บทที่ 14

เมลิซซ่าตั้งใจเพียงเพื่อทำให้อันย่าและอีวานสงบ เธอไม่ต้องการยาปลุกกำหนัด ทันทีที่พวกเขาหมดสติ เธอจะถอดเสื้อผ้าและทิ้งพวกเขาไว้บนเตียง เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะมีเซ็กส์กันจริงๆ!

ความคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นทำให้ความกล้าของซิดนีย์ปั่นป่วนด้วยความเกลียดชังทุกครั้ง

เธอเกลียดอันย่าตั้งแต่ยังเด็ก เธอเกลียดความจริงที่อันย่าเป็นลูกสาวของภรรยาคนแรกของพ่อ แต่เธอเป็นลูกสาวของนายหญิงของพ่อเธอ

ไม่สำคัญว่าในที่สุดแม่ของเธอจะแต่งงานกับ แมคมิลลาน ทุกคนรู้จักและปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวนอกสมรส พวกเขาจะเยาะเย้ยเธอทั้งสองอย่างเปิดเผย

หากไม่มีอันย่าเธอคงเป็นลูกสาวที่ถูกต้องตามกฏหมายและไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้อง

ปีแห่งความเกลียดชังทำให้จิตใจและจิตวิญญาณของเธอบิดเบี้ยว มันกระตุ้นให้เธอทำทุกอย่างเพื่อทำลายน้องสาวของเธอ

“ที่รัก ไม่ต้องกังวลไป เธอคงไม่กล้าทำอะไร”เมลิซซ่าปลอบใจเธอ “ฉันจะฆ่าเธอ ถ้าเธอกล้าทำอะไร!” เธอพ่นพิษด้วยน้ำเสียงของเธอ

“ได้ค่ะ แม่” ซิดนีย์พูดรู้สึกโล่งใจกว่าเดิมเล็กน้อย

ทุกอย่างจะดีถ้าแม่ของเธออยู่ที่นั่นอันย่าไม่ได้จะจับมืออีวานและขโมยเขาไปจากเธอ!

...

ระหว่างนั้นกลับมาที่คาเฟ่ อันย่าก็เตรียมจะรีบออกจากร้าน

เธอหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับอีวานอีกครั้ง ด้วยความคลั่งไคล้ เธอลืมดูว่ากำลังจะไปที่ไหนและวิ่งตรงเข้าไปหาสาวเสิร์ฟคนหนึ่ง วินาทีต่อมา เธอได้ยินเสียงดังสนั่น แรงปะทะกับอันย่าและพนักงานเสิร์ฟล้มลงกับพื้น

ชาร้อนและราคาแพงที่พนักงานเสิร์ฟถือถาดเสิร์ฟของเธอกระเซ็นไปทั่วอันย่า น้ำชาเปรอะเปื้อนด้านหน้าของเสื้อและเอวของเธอ

อันย่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นอนแผ่บนพื้นและเสื้อผ้าของเธอเปื้อนน้ำชา เธอดูน่าสงสาร

“คุณคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า”พนักงานเสิร์ฟสบถใส่สาวย่าขณะที่เธอจ้องมองถ้วยชาที่คว่ำอยู่และคราบบนพื้น “เธอน่าจะเห็นฉันกำลังมานะ! มองอะไรอยู่”

"ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” อันย่าขอโทษอย่างสุดซึ้งขณะที่เธอผลักความเจ็บปวดที่แสบร้อนที่ผิวหนังของเธอทิ้งไปและลุกขึ้นยืน