บทที่ 8

อันย่าฝืนปาดน้ำตาแล้วกัดริมฝีปาก "ใช่ ฉันทำอย่างนั้นโดยเจตนา ตอนนี้ปล่อยฉันได้หรือยัง”

เขารู้แล้ว! เธอทำมันโดยเจตนา คำสารภาพของอันย่าไม่ได้ทำให้อีวานรู้สึกดีขึ้นเลย ในความเป็นจริงเขารู้สึกไม่สบายปั่นป่วนในลำไส้ของเขา “และเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว คุณวางแผนไว้เหมือนกันใช่ไหม”

“ใช่” อันย่าพูดเรียบๆ "ฉันทำเอง ฉันก็วางแผนไว้เหมือนกัน ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมคุณ”

อีวานคลายการเกาะกุมที่ข้อมือออกทันที ใบหน้าของเขามืดลง “งั้นก็ไปให้พ้น อย่าให้เจออีกนะ””

“ฉันจะไม่จากไป ตอนนี้ฉันทำงานที่นี่” อันย่าพูดหลังจากรวบรวมความกล้า เธอประคองข้อมือของเธอไว้ในมืออีกข้างอย่างอ่อนโยน “คุณเวลตัน ฉันจะอยู่ห่างจากคุณต่อจากนี้ ได้โปรดปล่อยฉันไว้คนเดียวด้วย”

ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอทำงานที่นี่

มีบางอย่างวูบวาบผ่านดวงตาของอีวาน เขาศึกษาหญิงสาวตรงหน้าเขา นั่นอธิบายว่าทำไมเธอถึงอยู่ในลิฟต์เมื่อเช้านี้

“คุณทำงานให้ผมหรอ” อีวานพ่นออกมาด้วยเสียงที่ใครๆ ก็เกรงกลัว

"ไม่ ฉันอยู่กับเจเคคูเตอร์” อันย่าพูดอย่างรวดเร็วก่อนที่จะหยิบถุงนมที่หกออกมา เสียอะไรเนี่ย

นั่นสำหรับลูกๆของเธอ เธอเหลือนมเพียงถุงเดียว นั่นหมายถึงนมน้อยสำหรับลูกรักของเธอ เธอกินนมแม่หมดแล้ว จะไม่เหลือเลยถ้าเธอพยายามปั๊มมันอีกครั้ง

จมอยู่ในความคิดของเธอและยังคงคร่ำครวญกับการสูญเสียนมที่ดีเลิศสำหรับลูกๆ ของเธออันย่าไม่ได้สังเกตสีหน้าโกรธของอีวานเลยแม้แต่น้อย

“ขอโทษนะ คุณเวลตัน”อันย่าสาวเก็บถุงเปล่าใส่ถุงผ้าและหยิบกระดาษทิชชู่ออกมา เธอคิดว่าเธอควรจะช่วยอีวานทำความสะอาดคราบเหล่านั้นออกจากสูทของเขาบ้าง เธอไม่อยากทำให้เขาเสียใจและเข้าข้างเขา

อีวานตีความหมายท่าทางของเธอผิดว่าเป็นความพยายามที่จะจับมือเขาอีกครั้ง เขาผลักมือเธอออกอย่างแรง

ชายหนุ่มถอดเสื้อแจ็คเก็ตราคาแพงออกแล้วเหวี่ยงใส่ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา จากนั้นด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว เขาเดินตรงไปที่เจเคคูเตอร์