บทที่ 170

เมื่อทั้งคู่เข้าไปในบ้านของ ซอง อันยี มันว่างเปล่าไม่มีร่องรอยหรือแม้แต่ของเงาของ ซอง อันยี

และเมื่อ ทัง โรลชูว เห็นกุญแจบ้านของเธออยู่บนโต๊ะ เธอก็คิดได้ทันทีว่าเธอไม่ได้ออกจากบ้าน

จากนั้น พวกเขาก็เข้าไปในห้องนอนของเธอ และเห็นว่าเธออยู่ในนี้

ตอนนี้ เธอดูแย่มาก เธอกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง เธอดูเศร้าและเหงา ซึ่งแตกต่างจากตัวตนที่ร่าเริงของเธอ

แสงไฟในบ้านค่อนข้างสลัว ม่านทั้งหมดถูกปิดไว้และไม่มีแสงแดดส่องเข้ามาแม้แต่นิดเดียว

"อันยี"

ทัง โรลชูว และ เสี่ยวเซียว คุกเข่าลงต่อหน้าเธออย่างระมัดระวัง และเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เมื่อเธอได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ร่างกายของ ซอง อันยี ก็สั่นเล็กน้อย จากนั้นเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและมองไปที่พวกเขา

เมื่อเห็นใบหน้าของเธอ หัวใจของ ทัง โรลชูว ก็สั่นเล็กน้อย

เปลือกตาสีแดงและบวม เครื่องสำอางเลอะไปหมด ดวงตาที่แดงก่ำ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทัง โรลชูว ก็รู้สึกแย่ตามไปด้วย

ย้อนกลับไปตอนที่เธอถูกหักหลัง แม้ว่าเธอจะเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีใครได้รับผลกระทบไปด้วย

แต่กับ ซอง อันยี เธอมีทั้งพ่อและแม่ของเธอที่เกี่ยวข้อง และพวกเขาอาจต้องเข้าคุกเพราะเธอ

"ซอง อันยี เธอเป็นคนที่โง่มาก นี่มันเป็นเรื่องใหญ่นะ แต่เธอกับซ่อนอยู่ที่นี่คนเดียวงั้นเหรอ? เธอคิดว่ามีฉันกับ เสี่ยวเซียว ไว้ทำไมล่ะ?"