บทที่ 615

เซียวเหยาที่เห็นรายชื่อนั้นก็รีบเอ่ยท้วงอย่างไว “ฉันไม่ได้บล็อกเธอนะ”

ทว่าสายตาของแฟนสาวเต็มไปด้วยความไม่เชื่อใจ “ถ้านายไม่ได้ทำ แล้วใครมันทำล่ะ?”

พอเห็นสถานการณ์ไม่ดี สองมือหนาก็ยกชูแสดงความบริสุทธิ์ใจ “สาบานเลย ฉันไม่เคยทำแบบนั้น”

สายตากรีดแทงยังคงมีให้คนเป็นแฟนหนุ่ม แถมยังไม่ปักใจเชื่อในคำพูดนั้นอีกต่างหาก

“ผมพิสูจน์ได้ว่าเหยาไม่ได้ทำ” พลันใครอีกคนในกลุ่มก็เอ่ยขึ้น

เสี่ยวเซียวจึงหันกลับไปมองหนุ่มหน้าสวยคนนั้น

“คุณจะพิสูจน์ยังไง?” นัยน์ตากลมหรี่มองอย่างจับผิดอีกครั้ง พร้อมไฟโกรธที่พยายามควบคุมไม่ให้หลุดออกมา

ชายคนนั้นมองไปที่เซียวเหยาเชิงไม่กล้าพูด

แต่เสี่ยวเซียวก็หันไปใช้สายตาคุมเซียวเหยาไว้ ก่อนจะหันมาพูดกับชายหนุ่มเมื่อครู่ “พูดเลย พูดให้หมดว่าคุณรู้อะไร”

เขาเลิกลักลังเลอยู่พัก ไม่นานก็ค่อย ๆ เอ่ยออกมา “อันที่จริงแล้ว…มันเป็นฝีมือของผู้หญิงที่เหยาพามากินข้าวกับพวกเรา”

ลู เซียวเหยาผู้ไม่รู้ตัวคนร้ายก็อยากรู้ความจริงเช่นกัน จึงปล่อยให้เพื่อนของตนเล่าต่อไป

แต่พอเพื่อนเล่ามาถึงตรงนี้ ใบหน้าหล่อของเขาก็ถอดสีทันที

‘เดี๋ยว จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!’

‘ต้องเพราะเมาแน่ ๆ!’

‘ผมกินข้าวกับไอ้พวกนี้…แล้วก็พาผู้หญิงมาด้วย?!’

พลันสายตาอาฆาตของแฟนสาวก็จ้องเขม็งไปที่แฟนหนุ่มของตัวเอง ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มตาหวานมาให้ “ลู เซียวเหยา อย่าบอกนะว่ายัยนั่นคือ ซู ซินเล่ย”

เมื่อเห็นรอยแสยะยิ้มนั่น เซียวเหยาก็ทำได้เพียงหัวเราะฝืดพลางเอ่ยเสียงเบาหวิว “ใช่ ซู ซินเล่ยนั่นแหละ”

“ลู เซียวเหยา!” เสี่ยวเซียวตวาดลั่น

โชคดีที่เสียงในบาร์นั้นดังมากพอไม่ทำให้พวกเขาเป็นจุดเด่น

แต่พวกที่อยู่ใกล้อย่างเพื่อนของชายหนุ่มต่างพร้อมใจกันยกมือปิดหู แล้วมองไปที่หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่