บทที่ 115

ซอง อันยี หน้ามุ่ยและปล่อย ทัง โรลชูว ไป จากนั้นเธอก็เดินตามไปที่โต๊ะทำงานของเธอ "การเดินทางเป็นยังไงบ้าง?"

ทัง โรลชูว กลอกตาและพูดอย่างพ่ายแพ้ "ฉันต้องเผชิญกับหน้าที่ที่น่ารำคาญเหล่านั้นทั้งวันแกคิดว่าฉันรู้สึกยังไงล่ะ?"

"นั่นไม่ดีแน่ ๆ แต่เมื่อเทียบกับตอนนี้ แกกำลังมีปัญหาจริง ๆ นั้นแหละ"

ซอง อันยี เหลือบมองไปที่ห้องทำงานของ หลี่ น่า อย่างเคร่งขรึม “เมื่อเช้านี้หลังจากที่ กู โรลโรล มาที่สำนักงานเธอก็ไปร้องเรียนเรื่องนี้กับ หลี่ น่า เธอบอกว่า แกไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของบริษัท ปฏิเสธที่จะร่วมมือกับเธอและไม่สนใจชื่อเสียงของบริษัท ผู้หญิงคนนั้นเล่นใหญ่จริง ๆ หลี่ น่า ถูกเรียกไปประชุมในตอนเช้าและตอนนี้เธออาจจะรอแกอยู่"

"จริงเหรอ?"

ท่าทีของ ทัง โรลชูว ไม่แปลกใจมากนัก ดูเหมือนเธอจะเดาได้ว่า กู โรลโรล จะทำแบบนี้

เธอเม้มปากและมีรอยยิ้มเย็นชาที่มุมริมฝีปาก "ถ้าอย่างนั้นฉันควรไปหา หลี่ น่า ฉันอยากจะรู้ว่า บริษัท จะทำยังไง"

หลังจากคุยกับ ซอง อันยี ทัง โรลชูว ก็ลุกขึ้นและไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการเพื่อตามหา หลี่ นา

"คุณอยู่ที่นี่เอง"

เมื่อเห็น ทัง โรลชูว หลี่ น่า วางงานในมือของเธอ ท่าทีที่เย็นชาตามปกติของเธอตอนนี้อ่อนโยนขึ้นมาก

"ใช่"

ทัง โรลชูว พยักหน้า โดยไม่ต้องรอให้ หลี่ น่า เริ่ม เธอก็เปิดประเด็นขึ้น "ผู้จัดการ ฉันได้ยินมาแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ฝ่ายบริหารต้องการจัดการยังไงกับเรื่องนี้?"

หลี่ น่า สะดุ้ง เธอไม่ได้คิดว่าเธอจะเป็นคนตรงไปตรงมาขนาดนี้ เธอกลับไปคิดเพียงครู่เดียวแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "ตอนนี้ฉันพยายามทำให้พวกเขาไม่โกรธ รู้ไหมฉันไม่ฟังความข้างเดียวและไม่เชื่อเรื่องที่เกิดขึ้น นอกจากนี้ถ้าฉันต้องทำจริง ๆ ฉันจะเต็มใจที่จะไว้วางใจคุณมากกว่า กู โรลโรล เพราะฉันเป็นหัวหน้างานของคุณมาสองปีแล้ว!"

"ขอบคุณค่ะผู้จัดการ"