กลับบ้าน

แม่ขา!!! ฮือ.....

แม่รีบเดินเข้าไปหานารินทันที พร้อมกับเข้าสวมกอดเธอ

แม่....

"ร้องไห้ทำไมหล่ะลูก"

"หนูรินดีใจที่ได้เจอแม่กับพ่อนี่คะ...ฮือ"

"พ่อกับแม่อยู่นี่แล้วไม่ต้องร้องแล้วนะลูก ดูสิพาแม่เขาร้องไห้ไปด้วยเลย" พ่อพูดพลางลูบผมนาริน แม่เช็ดน้ำตาตัวเอง แล้วก็เช็ดให้นาริน

"ไม่ร้องแล้วนะลูก เดี๋ยวแม่ป้อนโจ๊กให้นะ" นารินพยักหน้าเช็ดน้ำตาแล้วตั้งสติกินโจ๊กที่แม่ป้อน จิ้นเสี่ยวเยี่ยนยินดูอย่างมีความสุข

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด

"ว่าไง หยางซือ"

"พี่เสี่ยวเยี่ยนที่บริษัทมีการนัดประชุมสำคัญ ในฐานะที่พี่เป็นประธานบริษัทพี่ต้องเข้าประชุมด้วยนะ"

"อืม... เข้าใจแล้ว ไว้เจอกันที่บริษัท"

"คับ"

จิ้นเสี่ยวเยี่ยนวางสายจากโทรศัพท์เดินเข้าไปหานาริน

"ที่รักคะ คุณเป็นอะไร หรือมีเรื่องไม่สบายใจหรือป่าวคะ "

"พอดีวันนี้ชั้นต้องเข้าประชุม ฝากคุณพ่อคุณแม่ดูแลหนูรินด้วยนะครับ"

"ได้สิ นอนเป็นลูกแม่นะ"

"ขอบคุณมากครับ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนยกมือไหว้ขอบคุณ

"ผมไปก่อนนะครับ หนูรินชั้นไปก่อนนะ"

"ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

เขาหันหลังกำลังจะเดินออกไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะเดินกลับมาหอมแก้มนารินก่อนไป

"อายแม่กับพ่อบ้างสิคะ ท่านอยู่ตรงนี้นะ" นารินเอามือจับแก้มต่อว่าเขาด้วยความเขินอาย จิ้นเสี่ยวเยี่ยนมองแม่กับพ่อของนารินก้มศรีษะให้หนึ่งครั้งแล้วเดินจากไป แม่ยิ้มแล้วมองนาริน ทำให้เธอเขินอายจนเอาผ้าห่มขึ้นปิดหน้า

"ทำไม หนูรินอายแม่หรอ" แม่ยิ้มเยาะ

"ค่ะ" นารินตอบแต่ยังคงปิดหน้าอยู่

"เขาแค่แสดงให้แม่กับพ่อเห็นว่าเขารักลูกมากแค่ไหน และการที่สามีภรรยาเขาปฏิบัติต่อกันแสดงความรักกัน ก็ไม่ผิดไม่ใช่เรื่องหน้าอายนี้ลูก"

"หนูรินรู้ค่ะแม่ว่าไม่หน้าอาย แต่การกระทำแบบนี้ควรที่จะทำเวลาอยู่กับสองคนหรือป่าวคะ นี่ถ้าเป็นเมืองไทย โดนคนอื่นเขาว่าแล้วค่ะ"

"ถ้าไม่ชอบก็ค่อยๆบอกเขาไป ว่าทำแบบนี้ไม่ดีนะ รินอาย ฮ่า.. ฮ่า..ฮ่า.."

แม่นารินหัวเราะชอบใจ

"แม่หน่า..." นารินทำหน้ามุ่ยเมื่อโดนแม่หัวเราะเยาะ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

"ไหน ขอตรวจเด็กดื้อหน่อย" อาจารย์หมอเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง ฮาวาหยิบแฟ้มประวัติให้

"อาจารย์หมอ สวัสดีค่ะ" นารินยกมือไหว้

"แม่คะพ่อคะ นี่คืออาจารย์หมอที่หนูเล่าให้ฟังบ่อยๆ ท่านกับภรรยาใจดีกับหนูรินมากเลยค่ะ อาจารย์หมอคะนี่แม่กับพ่อหนูรินค่ะ" นารินแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

"สวัสดีค่ะ/ครับ ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะที่ค่อยอบรมดูแลหนูริน โชคดีของริน มาอยู่ที่นี่ตัวคนเดียว ดิชั้นก็เป็นห่วงค่ะ แต่พอรู้ว่ามีคุณหมออุปการะดิชั้นก็เบาใจหายห่วงค่ะ หนูรินเธออยากเป็นพยาบาล ถึงไม่ได้เป็นก็ขอให้ได้เรียนก็ยังดี เธอชอบช่วยเหลือคนอื่นคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ นารินเธอเป็นเด็กดี ผมกับภรรยารักและเอ็นดูเธอเหมือนลูก ผมกับภรรยาขอรับเธอเป็นบุตรบุญธรรม แต่เธอก็ไม่ยอม เธอกลัวคนจะว่าเธอจะมาหวังผลประโยชน์จากผม คือ...ผมกับภรรยาไม่มีลูกหน่ะครับ แล้วภรรยาของผมก็ชอบนารินมาก"อาจารย์หมอมองนารินด้วยสายตาเอ็นดู

"ต้องขอบคุณ คุณหมอมากจริงๆ นะคะ" แม่ของนารินยกมือไหว้ขอบคุณ อาจารย์หมอ

"ยังเจ็บตรงไหนอยู่มั้ย" อาจารย์หมอถามอาการของนาริน

"ไม่เจ็บแล้วค่ะ"

"ดีนะที่ไม่เป็นอะไร"

"เดี๋ยวไปตรวจครรภ์ดูเพื่อความแน่ใจหน่อยแล้วกัน

"ฮาวาเข็นรถมาพยุงนารินนั่งที่รถเข็นแล้วไปที่ห้องตรวจ"

"ค่ะ"

ตรวจเสร็จฮาวาเข็นรถเข็นโดยมีอาจารย์หมอเดินเคียงข้าง เมื่อเข้าไปในห้อง

"อ้าว สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า มากันได้อย่างไรคะ" นารินกล่าวทักปรีดาและหลาวหลาว

"ลุงก็ขับรถมาหน่ะสิ จะมาดูเด็กดื้อ ไม่อยู่กับลุงกับป้าแล้ว ดื้อจนได้เรื่อง"

"หนูรินไม่เคยดื้อนะคะ คุณลุงอ่ะ"

"แม่ขา ดูคุณลุงเขาว่าลูกสาวแม่สิ แม่จะไม่ปกป้องลูกหน่อยหรอ" นารินหันไปอ้อนแม่" แม่เบะปากใส่นารินแล้วหันหน้าหนี