จะมีสิ่งใดเท่าเธอ

จิ้นเสี่ยวเยี่ยนโล่งใจที่ไล่หมิงเซียงกลับไปได้ เมื่อทุกคนกลับหมดแล้ว เขาได้นำเก้าอี้มานั่งข้างนาริน กุมมือเธอไว้แนบกับแก้มตัวเอง เขามองนารินที่นอนหลับอยู่ด้วยความห่วงหา

"หนูริน เมื่อไหร่เธอจะตื่นมาคุยกับชั้น ชั้นขอโทษที่เข้าใจผิดไปเอง เธอจะดุด่า ตบตีชั้นก็ได้ ชั้นยอมทุกอย่าง ขอแค่เธอตื่นขึ้นมาก็พอ หนูริน" ฮึก... จิ้นเสี่ยวเยี่ยนสะอื้นในลำคอ น้ำใสๆ ค่อยๆไหลออกตา เขาฟุบหน้าลงให้แก้มแนบกับท้องของนาริน

"ลูกจ๋า... พ่อขอโทษ พ่อเกือบเสียลูกกับแม่ไปแล้ว ขอบคุณๆ สวรรค์ที่ไม่พรากลูกกับแม่ไป ถ้าไม่มีหนูกับแม่ พ่อจะมีชีวิตอยู่อย่างไร"ฮือๆๆๆ จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเสียใจมากกับสิ่งที่เขาคิด ถ้านารินไม่รอดเขาจะเป็นเช่นไร

"ทำไมร้องให้เป็นเด็กแบบนั้นคะ ท่านประธานจิ้น" อืม..อ่ะ..อ่ะ.. นารินไอเล็กน้อย เอามือลูบที่ไหล่ของเขา

"ขอน้ำดื่มหน่อยค่ะ" หลังจากตื่นมาได้ยินเขาพูดทุกคำ นารินได้แต่ยิ้ม จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเมื่อได้ยินเสียงของนาริน เขาสะดุ้งหยุดร้องไห้ลุกขึ้นนั่ง เขาคิดว่าเขาหูฟาด เขานั่งมองหน้านาริน ที่นอนมองเขาตาปริบๆ ทำท่าทางตกใจ

"หนูรินดูน่าเกียจมากเลยใช่มั้ยคะ คุณถึงมองหนูริน ท่าทางตกใจแบบนั้น"

"เปล่าเลยหนูริน เธอสวยเสมอ ชั้นแค่ดีใจจนช็อกหน่ะ เธอหลับไปสามวันเลยนะ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนพูดจบเขากุมมือนารินมาจูบ และลุกขึ้นจูบที่หน้าผากนาริน

"ชั้นขอโทษ ชั้นขอโทษ ชั้นขอโทษ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเอาหน้าผากเขาชนกับหน้าผากของนาริน

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ครั้งนี้หนูรินให้อภัย แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกหนูรินอาจจะไม่อยู่กับคุณเหมือนครั้งนี้นะคะ"

"ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนกอดนารินแน่น

"คราวนี้เอาน้ำให้หนูรินดื่มหน่อยได้มั้ยคะ" นารินรู้สึกกระหายน้ำมาก ยิ่งพูดยิ่งคอแห้ง

"โอ้... ขอโทษๆ มัวแต่ดีใจ" เขารีบรินน้ำใส่แก้วแล้วยกมาป้อนนาริน นารินดื่มน้ำอย่างกระหายจนสำลัก

"ค่อยๆ สิ สำลักน้ำแล้วเห็นมั้ย" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนดุนาริน เธอได้แต่ปิดปากไอ แต่ทำสายตาดุใส่ จิ้นเสี่ยวเยี่ยนได้แต่หัวเราะ เขาชอบท่าทางของนารินทุกอย่าง

"หนูรินรู้มั้ย ชั้นเสียใจมากๆ ที่ชั้นเข้าใจหนูรินผิด แต่...ชั้นก็ดีใจมาก ที่เราจะมีเจ้าตัวเล็กเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต" เขาเอามือจับที่แก้มของนารินลูบไปมา การกระทำของเขาช่างอ่อนโยน

"ชั้นรักหนูรินมากนะ ชั่วชีวิตนี้ ชั้นจิ้นเสี่ยวเยี่ยน จะของมีหนูรินเป็นภรรยาเพียงคนเดียวเท่านั้น" พูดจบเขาค่อยๆ ประกบริมฝีปากเบาๆ นารินหลับตารับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ

"แล้วถ้าวันนึงหนูรินต้องตายหล่ะคะ"

"ชั้นก็จะอยู่เป็นพ่อหม้ายหนุ่มโสดตลอดกาลเลย ดีมั้ย"

"แล้วแต่คุณเลยค่ะ หนูรินไม่บังคับ หึ... หนูรินนี้ช่างโชคดีจังเลยนะคะ"

"โชคดีอย่างไร"

"โชคดีที่ได้คุณมาเป็นสามี"

"หนูรินคิดแบบนั้นหรอ ไม่คิดว่าโชคร้ายหรอที่ต้องคอยระวังผู้หญิงคนอื่น" นารินทำท่าคิดคิ้วขมวด

"อืม...ก็จริงนะคะ แต่ไม่เป็นไร หนูรินหาวิธีจัดการได้ สามีข้าใครอย่าแตะ ฮื้อ.."นารินทำท่าเหมือนเด็กน้อยหวงของตัวเอง จิ้นเสี่ยวเยี่ยนยิ้มแล้วส่ายหน้า นารินมีทุกมุมมองที่ทำให้เขาหลงเธอได้ตลอดเวลา จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่จะสามารถทำให้เขาหลงรักได้ทุกวินาที

"สำหรับชั้น ต่อให้มีผู้หญิงที่เพียบพร้อมเป็นร้อยหรือข้าวของเงินทองมหาศาลก็ไม่สามารถเทียบกับหนูรินของชั้นได้ หนูรินของชั้นมีค่าเหนือสิ่งอื่นใด" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนกอดนารินไว้แน่น

"ปากหวานเหลือเกินนะคะ ไปหัดมาจากไหน" นารินถามเมื่อคลายอ้อมกอด

"จำมาจากละครไหน ทำไมหรอมันไม่ดีเลยใช่มั้ย" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนทำหน้าเศร้า เพราะกลัวนารินไม่ชอบ นารินเห็นท่าทางของเขาก็รู้ทันที

"หนูรินก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ ทำหน้าเศร้าทำไม"

"ก็ชั้นกลัวหนูรินไม่ชอบ"

"หึหึ..เหมือนเด็กเลยนะคะคุณจิ้น อยู่ที่ทำงานหรืออยู่กับคนอื่นคุณเป็นแบบนี้มั้ยคะ"

"ไม่" นารินเข้าใจทันทีว่าเขาทำนิสัยเด็กแบบนี้กับเธอคนเดียว

"ชอบค่ะ...หนูรินชอบที่คุณเป็นแบบนี้กับหนูริน น่ารักดีค่ะ" เมื่อได้ยินนารินพูด เขาฉีกยิ้มดีใจทันที พร้อมจับหน้านารินหอมแก้มซ้ายขวาซ้ำไปซ้ำมา

"พอแล้วคร้า แก้มหนูรินช้ำหมดแล้ว"

จิ้นเสี่ยวเยี่ยนหยุดหอมทันทีที่นารินบอก แล้วเอามือลูบที่แก้มของนาริน

"หนูรินหิวมั้ย เดี๋ยวชั้นอุ่นโจ๊กให้กิน"

"หิวค่ะ" สิ้นคำตอบจิ้นเสี่ยวเยี่ยนลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็นทันที หยิบโจ๊กเข้าอุ่นในไมโครเวฟ ไม่นานเขาก็ยกโจ๊กมาให้นารินชามโต นั่งลงข้างนารินแล้วป้อนโจ๊ก นารินแอบยิ้มในใจ นึกถึงวันที่เจอกันครั้งแรก เขาดูภูมิฐาน เคร่งขรึมมากกว่านี้ 'นี่ชั้นทำให้เขาเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอ' นารินคิดแล้วก็เผลอยิ้มออกมา ทำให้จิ้นเสี่ยวเยี่ยนงงมาก เขาทำหน้าแปลกใจ

"หนูรินเป็นอะไร ไม่อร่อยหรอ"

"อร่อยค่ะ ใครทำคะเนี่ย ป้าจางทำหรอคะ"

"ชั้นทำเอง"

"นี่คุณทำอาหารเป็นด้วยหรอคะ"

"ทำเป็นแค่โจ๊กหน่ะ"

"แค่นี่ก็ยังดีค่ะ หนูรินอิ่มแล้วค่ะ"

"กินน้อยจัง"

"หนูรินเพิ่งฟื้นไม่กล้ากินเยอะค่ะ ขอน้ำชาสักแก้วได้มั้ยคะ"

"ได้สิ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนนำชาเม็ดฟู่ใส่น้ำอุ่นให้นาริน นารินรับแก้วด้วยสองมือ เธอยังอ่อนกำลังจึงใช้สองมือจับแก้วชา แล้วสูดด้วยกลิ่นชาก่อนดื่ม

"หอมมากค่ะ เราพักผ่อนกันเถอะค่ะ คุณจิ้นไปนอนหลับให้สบายบนเตียงเถอะค่ะ ไม่ต้องมาฟุบนั่งหลับให้เสียสุขภาพแล้วนะคะ"

"ตกลง ฝันดีนะคะ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนค่อยๆจูบลงที่หน้าผากของนาริน แล้วเดินไปนอนลงที่เตียงในห้อง

"ฝันดีค่ะ" เมื่อจิ้นเสี่ยวเยี่ยนหลับ นารินแสดงอาการเจ็บปวดจุกที่บริเวณหน้าอก นารินควานหาของที่จะสามารถช่วยบรรเทาได้ ที่โต๊ะหัวเตียง เจอขวดยาหม่อง จึงเอามาทาบริเวณกลางอกบางๆ แค่พอเย็นๆ สบายๆ แล้วหลับไป ในตอนเช้านารินตื่นขึ้นนอนมองจิ้นเสี่ยวเยี่ยนที่นอนหลับอยู่ที่เตียง