บทที่ 15

เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับตำรวจ เธอจะต้องแบกรับปัญหาอีกชุดหนึ่ง นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

เธอกัดริมฝีปากและกระซิบ “ฉัน… ตอนนี้ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น ฉันขอวางสิ่งนี้ไว้บนแท็บของฉันและจ่ายค่าน้ำชาหกถ้วยตอนสิ้นเดือนที่ฉันได้รับเช็คได้ไหม”

พนักงานเสิร์ฟมีท่าทางดูถูกเหยียดหยาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรำคาญ “ทำไมคุณถึงมาอยู่ในร้านกาแฟของเรา ถ้าคุณไม่มีเงินพอที่จะมาที่นี่ ไม่น่าเชื่อ!”

“ถ้าคุณไม่สามารถจ่ายค่าชาที่คุณเพิ่งทำหกได้ ฉันจะต้องให้ผู้จัดการของเราจัดการกับคุณ”

พนักงานเสิร์ฟส่ายหน้าอย่างดูถูกเหยียดหยามหญิงสาวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาผู้จัดการ

“ฉันจะจ่ายให้เมื่อได้รับเช็คเงินเดือนตอนสิ้นเดือน” อันย่าพูด เธอเหลือบมองนาฬิกา เธอยังมีงานที่ต้องทำ เธอไม่อยากเสียเวลากับเรื่องวุ่นวายนี้อีกต่อไป “ฉันจะให้คุณมีไอดีของฉัน จะทำอย่างนั้นเหรอ”

ไม่...ไม่ทำ”พนักงานเสิร์ฟพูดเสียงห้วนก่อนจะโทรหาผู้จัดการของเธอ

ไมก้าซึ่งนั่งโต๊ะริมหน้าต่างก็สังเกตเห็นข้อโต้แย้งที่ระหว่างนั้นย่ากำลังมีกับสาวเสิร์ฟ สายตาจับจ้องไปที่อันย่า

อันย่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นส่วนหนึ่งของสังคมชั้นสูงของนอร์เดนี่ด้วย ไม่มีทางที่ไมก้าจะจำเธอไม่ได้

เขาเคยได้ยินประวัติที่น่าอับอายของเธอมาก่อน เธอถูกขับออกจากตระกูล แมคมิลลาน แซคคารี มาร์แชลกองทุนทรัสต์ผู้ไร้ค่าไร้ประโยชน์ได้ถอนหมั้นกับผู้หญิงคนนั้น

เธอหายไปจากวงล้อมของพวกเขาหลังจากนั้น

เขาไม่คิดว่าจะเจอเธอในอีกหนึ่งปีต่อมา

เขาจำได้ว่าสนใจลูกสาวคนโตของตระกูลแมคมิลลาน เธอมีผิวและความงามของสโนว์ไวท์ เขาจำได้ว่าคิดว่าเธอจะต้องรู้สึกนุ่มนวลเพียงใด

หากพวกเขาพูดถูกเกี่ยวกับอดีตที่น่าอับอายของเธอ เธอคงไม่รังเกียจที่จะเป็นผู้หญิงเคียงข้างเขา ไมก้าชอบนายหญิงของเขา เขาหลงรักผู้หญิงที่สวยและมีระดับ ผู้หญิงอย่างอันย่า แมคมิลลานเป็นต้น