บทที่ 533

หยิง เสี่ยวเซียวเข้ามาในห้องพร้อมผลไม้หนึ่งจาน เมื่อเธอเห็นว่าพ่อของเธอยังคงเล่นหมากรุกอยู่กับ ลู เซียวเหยา เธอก็วางจานผลไม้ไว้บนโต๊ะทำงานก่อนจะเดินไปยืนด้านข้างของ ลู เซียวเหยา

ลู เซียวเหยาหันไปมองเธอ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันกลับมามองกระดานหมากรุก

นายหยิงเหลือบมองลูกสาวของเขาเล็กน้อย แล้วถามอย่างเป็นกันเองว่า “ทำไมไม่ไปอยู่กับแม่ล่ะ?”

“แม่อยากดูละครค่ะ และไม่อยากให้ไปรบกวน” หยิง เสี่ยวเซียวรู้สึกว่ามันน่าขบขันที่แม่ไล่ให้เธอขึ้นมาข้างบนเพื่อดูพวกเขา แต่เธอก็รู้ว่าแม่ของเธอกังวลว่าพวกเขาจะเข้ากันไม่ได้

ดูเหมือนว่าแม่ของเธอจะคิดมากไป

พวกเขาดูสงบสุขระหว่างเล่นหมากรุก อย่างน้อยก็ในสายตาของเธอ

มันเป็นแมทช์ที่ยาก เพราะทั้งสองต่อสู้กันแบบตัวต่อตัว การแข่งขันจบลงในชั่วโมงต่อมา

คราวนี้คุณหยิงแพ้

หลังจากที่เคลื่อนหมากไปเพียงสามครั้ง

“เล่นดีนะครับ คุณลุง” ลู เซียวเหยามองนายหยิงด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน ดวงตาของเขาอ่อนโยนในขณะที่เขายิ้มอย่างสุภาพ

นายหยิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ปราศจากความยินดีหรือความโกรธใด ๆ

แต่ ลู เซียวเหยาดูเหมือนจะรู้สึกถึงกลิ่นอายแปลก ๆ

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มันยากเกินไปสำหรับเขา ที่จะมองพ่อของ หยิง เสี่ยวเซียวออก

เขามองดูนายหยิงที่กำลังเก็บตัวหมากรุกอย่างครุ่นคิด

ความเงียบของนายหยิงทำให้ หยิง เสี่ยวเซียวเป็นกังวลเล็กน้อย เธอหันไปผลัก ลู เซียวเหยา เบา ๆ

คนโดนผลักหันไปมองเธอด้วยความสับสน

“ทำไมต้องชนะพ่อฉัน?” เธอกระซิบที่หูของเขา

ลู เซียวเหยาเม้มริมฝีปากของเขา “ฉันถูกบังคับ ถ้าเขาเลือกได้ เขายอมแพ้ดีกว่า”

“บังคับ?” หยิง เสี่ยวเซียว ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เธอกำลังจะถามเขา แต่เสียงไร้อารมณ์ของพ่อเธอก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ