บทที่ 9

พวกเขาใช้เวลานานกว่าสองชั่วโมงในการทานมื้อค่ำเฉลิมฉลองการแต่งงาน

ในขณะที่เขาทานอาหารเสร็จ ก่อนที่ ลู ชินจิน จะชำระเงิน เขาได้แนะนำให้ชมวิวตอนกลางคืนของเมืองก่อน

ทัง โรลชูว ไม่มีการปฏิเสธ

แม้ว่าจะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ แต่เธอก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับเธอ

ที่สำคัญดูเหมือนว่าเขาจะทำให้เธอผ่อนคลายและลืมปัญหาทุกอย่างเมื่ออยู่กับเขา

เธอประหลาดใจมากที่เขามีอิทธิพลกับเธอมากขนาดนี้

เพิ่งรู้จักเขาไม่ถึงวันด้วยซ้ำ แต่กับมีเหตุผลบางอย่างทำให้เธอรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ใกล้ ๆ เขา

ทิวทัศน์ยามค่ำคืนจากเนินเขางดงามมาก สัมผัสได้ถึงสายลมอ่อน ๆ มองเห็นดวงดาวและดวงจันทร์ ทัง โรลชูว และ ลู ชินจิน ไปที่หอดูดาวและมองดาวของก่อนที่พวกเขาจะไปบนเนินเขาเพื่อไปยังอีกจุดชมวิว

อุณหภูมิลดลงในเวลา 22:00 น, ลู ชินจิน ได้ชวนกันกลับ

พวกเขาได้เดินลงจากภูเขาและลู ชินจิน ได้พา ทัง โรลชูวไปส่งที่บ้าน

ทัง โรลชูว จากรถและบอกลา ลู ชินจิน “ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำที่แสนพิเศษคืนนี้นะ กลับบ้านดี ๆ นะคะ”

ลู ชินจิน วางแขนลงบนกระจกแล้วจ้องมองไปที่เธออย่างตั้งใจ พูดเบา ๆ ว่า “ตั้งใจจะย้ายมาเมื่อไหร่?”

“ฉันจะเริ่มเก็บของเมื่อฉันถึงบ้าน ถ้าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ฉันคิดว่าฉันจะย้ายไปภายในสองวัน” ทัง โรลชูว พูด

…

ลู ชินจินพยักหน้า จากนั้น เขายื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “เอาโทรศัพท์ของคุณมาสิ”

ทัง โรลชูว ด้วยความประหลาดใจก่อนที่เธอจะยื่นโทรศัพท์ให้เขาตามที่เขาบอก

ลู ชินจิน พิมพ์ตัวเลขและพูด “นี่เป็นเบอร์ส่วนตัวของฉัน โทรหาฉัน หลังจากที่เธอเก็บของเสร็จ ฉันจะบอกให้ มู หลิง ไปรับเธอ”

จากนั้น เขาได้เหยียบคันเร่งและขับออกไป

ทัง โรลชูว อยู่ตรงนั้นมองเขาขับรถออกไปในความมืดจนลับตาตา ที่สุดเธอก็ได้เดินเข้าบ้าน

ไฟของบ้านตระกูลทัง ยังคงสว่างไสวในเวลาที่ดึกขนาดนี้

พ่อบ้าน, คุณลุงเชาว์ ทักทายเธอในขณะที่เธอกำลังเดินเข้าบ้านก่อนจะพูดอย่างสุภาพว่า “คุณหนูครับ ท่านบอกให้คุณขึ้นไปที่ห้องหนังสือ เมื่อคุณกลับบ้าน ท่านมีบางอย่างจะคุยกับคุณหนูครับ”

ทัง โรลชูวถามด้วยความประหลาดใจก่อนที่เธอจะมองไปที่ห้องหนังสือและพูดเสียงที่ถากถางว่า “เขาอยากจะพูดกับฉันหรอ?”

“เอ่ออ…” คุณลุงเชาว์ลังเลที่จะพูดดีไหมและมองไปที่เธอด้วยความเห็นใจก่อนจะตัดสินใจพูดว่า ”คุณหนูครับ, วันนี้มีคนจากครอบครัวจี มาที่บ้าน คุณโรลโรล และคุณยิงเฟง จะแต่งงานกันและมัน… ดูเหมือนว่าจะเป็นวันเดียวกันที่คุณต้องแต่งงานกับคุณจี”

…

“อะไรนะ?” ทัง โรลชูว เสียงแข็งในขณะที่เธอมองไปที่ลุงเชาว์

...

“คุณหนูครับ อย่าเสียใจไปเลยนะครับ” ลุงเชาว์พูดพร้อมกับถอนหายใจ เขามองไปที่ ทัง โรลชูว ความกังวลเพราะกลัวว่าเธอจะทำอะไรด้วยความโกรธ

…

ทัง โรลชูว ยังคงเงียบ รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกในอกของเธอและมันทำให้เธอหายใจไม่ออก

เธอหายใจเข้าลึก ๆ และซ่อนความรู้สึกเอาไว้ ก่อนที่จะเดินเข้าไปที่ห้องหนังสืออย่างช้า ๆ

ประตูไม่ได้ล็อค เธอเห็นเขากำลังดื่มชาไปนั่งอยู่บนโซฟาผ่านทางประตูที่เปิดไว้เล็กน้อย