บทที่ 727

เมื่อตะวันตกดินบ่งบอกเวลาเลิกงาน ทัง โรลชูวก็ได้รับข้อความจากเบอร์แปลก

ด้านในเขียนเพียงที่อยู่ของสถานที่แห่งหนึ่งเท่านั้น

ส่วนตัวคิดว่าคงมีคนส่งผิด มือเรียวจึงกดลบโดยไม่ใส่ใจ

ทว่าไม่นาน ก็มีข้อความใหม่เข้ามาอีก

ครั้งนี้ผู้ส่งยอมเปิดเผยข้อมูลของตนออกมาให้เธอรู้ “ทัง โรลชูว ฉันกู โรลโรล ฉันต้องการคุยกับเธอ ฉันส่งที่อยู่ไปให้แล้ว”

อะไรนะ กู โรลโรล?

คิ้วเรียวพันกันวุ่น พร้อมลางสังหรณ์ที่บอกว่าหากจู่ ๆ กู โรลโรลต้องการคุยกับเธอขึ้นมา นั่นย่อมเป็นเรื่องไม่ดีแน่นอน

เธอจึงตอบกลับไปว่า “ฉันไม่ว่าง”

พอโรลชูวกดส่งกลับไปอย่างนั้น ดาราสาวก็ไม่ได้ส่งข้อความอื่นมารบกวนเธออีก

หลังจากนั้น ทัง โรลชูวก็ตัดสินใจขับรถกลับบ้าน แต่ขณะที่รถหรูเคลื่อนตัวไปอย่างราบรื่น กู โรลโรลก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง

มือบางละจากพวกมาลัยข้างหนึ่งมาเปิดอ่านข้อความ พลางเหลือบมองถนนด้านหน้าไปด้วย “ทีมแพทย์ที่อเมริกาพัฒนาตัวยาสำหรับรักษาอาการของพ่อได้แล้ว ถ้าเธออยากได้ ก็มาหาฉันสิ”

โรลชูวไม่เชื่อในสิ่งที่อ่าน หากแต่ความหวังเพียงน้อยนิดในใจลึก ๆ ก็ไม่เคยดับสนิทได้เลย พ่อของเธออยู่ในภาวะโคม่ามานานมากแล้ว แม้แต่โรงพยาบาลที่พักรักษาตัวอยู่เองก็หมดหนทางเช่นกัน หากสิ่งที่กู โรลโรล พูดเป็นความจริง มันก็เป็นผลดีต่อพ่อของเธอมาก

ลังเลอยู่นาน ในที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจได้

พลันมือเรียวหักพวกมาลัยตรงสี่แยกหันกลับไปตามที่อยู่ที่กู โรลโรล ส่งมาทันที

…

ณ คฤหาสน์เก่าหลังหนึ่งย่านชนบท มีเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าด้วยระยะอันมากโขระหว่างที่แห่งนี้กับบ้านน้อยเรือนเคียงหลังอื่น ทำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงอันน่าเวทนานี้ นอกเสียจากจะเข้ามาใกล้ตัวบ้านมากพอ