ตอนที่ 85 เงินหลุดมือไปแล้ว / ตอนที่ 86 แยกบ้าน

ตอนที่ 85 เงินหลุดมือไปแล้ว

หลังจากใคร่ครวญอยู่หลายรอบ ในที่สุดนางก็เปิดปาก บนใบหน้าหมองหม่นฝืนยิ้มปลอมๆ ออกมา “มีอะไรก็พูดจากันดีๆ นะ เมื่อครู่ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะ บัดนี้ข้าเข้าใจดีแล้ว ข้าเข้าใจทั้งหมดแล้ว”

หยางซื่อเกินก็ไม่ได้ต้องการจะฟ้องร้องพวกเขาจริงๆ สิบตำลึงเงินไม่ใช่จำนวนน้อยๆ จะบอกว่าไม่ต้องการก็ไม่ต้องการได้อย่างไร หากพวกนางคืนเงินมาได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เช่นนั้นย่อมดีที่สุด

“เช่นนั้นก็พูดจาไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย คืนเงินมาให้มากที่สุด วันนี้ข้าจะเห็นแก่หน้าท่านหัวหน้าหมู่บ้าน นับว่าปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป” หยางซื่อเกินกล่าวด้วยความเบิกบาน

หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า “เช่นนั้นดีนัก ไป๋ซื่อ ยังไม่รีบคืนเงินให้เขาไปอีก?” เขาจะไม่รู้นิสัยโลภในเงินทองของหญิงชราสกุลไป๋ผู้นี้ได้อย่างไร เงินเข้ากระเป๋าของนางแล้ว อยากจะให้นางนำออกมา นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายนัก วันนี้พบเจอคนดุร้ายอย่างหยางซื่อเกิน หากเป็นผู้อื่น ไม่แน่ว่าสุดท้ายแล้วเงินนี้จะไม่ได้คืนจริงๆ

ต่อหน้าคนเช่นหยางซื่อเกิน ถึงแม้ว่าหญิงชราอยากจะบิดพลิ้วก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเห็นได้ชัดว่าหยางซื่อเกินดุร้ายและไร้เหตุผลยิ่งกว่านาง ลูกไม้ที่นางถนัด ใช้ไม่ได้ต่อหน้าหยางซื่อเกินแม้สักนิด

นางทำได้เพียงไปนำสิบตำลึงเงินจากในเรือนออกมาอย่างครบถ้วนด้วยความจนใจ ในใจเจ็บปวดยิ่งนัก ราวกับเฉือนเนื้อของนางไปก็ไม่ปาน

หยางซื่อเกินรับถุงผ้าเล็กๆ ในมือนางมา หลังจากเปิดดูแล้ว เขาก็ชั่งน้ำหนักด้วยมือเล็กน้อย เป็นจำนวนเดียวกันพอดิบพอดี

เขาคารวะหัวหน้าหมู่บ้าน “ขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านนัก ที่วันนี้เข้ามาช่วยออกหน้าตัดสิน ข้าขอลาแต่เพียงเท่านี้” ในที่สุดใบหน้าบึ้งตึงของหยางซื่อเกินก็เผยให้เห็นรอยยิ้ม

หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า “กลับไปเถิด จำทุกอย่างไว้ให้ดี ต่อไปอย่าได้กระทำการใดด้วยความบุ่มบ่ามเช่นนี้ มีอะไรให้พูดจากันดีๆ”

“หัวหน้าหมู่บ้านพูดถูก ข้าขอลา” หยางซื่อเกินพยักหน้าหงึกหงัก เขาย่อมเคารพหัวหน้าหมู่บ้าน ทว่ากลับไม่จำคำพูดเหล่านี้ของอีกฝ่ายใส่ใจเลย คนบางคนสามารถพูดกันด้วยเหตุผลได้ ทว่าคนบางจำพวก ไม่ว่าอย่างไรต้องให้พวกเขาเห็นธาตุแท้เสียก่อน พวกเขาถึงจะยอมพูดด้วยเหตุผล

หยางซื่อเกินนำคนจากไป หญิงชราถึงเผยใบหน้าชั่วร้ายออกมา นางชี้หน้าต่อว่าไป๋จื่อ “ล้วนเป็นเพราะเจ้า ทำเอาเงินในมือข้าหลุดลอยไป เจ้าจะว่าอย่างไร?”

ไป๋จื่อยักไหล่ สีหน้าเย็นชานัก “ท่านย่า จะพูดกันย่อมต้องมีเหตุผล นี่เป็นเรื่องที่ข้าทำได้อย่างไร? พวกท่านเป็นคนตีข้า เรื่องการแต่งงานก็เป็นพวกท่านที่จัดแจง ส่วนเงินพวกท่านก็เป็นคนเก็บไว้เช่นกัน วันนี้งานแต่งงานล่มไม่เป็นท่า สุดท้ายแล้วก็เป็นเพราะความชั่วร้ายและไร้ความเมตตาของพวกท่าน ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าเกี่ยวข้องอะไรด้วย?”

บัดนี้หญิงชราแค้นใจยิ่งนัก จะให้นางพูดจาด้วยเหตุผลได้อย่างไร นางก้มลงเก็บกระบองไม้ที่เมื่อครู่หยางซื่อเกินและคนอื่นๆ ทิ้งไว้ขึ้นมา ถือพลางจะเข้าไปตีไป๋จื่อและจ้าวหลาน “วันนี้ข้าจะตีพวกชั่วอย่างเจ้าสองคนให้ตาย เพื่อระบายความแค้นในใจของข้า”

ท่านหมอลู่และหัวหน้าหมู่บ้านรีบเข้ามาห้ามไว้ ก่อนที่ท่านหมอลู่จะกล่าวว่า “แม่เฒ่า อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้านะ ไป๋จื่อถูกเจ้าตีจนให้กำเนิดลูกไม่ได้แล้ว มือของจ้าวหลานก็พิการ ต่อไปทำงานหนักไม่ได้อีกต่อไป หากเจ้าทำให้มือของนางบาดเจ็บอีก เกรงว่าแม้แต่ข้าวนางก็ยกไม่ไหวแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าจะดูแลนางไปตลอดชีวิตหรือไม่?”

ประโยคนี้ราวกับฟ้าผ่า เสียงดังลั่นแสกลงมาที่กลางกระหม่อมของคนสกุลไป๋ ทำเอาพวกเขาเวียนศีรษะเลยทีเดียว

จ้าวหลานเป็นกำลังหลักของสกุลไป๋ งานในที่นาและที่ดิน หากนางทำไม่ได้ แล้วผู้ใดจะทำเล่า?

มือพิการหรือ? นี่เท่ากับว่าต่อไปนางจะทำงานในที่นาและดินไม่ได้แล้วไม่ใช่หรืออย่างไร?

สีหน้าของเจ้าใหญ่และเจ้ารองดูอมทุกข์เหลือเกิน ในใจรู้สึกเสียใจในภายหลัง…วันนั้นพวกเขาไม่รู้จักเบามือเลยหรืออย่างไร? คราวนี้จะทำอย่างไรดี

……….