บทที่ 254

หลังจากที่ เซิน โมเฟย พูดจบเขาก็รู้สึกอยากร้องไห้ทันที

"โอเค อย่าลืมรายงานฉัน หลังจากที่นายกลับมา"

เขายังต้องเขียนรายงานอีกเหรอ? ตอนนี้เขาถึงอยากตายและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน

ทำไมพี่เขาถึงกดขี่ใช้งานเขาขนาดนี้นะ? ทำไม? พี่ชายคนดูแลน้องชายให้ดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?

เซิน โมเฟย กำลังคร่ำครวญกับตัวเองปลายสายก็พูดอย่างอ่อนโยนว่า

“ฉันจะดูแลปู่ให้เอง”

“เอาล่ะ งั้นก็ได้” เซิน โมเฟย ถอนหายใจ ปู่ของเขาฟังแค่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เท่านั้น เขาสามารถไว้วางใจให้เขาจัดการทุกอย่างให้เขาได้

นี่เป็นสาเหตุที่เขาชื่นชมและเคารพลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้มาโดยตลอด

เมื่อ ลู ชินจิน รู้ว่า ทัง โรลชูว บาดเจ็บเขาก็ทิ้งงานทั้งหมดและรีบกลับบ้านทันที

เขาผลักเปิดประตูห้องนอนและเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง

เขาเดินไปที่ด้านหนึ่งของเตียงก้มหัวลง และมองที่ใบหน้าที่สงบของเธอ แสงจาง ๆ สะท้อนในดวงตาสีเข้มของเขา

เขามองต่ำลงมาเล็กน้อย คอเสื้อชุดนอนของเธออยู่ต่ำไปหน่อย เขาเลยเห็นรอยแดงบนหน้าอกของเธอ

หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างรุนแรง และคิ้วที่คมของเขาขมวดแน่น ดวงตาของเขามีแต่ความสงสาร เขายื่นมือออกไปอยากสัมผัสเธอ แต่เมื่อเขากำลังจะสัมผัสผิวของเธอนิ้วของเขาก็งอช้า ๆ

เขากลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ

ทัง โรลชูว รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนมองมาที่เธอ

แต่เธออยู่ในบ้านของเธอเอง ถ้าจะมีใครมามองเธอได้ล่ะ

หลังจากคิดสักพักในที่สุดเธอก็ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ภาพที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้าเธอ

“ชินจิน” เธอพูดขึ้นมาโดยไม่คิดว่าจะเป็นใครอื่นไปได้

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ ลู ชินจิน ละสายตาจากหน้าอก ไปมองใบหน้าของเธอ เขายิ้มอย่างอ่อนโยน "ใช่ ผมเอง"

“กลับมาทำไม?”