ได้รับข่าวร้าย

"แนะ...อิจฉาอีกแล้วสิ" นารินพูกหยอกแม่

"ใครจะไปอิจฉาเธอ...ได้สามีดี แม่ก็ดีใจจะได้ไม่ต้องมาห่วง เด็กดื้อแบบเธอ" แม่มีอาการน้อยใจที่ถูกนารินล้อบ่อยๆ

"โอ๋ๆ ไม่น้อยใจนะคะ ลูกล้อเล่น" นารินกอดแม่อย่างเอาใจ

"ไม่สนแล้ว...เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ" แม่หยิบเสื้อผ้าจากชั้นมาให้นาริน

"ดูสิหนูริน เสี่ยวเยี่ยนเตรียมชุดไว้ให้น่ารักจัง ชุดพอดีตัวเลย" นารินก้มหน้ายิ้มอย่างเขินๆ 'ขนาดแม่ยังชมเขาขนาดนี้ ขอให้เขาย่ารักแบบนี้ไปตลอดนะ'

นารินเดินทางออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลจิ้น

"ค่อยๆ ลงนะลูก" พ่อรอรับนารินลงจากประตูรถ

"ไม่เป็นไรคับคุณพ่อ เดี๋ยวผมรับหนูรินเองคับ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเดินเข้ามาจับที่แขนของพ่อ แล้วให้พ่อถอยห่างออกจากรถ เพื่อที่ตัวเขาจะเข้าไปช่วยประคองนาริน ทันทีที่ตัวของนารินพ้นจากประตูรถเขาก็อุ้มนารินทันที

ว้าย!!!! นารินตกใจกอดคอเขาแน่น

"กลัวหรอ" เขายิ้มแล้วถาม

"ป่าวค่ะ หนูรินแค่ตกใจ จริงๆ คุณไม่ต้องอุ้มหนูรินก็ได้หนิคะ หนูรินเดินไหวค่ะ อีกอย่าง หนูรินอายทุกคน" นารินกระซิบเบาๆ ด้วยความเขินอาย

"อายอะไร คนในบ้านเราทั้งนั้น"

"คุณไม่อายแต่หนูรินอายค่ะ"

"โธ่...ที่รัก ให้ผมอุ้มที่รักเข้าบ้านนะ ผมกลัวลูกของผมจะกระทบกระเทือน" จิ้นเสี่ยวเยียนพูดเสียงดังจนนารินอายเอาหน้าซุกไว้ที่ซอกเขา

พ่อกับแม่หัวเราะเบาๆ ไม่คิดว่าจิ้นเสี่ยวเยียนจะเป็นลูกเขยที่น่ารักและเป็นสามีที่ดีให้กับนารินอีกด้วย แม่ถึงกับน้ำตาคลอ

"แม่!!! ร้องไห้ทำไม" พ่อถามด้วยความตกใจที่หันมาเจอแม่น้ำตาคลอ

"แม่ดีใจหน่ะพ่อ ที่มีผู้ชายคนนึงรักลูกสาวของเราได้ขนาดนี้"

"โธ่..คุณ ไป..เราเข้าบ้านกันเถอะ" พ่อประคองแม่ตามเข้าบ้าน จิ้นเสี่ยวเยียนอุ้มนารินเข้าบ้านแล้ววางนารินลงนั่งที่โซฟาห้องโถง โดยมีจิ้นกงหยวนกันคุณนายหลินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"สวัสดีค่ะคุณปู่คุณแม่" นารินกล่าวสวัสดีผู้ใหญ่ทั้งสอง

"สวัสดี,สวัสดีจ่ะลูก เป็นไงบ้างหล่ะ แม่กับคุณปู่ไม่ได้ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล มัวแต่วุ่นวายอยู่ทางนี้" คุณนายหลิ๋นพูดด้วยอาการหนักใจ

"มีเรื่องอะไรหรือป่าวคะคุณแม่ บอกให้หนูรินฟังได้มั้ยคะ"

"คือ...." คุณนายหลิ๋นไม่กล้าบอกกันนารินได้แต่มองหน้าจิ้นกงหยวนกับจิ้นเสี่ยวเยียน

"เดี๋ยวปู่เล่าให้ฟัง หนูรินพอจะรู้เรื่องของหมิงเซียงกับจิ้นเสี่ยวเยียนแล้วใช่มั้ย"

"รู้ค่ะ" นารินพยักหน้า

"ทางคุณนายจูได้ทวงสัญญาจากปู่เรื่องจิ้นเสี่ยวเยี่ยนกับหมิงเซียง" จิ้นกงหยวนเห็นสีหน้าซีดเผือดของนารินก็ไม่ยากเล่าต่อ

"เล่ามาเถอะค่ะคุณปู่ เราจะได้ช่วยกันหาทางแก้ไขค่ะ" นารินเห็นจิ้นกงหยวนเป็นกังวลจึงพูดขึ้น

"ตอนจิ้นเสี่ยวเยี่ยนยังเด็ก เขากับหมิงเซียงเป็นเพื่อนเล่นกัน ปู่เห็นว่าเด็กสองคนนี้สนิทสนมกัน ปู่ก็เลยพลั้งปากเอ่ยกับคุณนายจูว่า ถ้าเด็กสองคนนี้โตขึ้นจะให้แต่งงานกัน ปู่ไม่เคยคิดว่าโตขึ้นคนเราจะมีวันเปลี่ยนแปลง แล้วทางคุณนายจูก็พาหมิงเซียงย้ายไปอยู่ต่างประเทศไม่เคยติดต่อกลับมา แต่จู่ๆ เขาก็กลับมาทวงสัญญา หนูรินปู่ขอโทษ"

จิ้นกงหยวนผสานมือค้ำไม้เท้าก้มหน้าลง

"คุณปู่ไม่ต้องขอโทษหนูรินหรอกค่ะ หนูรินต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ ถ้าหนูรินไม่รับงานดูแลคุณจิ้นตั้งแต่แรก เรื่องระหว่างหนูรินกับคุณจิ้นก็คงไม่เกิดขึ้น แลทุกคนก็คงไม่ต้องหนักใจถึงเพียงนี้ แต่ก็ยังไม่สายนะคะ ให้คุณจิ้นแต่งงานตามสัญญาเถอะค่ะ ทั้งสองครอบครัวก็จะไม่เกิดเรื่องบาดหมางกันเพราะหนูริน" นารินอธิบายอย่างเข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

"ถ้าเสี่ยวเยี่ยนแต่งงานกับหมิงเซียงแล้วหรูรินของแม่หล่ะจะทำอย่างไร" คุณนายหลิ๋นถามด้วยความเห็นใจ

"หนูรินต้องใจว่าจะกลับบ้านที่เมืองไทยกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ คุณแม่หลิ๋นไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูรินยังรักและเคารพทุกคนเหมือนเดิมค่ะ" น้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนค่อยๆไหลลงอาบแก้มทั้งสอง นารินรีบเช็ดน้ำตา

"ไม่นะหนูริน ให้ฉันตายเสียดีกว่าถ้าจะต้องเสียเธอไปแล้วไปอยู่กับคนที่ฉันไม่ได้รัก ฉันยอมเสียทุกอย่างขอแค่มีเธอ"

"คุณยอมเสียแล้วทุกคนหล่ะคะ คุณปู่คุณแม่ท่านจะทำอย่างไร"

"ไม่เป็นไรยังมีเวลาคิด เสี่ยวเยี่ยนพาหนูรินไปพักผ่อนก่อน" จิ้นกงหยวนรัยไล่ให้ทุกคนไปพัก เขาปวดหัวมากกับเรื่องนี้

"คุณท่าน คุณนาย สวัสดีค่ะ/คับ" พ่อแม่ของนารินเดินเขามาที่ห้องโถง จึงทักทาย

"สวัสดี ทานอะไรกันมาหรือยัง" จิ้นกงหยวนเอ่ยถาม

"ทานกันมาแล้วค่ะ"

"เห้นหนูรินบอกว่าจะกลับประเทศไทย"

"ใช่ค่ะ ดิฉันจะพาลูกกลับไปพักฟื้นสักระยะคะ"

"อืม...ก็ดีนะ"

"ดูคุณท่านเหมือนมีเรื่องหนักใจอยู่นะคะ ถ้าไม่รังเกียจเล่าให้เราสองคนฟังได้หรือไม่คะ"

อืม... จิ้นกงหยวนทำท่าครุ่นคิด

"ได้สิ เธอสองคนนั่งลงก่อน" เมื่อทั้งคู่นั่งลงจิ้นกงหยวนก็เล่าเรื่องให้ฟังโดยละเอียด

"อ๋อ... คุณท่านก็เลยเคลียดคิดอะไรไม่ออกใช่ไหมคะ"

"ใช่... ฉันรักหลานสะใภ้คนนี้มาฉันไม่อยากเสียเธอไป"

"แล้วอีกคนหล่ะคะ"

"คนนั้นตอนเด็กเธอน่ารักน่าเอ็นดูเป็นเด็กดีมาตลอด แต่หลังจากที่เธอกลับมา ภาพในตอนเด็กนั้นหายไปแล้ว เธอไม่ใช่เด็กดีของฉันอีกแล้ว"

"ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะ ดิฉันขอไปคุยกับลูกก่อนนะคะ" พ่อแม่ของนารินเดินขึ้นห้องไป เจอจิ้นเสี่ยวเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูห้อง