บทที่ 13

ห้านาทีต่อ อันย่าก็พรวดพราดเข้ามาในคาเฟ่พร้อมกับถุงที่ถือแบบร่างงานออกแบบกองอยู่

เธอวิ่งไปจนถึงร้านกาแฟ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและเธอก็หอบอย่างหนัก

เธอวิ่งจ็อกกิ้งไปหาแครอลแล้วยื่นถุงดราฟให้เธอ “แครอลนี่ดราฟ”

แครอลมองอันย่าอย่างเดือดดาล แทนที่จะขอบคุณ เธอเริ่มตำหนิหญิงสาวต่อหน้าลูกค้า “คุณแน่ใจนะว่าใช้เวลาของคุณ ฉันให้งานง่ายๆแก่คุณ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณใช้เวลานานเท่าไหร่จึงจะได้มันมา” เสร็จแล้วไม่สนใจงานก็ออกไปซะ”

หลังจากตำหนิอันย่าอย่างเจ็บแสบ แครอล ก็หันกลับไปหาลูกค้า ความรำคาญใจบนใบหน้าของเธอหายไปและถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ขณะที่เธอเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับการออกแบบของเธอกับลูกค้า

อันย่ายืนอยู่ข้างๆพวกเขาและดูการสนทนาที่สนุกสนานของพวกเขา พวกเขาปฏิบัติกับเธอราวกับว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย

เธอโวยวายด้วยความโกรธ แครอลช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจ

เธอเป็นคนที่ลืมการออกแบบของเธอตั้งแต่แรก อันย่าข้ามมื้อกลางวันเพื่อนำมาให้เธอ เป็นที่โปรดปราน เธอจะตะโกนใส่เธอได้อย่างไรที่สละเวลาของเธอ?

เธอต้องกลืนความภาคภูมิใจของเธอในครั้งนี้ เธอเพิ่งเริ่มงานใหม่และเพิ่งเข้าทำงานที่บริษัท เธอไม่สามารถทำร้ายเจ้าหน้าที่ระดับสูงในบริษัทได้ เธอจะไม่มีวันบรรลุความทะเยอทะยานใดๆ ของเธอได้เลย หากเธอไม่สามารถแม้แต่จะกลืนความภาคภูมิใจที่ชอกช้ำของเธอสำหรับความผิดเล็กๆน้อยๆเธอก็ยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อลูกๆและเพื่อแอลลี่

เธอคือหลานอันย่า แมคมิลลาน เธอทำได้! อันย่าบอกตัวเองว่าอย่ายอมแพ้ก่อนจะตัดสินใจว่าควรกลับไปที่ออฟฟิศเสียที

ขณะที่เธอหันกลับมาเธอเห็นอีวานกำลังเดินมาหาเธอ

สายตาของชายหนุ่มรูปหล่อทำให้เธอแข็งทื่อทันที วินาทีต่อมา เธอหมุนตัวไปรอบๆและรีบออกไปข้างนอก

เธอยอมตายดีกว่าเจอเขาอีกครั้ง เขาอาจจะโกรธและโกรธจัดจนเจคไล่เธอออก อีวานสังเกตเห็นย่าวิ่งออกมาจากคาเฟ่

ดวงตาสีเข้มของเขาหรี่ลง ความคิดแวบเข้ามาในหัวของเขา ทำไมเธอถึงมาที่นี่?

ในขณะเดียวกันที่เวลตัน กรุ๊ปทาวเวอร์บนชั้นที่15

ซิดนีย์ สวมรองเท้าส้นสูงเสี่ยงอันตรายเข้าไปในแผนกสื่อ ทันทีที่เธอก้าวผ่านประตู เธอก็แอบเข้าไปในมุมลับ หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาแม่