บทที่ 262

ซอง อันยี ถึงกับยิ้มไม่ออก

เมื่อเห็นว่าเธอตัดสินใจแล้ว เจ้าของจึงตัดสินใจที่จะไม่ยืนกรานต่อไป "งั้นค่อย ๆ หานะครับ ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็สามารถเรียกได้ตลอดครับ"

"ค่ะ ขอบคุณ"

เมื่อเห็นเจ้าของร้านไปแล้ว ซอง อันยี ก็หายใจเข้าลึก ๆ เธอก้มหน้าลงและเปิดฝ่ามือเพื่อจ้องไปที่ต่างหูในมือ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็กำหมัดแน่นและหันไปมองที่ห้องส่วนตัวอีกครั้ง

ประตูยังคงปิดอยู่

ดูเหมือนว่าเธอจะมองไม่เห็นเขา

เธอถอนหายใจ ตอนที่เธอกำลังจะออกไป เธอก็เห็นบริกรคนหนึ่งถือผลไม้ไปที่ห้องส่วนตัวนั้น

เธอหยุดและหันกลับไปจ้องที่ห้องส่วนตัว

เธอเห็นบริกรเคาะประตูและเปิดออกหลังจากนั้น เธอก็เห็นร่างสูงยาว ของผู้ชายคนนั้น

ตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็วเมื่อเธอเห็นเขา

เมื่อเขารับถาดผลไม้จากบริกรชายคนนั้นแล้ว เขาก็หันหน้ามองไปทาง ซอง อันยี เขารู้เลยว่ามีคนกำลังจ้องเขาอยู่

เมื่อเขาเห็น ซอง อันยี ตาของเธอเป็นประกายก่อนที่ เธอจะหลบสายตาเขา

เมื่อเขาหันกลับไปเพื่อเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวพร้อมกับถาดผลไม้ มีคนเรียกเขาไว้

"หลัว ชิงจือ"

แปลว่าเขาหยุดชะงักทันทีเมื่อเขาได้ยินเสียงนี้ แต่เขาก็ยังคงเดินเข้าไปในปิดประตูอย่างรวดเร็ว

เธอถูกเมินอีกครั้ง

เขากลับมาแล้วจริง ๆ แต่เขาไม่สนใจเธอ

ความรู้สึกประหลาดใจและความเศร้าทำให้เธออึดอัดมาก เธอหายใจเข้าลึก ๆ และเธอก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร ยังไงเขาก็กลับมาแล้ว"

เธอตัดสินใจเดินออกมาก่อนที่จะเดินออกมาเธอก็หันไปมองที่ห้องส่วนตัวนั้นอีกครั้ง