เด็กน้อยที่น่ารัก

"คุณจิ้นคะ งั้นชั้ลกับหยางซือกลับไปพักที่บ้านก่อน" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนได้แต่พยักหน้า

"พี่ซือหยวนเดี๋ยวพี่กลับไปเอาเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวของคุณจิ้นมาด้วยนะคะ" มีนาหันไปสั่งซื้อหยวน

"ได้คับ คุณมีนา" ซือหยวนโค้ง แล้วเดินออกจากห้องคนไข้พร้อมกัน

"หนูริน ชั้ลขอโทษ ฟื้นขึ้นมาคุยกับชั้ลนะ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนมองนารินที่นอนหลับสนิท มีแผลที่หน้าผาก รู้สึกปวดใจ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิด มีข้อความหนึ่งซึ่งยังไม่ได้เปิดอ่าน เป็นข้อความของนาริน 'คุณจิ้นคะ คุณทานข้าวแล้วหรือยัง คุณบอกว่าจะมาทานข้าวกับชั้ลคุณก็ไม่มา ชั้ลจะแนะนำให้คุณรู้จักกับคุณชายกู้ กู้หนานเพ่ย เพื่อนใหม่ของชั้ล ลูกชายเขาน่ารักมากเลยค่ะ หนูรินอยากให้ลูกเราน่ารักแบบนี้ หนูรินตั้งครรภ์แล้วนะคะ หนูรินดีใจที่สุดเลย คุณจิ้นดีใจมั้ยคะ หนูรินคิดว่าคุณคงยุ่งจึงฝากข้อความไว้แค่นี้นะคะ หนูรินรักคุณค่ะ' เป็นข้อความที่นารินส่งไว้แต่ไม่ได้เปิดอ่าน พออ่านแล้วทำให้เขาน้ำตาไหล คุณชายกู้ไม่ใช่คนอื่นไกลรู้จักกันเป็นอย่างดี

"ชั้นนี่มันโง่จริงๆ หึงจนไม่ดูอะไรเลยไม่ถามเธอให้รู้เรื่องเสียก่อน ก็คิดไปเอง ทำให้หนูรินต้องมาเจออะไรแบบนี้ หนูรินชั้นขอโทษ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนถึงกับร้องไห้ออกมาโดยไม่นึกถึงภาพลักษณ์ตัวเอง ที่เคยเป็นชายมาดแมน เย่อหยิ่ง ไม่สนใจใคร แต่ยอมร้องไห้ให้กับเธอคนนี้ เขากุมมือนารินไว้ไม่ห่างจนฟุบหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น...

"ป๊ะป๊าพี่รินผิดนัดกับผม เธอบอกจะมาหาผมหลังไปทำธุระเสร็จ เป็นเพราะป๊ะป๊ะไม่ให้พี่รินมาใช่มั้ย" กู้หนานชิงตื่นขึ้นมานั่งกอดอกต่อว่ากู้หนานเพ่ยผู้เป็นพ่อ

"ไม่รู้สิ.. เมื่อวานพี่รินเขาก็ยังไปทานข้าวกับป๊ะป๋าแล้วบอกว่าจะเข้ามา ป๊ะป๊าก็ยังไม่เห็น แต่พี่รินเขากำลังจะมีน้อง เขาอาจจะอ่อนเพลียเลยไปพักผ่อนก็เป็นได้ เดี๋ยวพี่รินเขาก็มา" กู้หนานเพ่ยปลอบลูกชาย

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

"เชิญคับ" กู้หนานเพ่ยร้องบอกคนที่มาเคาะประตู พยาบาลสาวฮาวาเดินเข้ามาพร้อมยา

"เอ่อ...คุณพยาบาลคับ พอจะรู้มั้ยครับว่าคุณนารินจะเข้ามาเวลาไหน"

"คือ...น้องรินไม่เข้ามาอีกหลายวันเลยค่ะ" ฮาวาตอบทำให้เด็กน้อยที่ได้ยินหน้าเศร้าลง

ฮือ..ฮือ..

"ป๊ะป๊า...พี่รินโกหก พี่รินบอกว่าจะมาหาผม" เด็กน้อยร้องไห้ กู้หนานเพ่ยต้องรีบเข้าไปกอด ฮาวาเห็นแบบนั้นรู้สึกร้อนใจขึ้นมา จึงรีบปลอบ

"กู้หนานชิง พี่รินไม่ได้โกหกนะ แต่...พี่ริน" ฮาวาไม่รู้จะบอกหรือไม่บอกดี

"แต่อะไร พี่พยาบาลจะโกหกผมอีกคนใช่มั้ย ทำไมมีแต่คนโกหกผม" เด็กน้อยซุกหน้าซะอื้น

"มีอะไรหรือป่าวคับ หรือมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณนาริน" กู้หนานเพ่ยเห็นท่าทางของฮาวาที่ดูมีเรื่องกังวลใจ

"คือ...เมื่อวานนารินตั้งใจขับรถกลับมาที่นี่หลังจากเสร็จธุระ แต่เกิดอุบัติเหตุ"

กู้หนานเพ่ยตกใจมาก

"แล้วคุณนารินเป็นอย่างไรบ้างคับ แล้วเด็กในท้องหล่ะ"

"ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคู่ค่ะ พักอยู่ที่ห้อง215ค่ะ"

"ป๊ะป๊า ผมจะไปหาพี่ริน"

"อืม เดี๋ยวป๊ะป๊าพาไป แต่หนานชิงต้องทานข้าวทานยาก่อน"

"ไม่!!!!"

"กู้หนานชิงถ้าหนูไม่ทานข้าวทานยา ถ้าพี่รินรู้ พี่รินจะเป็นห่วงนะ ทานให้หมดแล้วไปหาพี่ริน ตกลงมั้ย" ฮาวาถือถาดอาหารและยามาวางตรงหน้าให้ กู้หนานชิงมองหน้ากู้หนานเพ่ยและฮาวา ตักอาหารใส่ปากกินจนหมดอย่างว่าง่าย

"กินหมดแล้ว ไปอาบน้ำก่อน"

"ไม่!!! ป๊ะป๋าบอกแค่ให้ทานข้าวทานยาผมก็ทานหมดแล้ว ป๊ะป๋า..." เด็กน้อยยังไม่ทันพูดจนกู้หนานเพ่ย ยกถุงเสื้อผ้าชุดใหม่ขึ้นมา ทำให้เด็กน้อยดีใจยิ้มจนตาหยี

"ที่ป๊ะป๋าให้อาบน้ำ...เราจะได้กลับบ้านกันด้วย ตกลงมั้ย"

"เฮ้!!!...กลับบ้าน" เด็กน้อยลุงขึ้นยืนบนเตียงกระโดดดีใจ แล้วกระโดดเข้าอ้อมกอดกู้หนานเพ่ย

"ป่ะ...อาบน้ำ"

"ไปเลย!!!" เด็กน้อยอาบน้ำอย่างร่าเริง แต่งตัวเสร็จ ฮาวาจึงพาทั้งสองไปที่ห้องพักคนไข้ที่นารินอยู่

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

ฮาวาเปิดประตูห้องเห็นจิ้นเสี่ยวเยี่ยนยังนั่งฟุบหลับอยู่ที่ข้างนาริน กู้หนานชิงเข้ามาในห้องก็ไม่รีรอรีบขึ้นไปบนเตียง แล้วนั่งข้างๆ นาริน เอามือน้อยๆ จับที่หน้าผากของนาริน แล้วล้มตัวลงนอนกอดนาริน

"ป๊ะป๊า...พี่รินตัวร้อนจังเลยครับ" พอกอดนารินแล้ว เด็กน้อยหันหน้ามาหากูหนานเพ่ย

"เดี๋ยวน้าฮาวาเช็ดตัวให้พี่รินนะคะ" ฮาวารีบยกกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนู เดินไปข้างเตียงแล้วปลุกจิ้นเสี่ยวเยี่ยนทันที

"คุณจิ้นคะ...คุณจิ้น" ฮาวาจับที่ไหล่จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเขย่าเบาๆ จิ้นเสี่ยวเยี่ยนขยับตัว ขมวดคิ้ว ค่อยๆหรี่ตาลืมขึ้น