บทที่ 17

อันย่าปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านขณะที่เธอเดินไปที่ป้ายรถเมล์ น่าเสียดายที่ตอนนี้กระโปรงและเสื้อสีขาวของเธอเปื้อนน้ำชา ส่วนที่เปียกของเสื้อผ้าของเธอติดอยู่กับเธออย่างไม่สบายตัว น่าเศร้าที่เธอไม่มีเสื้อผ้าอีกชุดและติดอยู่กับเสื้อผ้าที่เปียกชื้นเหล่านี้

ผิวของเธอเปล่งประกายภายใต้ผ้าเปียก คุณแทบจะเห็นเนื้อหนังที่เปลือยเปล่าของเธอภายใต้เสื้อผ้า

มันเป็นภาพที่มีเสน่ห์

อันย่าค่อยๆ เดินไปที่ป้ายรถเมล์ ร่างของเธอดึงดูดสายตาคนเดินถนนจำนวนมากขณะที่พวกเขาไหลไปตามถนน พวกเขาหันศีรษะและมองมาที่เธอและไม่ขยับไปไหน

การจ้องมองทำให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดอย่างไม่น่าเชื่อ เธอเอาแต่มองพื้นและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

นั่นไม่ได้ช่วยเธอเลย

ตราบใดที่เสื้อผ้าของเธอยังเปียกอยู่ เธอก็จะดึงดูดสายตาจากผู้คนรอบตัวเธอ อันย่าตกใจมาก เธอควรหยิบผ้าเช็ดปากจากกระเป๋าแล้วตบลงบนแผ่นเปียกบนเสื้อของเธอหรือไม่?

ผู้คนบนรถบัสจะต้องจ้องมองมาที่เธอเช่นกันเมื่อเธอขึ้นรถบัส

อันย่าคิดแบบนั้นก็กำกระเป๋าแน่นแนบอก เธอเดินไปที่ป้ายโฆษณาข้างหน้าเธอ มันอยู่ข้างกำแพง ถ้าเธอยืนอยู่ข้างๆ จะต้องมีคนเดินผ่านเธอไปเพื่อที่จะเห็นเธอ

จากนั้นเธอก็เปิดกระเป๋าและคุ้ยหาผ้าเช็ดปาก เธอยกชายเสื้อขึ้นและสอดผ้าเช็ดปากไว้ใต้เสื้อ

ในจังหวะนั้นเอง รถเบนท์ลีย์สีดำของอีวานก็ขับผ่านคุณย่าไป

อีวานมองออกไปนอกหน้าต่างในตอนนั้นเอง สายตาจับจ้องไปที่อันย่าขณะที่เธอยกชายเสื้อขึ้นและสอดผ้าเช็ดปากกองไว้ใต้เสื้อผ้าของเธอ

สายตาจะล่อลวงให้มนุษย์ทำบาป

ผิวใต้เสื้อของเธอเปล่งประกายภายใต้แสงแดด มันยุติธรรมเหมือนหิมะสด เช่นเดียวกับหิมะ มีความบริสุทธิ์บางอย่าง ภาพที่เห็นได้ปลุกความปรารถนาอันบริสุทธิ์ต่อความงามของมนุษย์

คงไม่มีใครละสายตาไปจากมันได้

อีวานจ้องไปที่ย่าย่าทางหน้าต่างอย่างไม่กระพริบตา ดวงตาของเขามืดนิ่งและไม่กระเพื่อม คุณไม่สามารถแยกแยะความคิดของเขาจากพวกเขาได้เลย สิ่งเดียวที่หักหลังอารมณ์ของเขาคือรอยย่นเล็กน้อยระหว่างคิ้วของเขา

ผู้หญิงคนนั้น…ให้ตายเถอะผู้หญิงคนนั้น…เธอรู้วิธีดึงดูดความสนใจของผู้ชายจริงๆ นี่เป็นหนึ่งในพรสวรรค์ของเธอหรือไม่?