บทที่ 33

"แม่ อย่าโทษ โรลชูว เลย ฉันเป็นคนที่ทำอะไรผิดกับเธอก่อน"

เมื่อถึงเวลานี้ กู โรลโรล ที่นั่งอยู่บนเตียงก็ส่งเสียงขึ้นมา เธอปีนขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบากและก้าวไปยังทัง โรลชูว ช้า ๆ

"โรลชูว ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันที่แย่ง ยินเฟง ไป มันเป็นความผิดของฉันจริง ๆ ฉันได้แต่โทษตัวเอง สถานการณ์ของฉันตอนนี้ ฉันไม่กล้าที่จะขอการให้อภัยจากเธอ แต่ฉันหวังว่าเธอจะให้ฉันมีโอกาสขอโทษ"

กู โรลโรล พูดคำเหล่านี้ด้วยความจริงใจ ในท้ายที่สุดเธอก็คว้ามือของ ทัง โรลชูว "โรลชูว ไปข้างหน้าและด่าว่าฉันถ้าเธอต้องการ ฉันยินดีที่จะทำให้ มันขึ้นอยู่กับเธอไม่ว่าทางใดก็ตามตราบเท่าที่เธอสามารถระบายความหงุดหงิดของเธอได้"

"กู โรลโรล เธอกำลังทำอะไร?"

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของ กู โรลโรล ทำให้ ทัง โรลชูว ไม่ทันตั้งตัว

ก่อนที่จะมา เธอจินตนาการว่า กู โรลโรล จะดุเธออย่างร้อนรน หรือวางแผนสมรู้ร่วมคิดบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม เธอลดตัวลงจนสุดขีดและขอโทษเธอทันที

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง...

เป็นไปไม่ได้ที่ผู้หญิงคนนี้จะขอโทษเธอ เว้นแต่เธอจะมีจุดประสงค์ที่จะทำเช่นนั้น!

ทัง โรลชูว เหล่ตาของเธอและปัดมือของเธอออกไปด้วยความไม่เชื่อ "กู โรลโรล แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเธอกำลังพยายามทำอะไรอยู่ แต่เธอลืมไปได้เลยนะถ้าจะทำตัวให้น่าสงสารเพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉันไม่ใช่ จี ยินเฟง”

"โรลโรล เธอเข้าใจผิด เจตนาของฉัน ฉันต้องการขอโทษเธอด้วยความจริงใจและบริสุทธิ์ใจ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริง ๆ ฉันรู้ว่าเธอจะไม่สามารถยอมรับสิ่งที่ฉันพยายามจะพูดได้ ตอนนี้ฉันเป็นคนหนึ่งที่ผิดสำหรับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้และเราไม่สามารถย้อนกลับไปในอดีตได้อีกแล้ว ฉันทำได้แค่ขอร้องให้เธออนุญาต...เพื่อให้ยินเฟงและฉันอยู่ได้ด้วยกัน เฮ้อ...ฉันรู้ว่าฉันเห็นแก่ตัวมาก แต่จริง ๆ แล้วฉัน...ฉันไม่อยากให้ลูกโตมาโดยไม่มีพ่อ..."

จากนั้น กู โรลโรล ก็ล้มลงคุกเข่าต่อหน้าทัง โรลชูว เธอดึงที่มุมกางเกงด้านล่างของเธอดูสำนึกผิดและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

การวางตัวให้ต่ำต้อยเช่นนี้ดูเหมือนเธอจะขอโทษด้วยความจริงใจ ทัง โรลชูว เกือบจะเชื่อเธอ

แต่ ทัง โรลชูว รู้จัก กู โรลโรลเป็นอย่างดี

ยิ่งเธอทำตัวแบบนี้เธอก็ยิ่งน่าสงสัย

"กู โรลโรลไม่มีประโยชน์อะไรที่จะแสดงท่าทางน่าสมเพชต่อหน้าฉัน ไปเถอะ"

ทัง โรลชูว รวบรวมความคิดของเธออย่างรวดเร็วและดึงขาของเธอออกไปอย่างรุนแรง

ในขณะที่เธอทำเช่นนั้น กู โรลโรล ก็กลิ้งไปข้างหลังราวกับว่าเธอถูกเตะ

เสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองเต็มไปทั่วห้องทันที กู โรลโรล วางมือของเธอไว้บนท้องของเธอและกลิ้งไปมาด้วยความ "เจ็บปวด"

“ปวด ฉันปวดท้อง...”

เซา เสี่ยวหวัน ร้องเสียงหลงด้วยความไม่เชื่อ "ทัง โรลชูว แกเป็นผู้หญิงที่เลวทราม! ถ้าแกไม่ยอมรับคำขอโทษของเธอก็ไม่เป็น แต่แกเตะท้องของเธอได้ยังไง?"

ทัง โรลชูว ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง

เธอไม่เคยคิดเลยว่า กู โรลโรล จะทำซ้ำเทคนิคสกปรกแบบเดิม ๆ ของเธอ