บทที่ 735

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง ลุงซองก็พูดขึ้นในท้ายที่สุด

“โมเฟย อันยียังคงเด็กนัก”

เซิน โมเฟยเข้าใจในทันทีกับคำพูดของลุงซองว่าหมายว่าอะไร ลุงซองไม่เต็มใจที่จะมอบลูกสาวของเขาไป

ดังนั้น เขาจึงตบหน้าอกตัวเองเพื่อให้เขาวางใจ “คุณลุงครับ คุณวางใจกับผมได้ว่าผมจะดูแลอันยีเป็นอย่างดีไปตลอดชีวิตของเรา”

“ทุกคนรู้ว่าควรพูดวิ่งที่ดีกันอย่างไร” ลุงซองมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา “ฮัน อี้เฉินได้พูดแบบนั้นมาก่อนหน้านี้ด้วยเช่นกัน แต่ท้ายที่สุด เขาก็ยังทำร้ายอันยี การไว้วางใจตั้งมากมายไม่มีค่าอะไรเลย”

เซิน โมเฟยพูดไม่ออก

ลุงซองถอนหายใจและพูดต่อว่า “เวลายังคงดำเนินต่อไป ฉันยังจำได้ย้อนกลับไปตอนที่อันยีเกิดมา เธอตัวเล็กกะจ้อยร่อยและตอนนี้ เธอกำลังจะเป็นแม่คนหนึ่ง การเป็นพ่อคนหนึ่ง ฉันจึงไม่เต็มใจที่จะปล่อยเธอไป”

น้ำเสียงของลุงซองเต็มไปด้วยความกล้ำกลืน และรักในตัวลูกสาวของเขา

เซิน โมเฟยขยับตัว และพูดพลางกระซิบว่า “คุณลุงครับ ผมจะรักอันยีเท่าที่คุณรักเธอ และผมจะไม่ปล่อยให้เธอถูกทำร้าย”

ท่าทีที่จริงใจของเขาทำให้ลุงซองหัวเราะ “โมเฟย ลุงเชื่อว่าเธอทำได้อย่างที่พูด เพราะงั้น…”

เขาหยุดไปชั่วครู่ “ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลุงคือการที่เธอทั้งสองมีความสุขร่วมกัน และอวยพรให้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต”

หลังจากที่เขาได้รับการอวยพรของลุงซอง ใบหน้าของเซิน โมเฟยเบิกบานด้วยรอยยิ้มที่ยอดเยี่ยมที่สุด “ขอบคุณครับ คุณลุง”

“ยังจะเรียกฉันว่า คุณลุงอีกงั้นเหรอ?” ลุงซองหรี่ตามองเขา

เซิน โมเฟยรู้ตัวในทันทีถึงความผิดพลาดของเขาและพูดอย่างมีความสุขว่า “คุณพ่อ”

ลุงซองยิ้มอย่างอิ่มอกอิ่มใจ เขาเชื่อว่าโมเฟยจะสามารถมอบความสุขให้ลูกสาวของเขาได้

ขณะที่ไม่ใช่วันพิเศษ ยังคงมีคนจำนวนไม่น้อยทำการจดทะเบียนสมรส เซิน โมเฟยใช้เส้นสายของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องรับหมายเลขและรอคิว หลังจากที่เขาได้ถ่ายรูปและกรอกแบบฟอร์ม พนักงานจึงถามถึงความยินยอมที่จะแต่งงานของเขาทั้งสองก่อนที่จะกรอกข้อมูลและพิมพ์ทะเบียนสมรส