บทที่ 99

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันทำได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะไปนานแค่ไหน ฉันจะไม่ได้เจอคุณ"

ทัง โรลชูว ส่ายหัวและเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของเขา การจ้องมองของเธอช่างน่าเวทนาราวกับแมวที่ถูกทอดทิ้ง เขาไม่สามารถห้ามไม่ให้รักเธอได้

เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้หัวใจของเขาก็เต้นรัว การจ้องมองของเขากลายเป็นอ่อนโยน “คุณจะคิดถึงผมไหม?”

"แน่นอนค่ะ ฉันรู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อมีคุณอยู่ใกล้ ๆ"

เธอพยักหน้าและโอบแขนรอบเอวของเขา เขาลูบหัวของเธอกับหน้าอกของเขา

ดูเหมือนเธอจะค่อย ๆ ชินกับการมีเขาอยู่ด้วย!

ส่วนเล็ก ๆ ของหัวใจของ ลู ชินจิน ก็หล่นวูบ เขาไม่สามารถอดกลั้นความต้องการที่จะก้มศีรษะลงและจูบเธอได้ “ถ้าคุณเป็นแบบนี้ต่อไป ผมก็อดกลั้นไม่ให้อยากกินคุณไม่ได้จริง ๆ”

สองวันผ่านไปในพริบตา สดใสและเช้าตรู่ ทัง โรลชูว เก็บกระเป๋าเดินทางพร้อมที่จะไปพบ กู โรลโรล ที่สนามบิน

ก่อนจากไป ทัง โรลชูว กอด ลู ชินจิน ด้วยหัวใจที่ไม่เต็มใจที่จะจากไป "ฉันไปก่อนนะ"

"อืม แล้วเจอกันนะ" ลู ชินจิน เม้มริมฝีปากเล็กน้อยและยิ้ม

ทัง โรลชูว ไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เขาพูดมากนัก หลังจากบอกลาเขาแล้วเธอก็เดินทางไปสนามบิน

ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา ทัง โรลชูว พบ กู โรลโรล ที่สนามบิน ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวด้วยชาแนลชิ้นเดียวราคาแพงและถือกระเป๋าถือแอร์เมส เธอยังสวมแว่นกันแดดอันน่าทึ่งอีกด้วย