บทที่ 622

เซิน โมเฟยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ครับพี่สะใภ้ ผมจะบอกพี่เขาทุกอย่างเดี๋ยวนี้”

เขาหยิบมือถือขึ้นมาทันที และกำลังจะกดเบอร์โทรออก เมื่อถึงจุดนี้ เสียงเย็นชาของ ทัง โรลชูวก็ดังขึ้น “ลืมมันไปเถอะ ไม่ต้องบอกพี่นายหรอก”

"ทำไมจะไม่ล่ะ?" เซิน โมเฟยเงยหน้าขึ้น และมองดูเธอด้วยความสับสน

“เพราะฉันชอบงานของ เฟิง เฟิงมาก ฉันไม่ต้องการให้ผู้กำกับคนอื่นมาทำแทน”

มันเป็นเรื่องจริง ในแวดวงบันเทิงในปัจจุบัน ผู้กำกับคนเดียวที่เธอชื่นชมคือ เฟิง เฟิง นั่นคือเหตุผลที่เธอหวังว่าเขาจะสามารถถ่ายทำงานเปิดตัวของความร่วมมือระหว่างไทม์ เอนเตอร์เทรนเมนต์ และธันเดอร์โบล เอนเตอร์เทรนเมนต์ กรุ๊ป ซึ่งเป็นรางวัลสำหรับความพยายามจากการเริ่มต้นของเธอด้วย

“แต่แล้ว กู โรลโรลล่ะ?” เซิน โมเฟยยังคงรับไม่ได้ที่ กู โรลโรลจะมาแสดงในภาพยนตร์ที่คัดเลือกโดยบริษัทของเขา ซึ่งมันน่าขยะแขยงสำหรับเขามากกว่าการกลืนแมลงวันเป็น ๆ ทั้งตัวซะอีก

ทัง โรลชูวไม่คิดว่ามันจะสำคัญขนาดนั้น “เป็นแค่ฉากเดียว ถ้าหลับตาไม่ดูก็ไม่เป็นไรหรอก”

"หลับตาไม่ดูงั้นเหรอ?" มุมตาของ เซิน โมเฟยกระตุก “พี่สะใภ้ พี่นี่ตลกชะมัด”

"ขอบคุณสำหรับคำชม" ทัง โรลชูวหรี่ตาและยิ้ม

เซิน โมเฟยเลิกคิ้ว และถอนหายใจอย่างหนัก “ลืมมันไปเถอะ ผมจะฟังพี่นะ พี่สะใภ้ เมื่อถึงเวลาเราก็หลับตาข้ามฉากนั้นไปก็ได้”

เขากลัวว่าคนดูจะหมดสนุกเพราะได้เห็น กู โรลโรลในหนังเรื่องนั้น ซึ่งมันก็จะส่งผลต่อการขายเช่นกัน

เห็นว่าเขากำลังเป็นกังวลอยู่ ทัง โรลชูวก็ก้าวไปข้างหน้าและตบที่ไหล่ของเขา "ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ บางทีมันอาจไม่เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้"

เซิน โมเฟยพูดไม่ออก

พี่สะใภ้ของเขาดูไม่มีความกังวลอะไรเลย

ในการประชุมผู้ถือหุ้น ซอง อันยีพอใจแล้ว และได้ระบายความโกรธไปด้วย แต่เธอไม่มีเจตนาที่จะเป็นประธานเลย ความหวังของเธอในตอนนี้คือ การให้พ่อแม่ของเธอกลับบ้านอย่างไร้ข้อกล่าวหา

โมเฟยบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล ในไม่ช้าพ่อแม่ของเธอก็จะได้กลับบ้านอย่างแน่นอน