บทที่ 328

พ่อของเธอมองเธอด้วยสายตาที่อยากเกินจะอธิบายก่อนจะหันกลับไปที่หนังสือพิมพ์ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นทางการ "เสี่ยวเซียว พ่อบอกเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกนั่นมันเป็นเรื่องของลูก แต่อย่าเอาชื่อของพ่อไปอ้างแบบนั้น"

หยิง เสี่ยวเซียว รู้ว่าพ่อของเธอกำลังเตือนเธอ เธอรู้ด้วยว่าพ่อของเธออยู่ในตำแหน่งที่สูง หลายคนต้องการตำแหน่งของเขา และหาข้อบกพร่องที่จะทำให้ตกเก้าอี้

เธอรู้เล็กน้อยเกี่ยวกับความซับซ้อนของตำแหน่งทางการและเธอก็เข้าใจด้วยว่าทำไมพ่อของเธอจึงระมัดระวังตัวมาก

เธอเม้มริมฝีปากและตอบอย่างเชื่อฟัง "ค่ะพ่อ"

ทันทีที่เธอพูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืนก้มหัวและค่อย ๆ เดินออกจากห้องอาหาร

หลังจากเธอจากไปพ่อของเธอก็หยิบแก้วนมบนโต๊ะขึ้นมาจิบ จากนั้นเขาก็ถามว่า "เสี่ยวหลี่ ช่วงนี้คุณหนูทำตัวแปลก ๆ หรือเปล่า?"

ในขณะนี้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่นอกห้องอาหารเดินเข้ามา เขาเดินไปหาพ่อของ หยิง เสี่ยวเซียว แล้วก้มศีรษะและตอบอย่างเคารพว่า "ไม่ครับ"

พ่อของเธอวางแก้วในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้น สายตาที่เฉียบคมของเขาจ้องมองไปที่เสี่ยวหลี่ในขณะที่เขาพูดด้วยเสียงทุ้ม "เสี่ยวหลี่ คุณอยู่กับฉันมานานกว่า 10 ปี คุณรู้จักฉันดีที่สุด ฉันเกลียดคนโกหก"

หัวใจของเสี่ยวหลี่สั่นสะท้านและเขาตอบอย่างใจเย็น "ผมรู้ครับ"

พ่อของ หยิง เสี่ยวเซียว จ้องมองเขาเป็นเวลานานก่อนที่จะบอกเขาในที่สุดว่า "คุณไปได้แล้ว"

เสี่ยวหลี่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่เขาหันกลับมาและเดินไปที่ประตู

ในตอนนั้นเสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลังเขา

“เสี่ยวหลี่นาฬิกาที่คุณใส่วันนี้สวยมาก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสี่ยวหลี่ก็ตกใจจนเกือบจะหกล้ม

หลังจากฟื้นความสมดุลแล้วเขาก็เร่งฝีเท้าและรีบออกไป

โรงพยาบาล

ขณะที่ ทัง โรลชูว รับชามโจ๊กจาก ซอง อันยี เธอก็เหลือบมองไปที่ หยิง เสี่ยวเซียว ที่นั่งอยู่บนโซฟา

เธอถอนหายใจ จากนั้นก็พูดเธอว่า "เอาน่า เสี่ยวเซียว ยังไงเธอก็ได้รับการปล่อยตัวไปแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมาโกรธหรอก"