บทที่ 16

“ฉันจะจ่ายค่าชาคุณสามารถลบรายละเอียดของฉันได้” อันย่าอยากจะออกไปจากที่นั่นให้เร็วที่สุด เธอไม่อยากให้อีวานเห็นเธอและคิดว่าเธอมาที่นี่เพื่อเขา

เธอหันกลับมาและมุ่งหน้าไปที่เคาน์เตอร์เพื่อดูรายละเอียดของเธอ

ไมก้ายังคุยกับเธอไม่จบ เขาลืมเรื่องอีวานไปเสียสนิท เขาเอื้อมมือไปจับแขนอันย่า "คุณแมคมิลลาน ทำไมคุณไม่ให้รายละเอียดการติดต่อของคุณกับฉันด้วยล่ะ””

ไม่มีทางที่อันย่าจะให้เบอร์เธอกับผู้ชายคนนี้

เธอปัดมือของเขาออกจากแขนของเธอและรีบวิ่งหนีไปเหมือนกระต่ายที่หวาดกลัวซึ่งเพิ่งเห็นหมาป่าที่หิวโหย

ไมก้าไม่ได้ตามเธอไป เขาเพียงแค่หรี่ตาลงและจ้องมองหญิงสาวอย่างหิวกระหายขณะที่เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์

เขาได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำนมเมื่อเขาคว้าแขนของเธอ ที่มีกลิ่นจางๆ เหมือน…น้ำนมแม่

ไมก้ามีอาการหงิกงอเมื่อพูดถึงเรื่องเซ็กส์ เขาชอบนอนกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วและเขาชอบนอนกับผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกและให้นมลูกเป็นพิเศษ

พวกเขามีกลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติ เหมือนนม นั่นคือกลิ่นของอันย่านั่นเอง

แต่นึกขึ้นได้ว่าอันย่ายังไม่ได้แต่งงาน เธอคงไม่สามารถมีลูกและให้นมลูกได้ใช่ไหม?

ไมก้าจมอยู่ในห้วงความคิดอีกครั้ง อีวานหมดความอดทนต่อผู้ชายคนนั้น ดวงตาของเขามืดลงด้วยความโกรธ เขาเย้ยหยันเบาๆ แล้วเดินไปหาไมก้า “คุณบราวน์ ดูเหมือนว่าคุณไม่ว่าง ฉันจะปล่อยให้คุณทำธุรกิจของคุณแล้ว เราดื่มชากันอีกครั้งก็ได้”

วินาทีต่อมาอีวานก็หมุนตัวเดินออกจากคาเฟ่ไป โดยไม่หันหลังกลับ เขามุ่งตรงไปที่ทางเข้า

นั่นคือตอนที่ไมก้ารู้ตัวว่าเขาถูกผู้หญิงสวยอีกคนกวนใจอีกแล้ว เขารีบตามอีวานไปและขอโทษอย่างสุดซึ้ง “ผมขอโทษจริงๆ คุณเวลตันฉันพบเพื่อนคนหนึ่งและใช้เวลาสองสามนาทีเพื่อติดต่อกับเธอ ฉันหวังว่าคุณจะไม่รังเกียจ”

ไมก้าไม่กลัวอีวาน แต่เขาไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเวลตันมีอิทธิพลมากที่สุดในบรรดา คิวเตต ของชาวนอร์ดีน

ไม่สำคัญว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เขาเพียงแค่ต้องกลืนความภาคภูมิใจของเขาและเล่นตาม หากเขาต้องการบรรลุความทะเยอทะยาน เขาจำเป็นต้องถ่อมตน

วันหนึ่งเขาจะขึ้นครองบัลลังก์ของอีวาน เขาจะปกครองเหนือนอร์เดนิกคิวเตตในตอนนั้น ไม่มีอะไรผิดที่จะกลืนความภาคภูมิใจของเขาในช่วงเวลาหนึ่งเพื่อบรรลุเป้าหมายของเขา