บทที่ 647

ก่อนที่ผู้อาวุโสเซินจะแต่งตั้งหลานสะใภ้ สิ่งเดียวที่ทำให้ ซอง อันยีมั่นใจก็คือ ความจริงที่ว่าโมเฟยรักเธอ

ซู เหวินจิงเหมือนถูกฉีกหน้ากลางสี่แยก จ้องมองที่เธออย่างดุเดือด “คุณซอง คุณชอบเป็นมือที่สาม หรอ?”

“มือที่สาม?” ซอง อันยีเลิกคิ้ว เธอยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมา “โมเฟย เขาไม่ได้คบคุณ แล้วฉันจะเป็นมือที่สามได้ยังไง”

ซู เหวินจิงเหล่ตาของเธอและพูดอย่างเย็นชาว่า “โมเฟยกับฉันหมั้นกันแล้วนะ คุณพูดอย่างนั้นหมายถึงว่าฉันเป็นมือที่สามอย่างนั้นเหรอ?”

หน้าของ ซอง อันยีซีดไปสักพัก แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เธอยิ้ม “คุณซู คุณคิดว่าคู่บ่าวสาวจะแต่งงานกันอย่างแน่นอนหลังการหมั้นของพวกเขาเหรอคะ?”

ซู เหวินจิงจ้องไปที่เธอ “ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ?”

“ไม่แน่นอน โมเฟยพาฉันมาที่นี่เพราะเขาต้องการเกลี้ยกล่อมคุณปู่ให้ยกเลิกการหมั้นนั้น”

เมื่อเธอได้ยินเรื่องแบบนี้ ตาของซู เหวินจิง เธอก็โตเป็นประกาย สายตาของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด

ซอง อันยียิ้มต่อไป “คุณซู ฉันรู้สึกของคนมันบังคับกันไม่ได้หรอกนะคะ เพราะว่าโมเฟยไม่รักคุณ การหมั้นจะมีดีอะไร คุณคิดว่าคุณจะมีความสุขหลังจากแต่งงานเหรอคะ?”

ซู เหวินจิงรู้ดีว่าโมเฟยไม่ได้รักเธอ แต่เธอก็ยังต้องการเสี่ยงโชค เมื่อพวกเขาแต่งงานแล้วก็เขาอาจจะค่อย ๆ รักกันก็ได้ พวกเขาสามารถพัฒนาพวกเขาอย่างช้า ๆ ในปีต่อ ๆ ไป เขาอาจจะเจอเสน่ห์ของเธอและตกหลุมรักเธออย่างแน่นอน

เธอก็หวังว่าจะพึ่งพาโชคชะตาให้เป็นแบบนั้น แต่ความหวังของเธอได้พังทลายลงเพราะผู้หญิงคนนี้

เธอเสียใจ แต่เธอก็ไม่ยอมที่จะเสียผู้ชายที่เธอรักมาหลายปีไปหรอก!

ซู เหวินจิงหลับตาและหายใจเข้าลึก ๆ เธอข่มอารมณ์ของเธอแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอเห็นคนสองคนกำลังเดินลงบันไดและตาของเธอก็เป็นประกาย ทันใดนั้นเธอก็เอื้อมมือออกไปผลัก ซอง อันยี