกพวกเขาลอบจู่โจม โจวกังและหัวหน้าหน่วยจินที่อยู่ข้างกายยิ่งเก็บแรงไว้เรียบร้อย รออีกฝ่ายลงมือเท่านั้น
เป็นไปตามคาด พูดยั่วแหย่ไม่กี่คำ คนเหล่านี้ก็กดข่มโทสะไว้ไม่ได้แล้ว
เสี่ยวเอ้อร์ก็ไม่คิดว่าจู่ๆ ‘เด็กชาย’ คนนี้จะลงมือ เขาลอบคิดในใจด้วยความร้อนรน ‘ไหนๆ ก็ความแตกแล้ว เช่นนั้นก็สู้กันสักตั้งไปเลยเป็นไร อาจจะสำเร็จสิ้นเรื่องก็เป็นได้’
หูเฟิงมาที่นี่พร้อมกับคนเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น ทว่าพอเสี่ยวเอ้อร์ออกคำสั่ง ทุกคนในสถานพักม้าก็มารวมตัวกันที่ลาน อย่างน้อยๆ สามสิบคนเลยทีเดียว
ตอนนี้โจวกังจัดการคนแคระนั่นเรียบร้อยแล้ว วรยุทธ์ของอีกฝ่ายไม่เลวเลย ส่วนวรยุทธ์ของคนอื่นเรียกได้ว่าทั่วไป จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มเย็น “ทันทีที่ข้าเดินเข้ามา ข้าก็เห็นกลุ่มปีศาจของพวกเจ้าแล้ว กล้าเล่นผีหลอกต่อหน้าข้าเช่นนี้ วันนี้ข้าจะสังหารให้สิ้น ให้พวกเจ้ากลับนรกไปเสีย”
หัวหน้าหน่วยจินส่งเสียงตะโกนว่า “คนข้างนอกยังรออะไรอยู่ เข้ามาให้หมด! คุ้มครองท่านอ๋อง!”
ประตูที่เดิมทีปิดสนิทถูกถีบเปิด กลุ่มคนหลั่งไหลเข้ามา นายทหารกว่าร้อยนายครองพื้นที่ทั้งลานเอาไว้ อีกทั้งครองความได้เปรียบของพื้นที่นี้ได้ทันที
ภายในลานมีเสียงของการเข่นฆ่า ประกายดาบเงากระบี่ฟาดฟันกัน ไม่นานเลือดสดๆ ก็ย้อมพื้นดินจนเป็นสีแดง หูเฟิงกล่าวกับโจวกังว่า “เหลือไว้สักสองสามคน” จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปบนกำแพงลาน มองสงครามขนาดย่อมในลานจากมุมสูง
อีกฝ่ายล้วนเป็นยอดฝีมือ ทว่าคนที่เขานำมาก็ไม่ได้นำพา รวมถึงได้เปรียบด้านจำนวนคนด้วย จึงอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิงได้ในเวลาอันสั้น
เมื่อเห็นพวกพ้องล้มลงคนแล้วคนเล่า เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นก็เริ่มลนลาน โรมรันกับทหารยอดฝีมือคนหนึ่งไปพลาง เสาะหาหนทางหนีไปพลาง
โจวกังจับตามองเขาตั้งแต่แรก เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ ใครจะให้เขาหนีไปได้เล่า
เมื่อการต่อสู้จบลง ในลานกลายเป็นทะเลเลือดเรียบร้อย นอกจากเชลยเจ็ดคนแล้ว ที่เหลือล้วนตายสิ้น
โจวกังคุมตัวเสี่ยวเอ้อร์คนนั้นมาที่ตรงหน้าหูเฟิง ก่อนจะบังคับให้อีกฝ่ายคุกเข่าลง “บอกมาเร็ว ใครอยู่เบื้องหลังเจ้า”
อีกฝ่ายเงยหน้าถลึงตามองหูเฟิงอย่างดุดันครั้งหนึ่ง ดวงหน้าเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เขาส่ายหน้ากัดฟัน อยากจะกัดยาพิษที่ซ่อนอยู่ในร่องฟัน
แต่ไม่ว่าเขาจะกัดอย่างไร กลับกัดไม่ถูกยาพิษนั่นเสียที
โจวกังแบมือ ยาเม็ดสีดำปรากฏสู่สายตาของเขา “เจ้าอยากกินสิ่งนี้หรือ”
เสี่ยวเอ้อร์ทำอะไรไม่ถูก นี่เป็นยาพิษที่ซ่อนอยู่ในซอกฟันของเขาแท้ๆ มันไปอยู่ในมือของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างไร
จากนั้นเขาถึงนึกขึ้นได้ ว่าก่อนหน้านี้คนผู้นี้ต่อยหน้าเขาครั้งหนึ่งจนเลือดกบปาก หรือว่ายาจะออกจากปากเขาในตอนนั้น
……….
ตอนที่ 802 รู้แต่ไม่พูด เช่นนั้นก็ตายเสียเถอะ