บทที่ 573

สิ่งที่เธอกลัวที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว เธอเห็นผู้ชายที่เธอชอบกำลังอยู่กับผู้หญิงคนอื่น หยิง เสี่ยวเซียวไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของเธออย่างไร

เธอรู้สึกอึดอัด ท้อแท้และหายใจไม่ออกเล็กน้อย

น้ำตาคลอที่ดวงตาของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่เธอก็ยังพยายามยิ้มออกมาและพูดว่า “คุณสองคนกลับมาแล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ ทั้งสองคนที่คุยกันอยู่ก็เงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ พวกเขาเห็นเธอ พวกเขาก็ตกใจ

ลู เซียวเหยาพูดขึ้นมาก่อน "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?" เขาถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

หยิง เสี่ยวเซียวยักไหล่ “ฉันโทรหานายแล้ว นายไม่รับสาย ฉันคิดว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับนายมาดูให้แน่ใจนะ”

“ไม่รับสายเหรอ?” ลู เซียวเหยาขมวดคิ้วและคลำหาของอยู่ในกระเป๋าของเขา เขายิ้มพร้อมกับขอโทษเธอ “ฉันขอโทษ ฉันลืมเอาโทรศัพท์มา”

"ไม่เป็นไร" หยิง เสี่ยวเซียวยิ้ม แต่ดวงตาของเธอไม่ยิ้มเลย

เธอหันไปมองผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา แววตาเย็นเยียบแวบวาบผ่านดวงตาของเธอ มีรอยยิ้มแหยะ ๆ “คืนนี้ นายผิดคำสัญญาเพราะเธอนั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้ว ในที่สุด ลู เซียวเหยาก็จำคำสัญญาของเขาได้ เขายิ้มขอโทษเธอและอธิบายว่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเป็นแบบนี้เลย ซินเล่ยรู้สึกไม่ค่อยสบาย ฉันจึงพาเธอไปโรงพยาบาล และลืมนัดเดทของฉันกับเธอ"

“ซินเล่ย?” หยิง เสี่ยวเซียวเลิกคิ้วขึ้น สายตาดูถูกเย้ยหยัน “เรียกชื่อเล่นกันแบบนั้นน่ารักจริง ๆ เลยนะพวกเธอเนี่ย”

ซู ซินเล่ยรู้สึกไม่พอใจ เธออยู่ในอ้อมแขนของ ลู เซียวเหยา เธอก็รีบขยับเท้าไปด้านข้าง พยายามเอาตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา

แต่เธอไม่สบายจริง ๆ เข่าของเธอสั่นและเธอก็หมุนจนเกือบล้ม โชคดีที่ ลู เซียวเหยาตื่นตัวและจับเธอได้อีกครั้ง “รู้สึกยังไงบ้าง?”

เมื่อเธอเห็นท่าทางที่ดูเป็นวิตกกังวลของ ลู เซียวเหยา และเสียงที่อ่อนหวาน ความหึงหวงและความไม่พอใจก็ก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่งในหัวใจของ หยิง เสี่ยวเซียว

สีหน้าของ หยิง เสี่ยวเซียวดูไม่ค่อยดีขณะที่เธอจ้องไปที่ ซู ซินเล่ยอย่างเย็นชา

ซู ซินเล่ยคว้าแขนของ ลู เซียวเหยา จนเธอแทบจะไม่สามารถประคองตัวเองได้ เธอส่งยิ้มอ่อน ๆ ให้เขา "ฉันไม่เป็นไร"

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของ หยิง เสี่ยวเซียว เธอตื่นตระหนกและพยายามปล่อยแขนของ ลู เซียวเหยาตามสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่เธอทำเช่นนั้น เธอก็พบว่าตัวเองลอยขึ้นไปในอากาศ