บังเอิญเจอกัน

"เอ่อ...พอดีฉันเห็นคุณทางรายการทีวี" มิชาแก้เก้อไป

"ครับๆ คุณไม่เป็นอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ" กู้หนานเพ่ยก้มศรีษะให้ทิชาเล็กน้อยแล้วเดินจากไป

ป๊ะป๊า!!! รอผมด้วย!!! เด็กน้อยวิ่งจะโกนมา เขาวิ่งเข้ามาทางทิชา

อ๊าย!!! ทิชาเห็นว่าเธอหลบไม่ทันแล้วจึงอ้ามือรับตัวเด็กน้อยมากอดไว้แล้วล้มลงอีกครั้ง 'เห้อ กรรมอะไรของฉันเนี่ย มาถึงที่นี้ก็ต้องมาเจ็บตัวอีก'

"เป็นอะไรมั้ยเด็กน้อย" ทิชาคลายกอดแล้วถามเด็กคนนั้น

"ไม่เป็นไรคับ" เด็กน้อยลุกขึ้นยืน

กู้หนานเพ่ยได้ยินเสียงเรียกของกู้หนานชิงและเสียงร้องของทิชา เขาหันกลับมาดู เห็นทั้งคู่กอดกันล้มลงเขาจึงรีบเดินกลับมา

ป๊ะป๊า!!! กู้หนานชิงเรียกกู้หนานเพ่ยแล้วก้มหน้าลงคิดว่าคงถูกดุแน่ๆ ที่ทำให้ผู้หญิงคนนึงล้มลง

"คุณเป็นอะไรมั้ย" กู้หนานเพ่ยโน้มตัวยื่นมือให้ทิชาอีกครั้ง

"โอ้ย!!! เจ็บหน่ะสิคุณ ก้นฉันระบมหมดแล้วเนี่ย" ทิชาบ่นตามประสา กู้หนานเพ่ยเห็นทิชาบ่นก็อดอมยิ้มไม่ได้ ทิชาจับมือเขายืนขึ้นอีกครั้ง

"ป๊ะป๊า!!! ผมขอโทษครับ" กู้หนานชิงเห็นทิชาเจ็บตัวจึงรู้สึกผิด

"คุณอย่าดุเขาเลยนะ เขายังเด็กอยู่ อีกอย่างเขาคงไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็ไม่เป็นอะไรด้วย" ทิชารีบเอ่ยปากเพราะเธอเห็นว่ากู้หนานเพ่ยทำสีหาไม่พอใจเด็กน้อย

"ตัวเล็ก ทีหลังอย่าวิ่งในที่คนเยอะๆ แบบนี้อีกนะ มันอันตราย" ทิชาย่องตัวลงจับแขนเด็กน้อยลูบเบาๆ แต่เด็กน้อยกลับสวมกอดคอทิชา ทำให้เธอตกใจ เด็กน้อยคิดว่าเขาคงถูกดุแต่เขากลับได้รับการปลอบใจแทน

"พี่สาวใจดีเหมือนพี่รินเลยครับ"

"อืม...พี่ริน เขาคือใคร"

"พี่รินเป็นพยาบาลครับ เคยดูแลผม พี่รินใจดีกลับผมแบบนี้ แต่ตอนนี้พี่รินกำลังจะมีน้อง เลยดูแลผมไม่ได้แล้วครับ ป๊ะป๊าก็ไม่มีเวลาดูแล ผมเหงาจังเลยครับ" กู้หนานชิงกอดทิชาแน่นขึ้น ทิชาเงยมองหน้ากู้หนานเพ่ย ทิชาคลายกอดเด็กน้อยยืนขึ้นแล้วจับมือเขาไว้

"คุณเพิ่งเดินทางมาพักที่ไหนให้พวกเราไปส่งมั้ยครับ" กู้หนานเพ่ยเอ่ยถาม

"ฉันยังไม่ได้หาที่พักค่ะ แต่คุณช่วยพาฉันไปที่ที่หนึ่งก่อนได้มั้ยคะ"

"ได้ครับ ไม่ทราบว่าคุณจะไปที่ไหน"

"บ้านตระกูลจิ้นคะ"

"ห๊ะ...บ้านตระกูลจิ้น" กู้หนานเพ่ยตกใจผู้หญิงต่างชาติคนนี้คือใครทำไมถึงรู้จักตระกูลจิ้น

"บ้านพี่ริน เย้ๆ ผมได้ไปหาพี่ริน" กู้หนานชิงกระโดดดีใจ ทิชาเห็นก็ยิ้มออกมา กู้หนานเพ่ยเห็นท่าทางการยิ้มการพูดของทิชา เขาบอกตัวเองได้ว่าเขาชอบสเน่ห์ของผู้หญิงคนนี้

"ครับ...ผมจะพาคุณไปเอง เชิญครับ" กู้หนานเพ่ยเดินทำทาง ปล่อยให้ทิชาจูงมือเด็กน้อยเดินตาม

บ้านตระกูลจิ้น

รถของกู้หนานเพ่ยจอดที่ลานหน้าบ้าน แม่กับพ่อของนารินนั่งเล่นอยู่ที่สวนจึงพากับลุกขึ้นมาต้อนรับ ทิชาก้าวลงจากรถมา

"อ้าว...ทิชา" แม่กับพ่อกลายทักพร้อมกัน

"แม่!!พ่อ!! สวัสดีค่ะ" ทิชากล่าวทักพร้อมเดินเข้าสวมกอดแม่ของนารินทันที กู้หนานเพ่ยยืนดูอย่างงงๆ 'ผู้หญิงคนนี้รู้จักกับพ่อแม่ของนารินหรอเนี่ย'

"แม่คะ...ใครมา" นารินรีบเดินออกจากบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถมาจอด

ทิชาคลายกอดแม่แล้วหันหน้าไปหานาริน

"ทิชา ใช่ทิชารึป่าว" นารินแปลกใจ เธอไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้มาหลายปีมีหลายอย่างที่เปลี่ยนไป

"ใช่สิ จำฉันไม่ได้ว่างั้น"

"ก็ใช่นะสิ เธอเปลี่ยนไปเยอะเลย ผิวพรรณ รูปร่าง หน้าตายังมีเคล้าเดิม รวมๆ สวยขึ้น" นารินจับเพื่อนหมุนซ้ายหมุนขวา ทั้งคู่กอดกันด้วยความดีใจ

"ดีใจจังเลย คิดถึงมาก มาได้ยังไง"

ทิชาคลายกอดนารินออก

"ก็เพื่อนมีเรื่องให้ช่วยก็มาหน่ะสิ" นารินมองหน้าแม่กับพ่อทันที

"ที่แม่ว่ามีคนช่วยเราได้ คือ..."

"ใช่คือ...ทิชา เพื่อนของริน และก็เป็นลูกสาวของพ่อกับแม่อีกคนไงจ๊ะ"

"ได้ไง?" นารินงงมากกับคำพูดของแม่

"ได้สิ...ตั้งแต่รินไปเรียนต่อจนได้มาอยู่ที่ประเทศจีน รินไม่ค่อยมีเวลากลับไปหาพ่อกับแม่ แต่ก็มีทิชา ที่ค่อยมาเที่ยวมาดูแลเป็นเพื่อนคุยอยู่ตลอด แม่จึงยกให้ทิชาเป็นลูกสาวอีกคน" แม่พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

"รินเข้าใจค่ะ" นารินก้มหน้า

"ทิชา แล้วเธอมาได้อย่างไร"

"ก็คนนี้เขาพามาส่ง" ทิชาชี้นิ้วไปทางกู้หนานเพ่ย นารินมองตาม

"อ้าว!!! คุณกู้ รินขอโทษด้วยค่ะที่ไม่ได้สนใจ มัวแต่ดีใจได้เจอเพื่อนค่ะ"

"ไม่เป็นอะไรครับ เอ่อ...เดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนนะครับ พอดีมีธุระที่จะต้องไปทำ" กู้หนานเพ่ยตอบและขอลา

"ไว้พบกันนะครับ" กู้หนานเพ่ยหันไปกล่าวกับทิชา

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" ทิชายกมือขึ้นพนมไหว้ขอบคุณ กู้หนานเพ่ยพยักหน้ารับ

"บ๊ายบายครับพี่ริน พี่คนสวย" เด็กน้อยกล่าวลาพร้อมโบกมือให้ทั้งสอง นารินและทิชาโบกมือและยิ้มให้

"ริน...ดูเธอเหนื่อยๆนะ" ทอชากล่าวทักเมื่อเห็นท่าทางของนารินดูเหมือนคนอ่อนล้า