กลับบ้าน...

หึหึหึ... นารินหัวเราะในลำคอ

"หัวเราะทำไม เยาะเย้ยฉันหรอ" หมิงเซียงถามด้วยความไม่พอใจ

"ไม่คิดว่าคนเก่งอย่างเธอ จะเกรงใจคนเป็น" นารินใช้สายตามองด้วยความไม่เชื่อ

"ทำไม ฉันก็คนมีมารยาท รู้จักกาละเทษะ แต่ฉันไม่มีให้กับเธอ เข้าใจแล้วรึยัง" หมิงเซียงเบะปากใส่นาริน

"แล้วเธอมานี่มีธุระอะไร หรือจะแค่มาดูว่าฉันตายหรือยัง แค่นั้น..." นารินเลิกคิ้วทำท่ากวนใส่

"ใช่...และอีกอย่าง ออกไปจากชีวิตพี่เสี่ยวเยี่ยนซะ"

"อ๋อ...หรอ เพื่ออะไรหล่ะ" นารินถามแบบไม่ใส่ใจ

"ถ้าไม่มีแกสักคน พี่เสี่ยวเยียนต้องเป็นของฉัน เขาต้องแต่งงานกับฉัน รักฉันคนเดียวเท่านั้น" หมิงเซียงเผลอใส่อารมณ์ตะโกนใส่นาริน

จุ๊...จุ๊...จุ๊

นารินยกนิ้วทำท่าบอกให้หมิงเซียงเบาเสียง

"เบาๆ สิคะ เดี๋ยวก็โดนพยาบาลดุอีกหรอก"

"แกไม่ต้องมาขู่ ฉันไม่กลัว แกกลับบ้านนอกของแกไปซะ ไปพร้อมพ่อแม่สกปรกของแกซะ ไปให้พ้นจากพี่เสี่ยวเยี่ยนซะ ฉันจะให้เงินแก มากพอที่จะใช้ได้ทั้งชีวิต" พูดจบหมิงเซียงโยนเช็คให้นารินนึงใบ นารินโกรธมาที่หมิงเซียงว่าพ่อแม่ของเธอ เธอรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วตบเข้าที่หน้าของหมิงเซียง

เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!!

ตบสามครั้งซ้อนทำให้หมิงเซียงปากแตกเลือดออกปาก

"อย่ามากร้าวร้าวว่าพ่อแม่ฉัน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" นารินชี้หน้าต่อว่าหมิงเซียง บอกให้รู้ว่าตอนนี้เธอโกรธมากแค่ไหน การกระทำของนารินทำให้หมิงเซียงรู้สึกกลัว

เป็นจังหวะที่จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเปิดประตูห้องเข้ามาทันที หมิงเซียงรีบล้มลงกับพื้นทันที

"นาริน ทำไมถึงต้องทำกับฉันแบบนี้ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันขอโทษ ฮือ..ฮือ.." หมิงเซียงแสร้งร้องไห้ให้จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเห็น

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น หนูรินทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือกัน" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเอ่ยถามด้วยความงุนงง

"พี่เสี่ยวเยี่ยน ฉันผิดเองที่อยากมาเยี่ยมพี่สะใภ้ ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ชอบที่ฉันกับมาศึกษางานกับพี่ ฉันแค่บอกพี่สะใภ้ว่าทางบริษัทเปลี่ยนให้ฉันเป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้าแทนเธอ เธอไม่พอใจตบหน้าฉันเลย" หมิงเซียงพูดหว่านล้อมให้จิ้นเสี่ยวเยี่ยนเข้าข้างเธอให้มองนารินเป็นคนไม่ดี แต่ระหว่างที่หมิงเซียงอธิบาย นารินได้ส่งสายตาไม่พอใจให้จิ้นเสี่ยวเยี่ยน นารินยืนกอดอกฟังหมิงเซียงพูดจนจบ นารินเกิดอาการเจ็บที่ท้องน้อง

"คุณ!!! คุณ!!! หนูรินปวดท้อง โอ้ย!!!" นารินจับที่ท้องลงทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเจ็บ

"หนูริน!!!" จิ้นเสี่ยงเยี่ยนรีบเข้าไปอุ้มนารินขึ้นนอนที่เตียง รีบกดเรียกพยาบาลทันที โดยไม่สนใจหมิงเซียงเลย ฮาวารีบเปิดประตูเข้ามาทันที

"คุณจิ้น เกิดอะไรขึ้นคะ"

"หนูรินปวดท้องครับพี่ฮาวา"

"ปวดมากมั้ยหนูริน ทนหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ไปตามอาจารย์หมอก่อน"

ผ่านไปไม่นานนานินถูกส่งเข้าห้องตรวจทันที จิ้นเสี่ยวเยี่ยนยืนรอด้วยความร้อนใจ เขาเดินไปมา เห็นหมิงเซียงยังนั่งก้มหน้าเช็ดเลือดที่ปาก

"ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้ว่าที่เธอพูดมาทั้งหมดมันเป็นเรื่องโกหก" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนถามด้วยความไม่พอใจ

"พี่เสี่ยวเยี่ยนต้องเชื่อฉันสิ พี่เชื่อฉันมาตลอด พี่ไม่ใช่พี่เสี่ยวเยี่ยนคนเดิมของฉันอีกแล้ว ฮือ..ฮือ.." หมิงเซียงสะอื้น เธอรู้แล้วว่าจิ้นเสี่ยวเยี่ยนไม่รักเธอเหมือนตอนเด็กอีกแล้ว

"ฉันรู้จักนารินดี ถ้าเธอไม่ไปยั่วโมโหเขาเธอจะไม่โดนแบบนี้ และถ้าเป็นอย่างที่เธอพูดมาทั้งหมด นารินจะไม่โกรธเธอ ลงไม้ลงมือกับเธอแบบนี้ ทางที่ดีเธอพูดความจริงกับฉันดีกว่า ว่าเธอพูดอะไรให้ นารินโกรธ" หมิงเซียงก้มหน้าไม่ยอมตอบ

"ถ้าเธอไม่พูด ก็อย่ามาให้เห็นหน้าอีก กลับไปซะ" จิ้นเสี่ยวเยี่ยนพูดอย่างเย็นชา ทำให้หมิงเซียงกลัว

"ฉัน...ฉันไล่เธอให้กลับไทยไปพร้อมกับพ่อแม่สกปรกขอเธอ" หมิงเซียงพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"หึหึ...ฉันคิดว่าการที่เธอโดนนารินตบจนปากแตกครั้งนี้ มันน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเป็นฉัน เธอจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกต่อไป กลับไปซะ ไป๊!!! แล้วไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับนารินอีก ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันใจดำไม่ได้ " น้ำเสียงชั่งน่ากลัว จิ้นเสี่ยวเยี่ยนตะหวาดไล่หมิงเซียง

"พี่เสี่ยวเยี่ยน ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว พี่อย่าโกรธฉันเลยนะ พี่จะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม ขอพี่เสี่ยวเยี่ยนอย่าไล่ฉันไปจากพี่เลยนะ...นะ...ฉันรักพี่ พี่เสี่ยวเยี่ยน ฮือ..ฮือ.." หมิงเซียงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นร้องไห้จับมือจิ้นเสี่ยวเยี่ยนไว้

"แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ ไปซะ...ก่อนที่ฉันจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ไป๊..." จิ้นเสี่ยวเยี่ยนไล่หมิงเซียงด้วยความโกรธ หมิงเซียงรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปด้วยความกลัว หมิงเซียงวิ่งมาถึงจุดพักผ่อนของทางโรงพยาบาล เป็นสวนเล็กๆ มีน้ำตก ปลาหลากสีสันแหวกว่ายอยู่ หมิงเซียงก้มหน้าลงดูปลาน้อยใหญ่แต่น้ำตายังคงไหลอยู่

"ทำไมโลกนี้ไม่ยุติธรรมกับฉันเลย ฉันสู้อุตส่าห์ตั้งใจเรียนทำงานสร้างฐานะ แม่ของฉันก็ได้เป็นหุ้นส่วนกับบริษัทจิ้นกรุ๊ป หวังว่าฉันกลับมาจะได้แต่งงานกับพี่เสี่ยวเยี่ยน แต่แล้วทุกอย่างที่ฉันทำก็ไร้ประโยชน์ เพราะนังนารินเพียงคนเดียว ฉันจะไม่ยอมแพ้แก ฉันต้องไม่แพ้ ฮือ..ฮือ.." หมิงเซียงกำมือแน่นมองปลาที่ว่ายน้ำไปมาพร้อมน้ำตาที่ไหลรินด้วยความโกรธ

"คุณผู้หญิงครับ คุณเป็นอะไรหรือป่าว" ผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาทักทาย หมิงเซียงหยุดร้องไห้รีบเช็ดน้ำตา แล้วหันหามองคนที่เดินเข้ามาทักทายเธอ

"ไม่ต้องมายุ่งกับฉะ..." หมิงเซียงกำลังจะต่อว่าคนที่มาทัก ก็ต้องหยุดชะงักไป 'ทำไมเขาดูดีจังเลย' ผู้ชายหล่อ สูงอุ้มเด็กผู้ชายไว้ ยิ้มอ่อนๆ อย่างมีเสน่ห์

"ป๊ะป๊า... เราไปหาพี่รินกันเถอะครับ อย่าไปยุ่งกับเขาเลย" เด็กน้อยพูดอย่างไม่พอใจ ที่หมิงเซียงต่อว่าพ่อของเขา

"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ" กู้หนานเพ็ญก้มศีรษะให้แล้วเดินจากไป

"รอเดี๋ยวค่ะ ขอโทษค่ะ พอดีฉันอารมณ์ไม่ดีก็เลยเผลอใส่อารมณ์กับคุณ" หมิงเซียงก้มศีรษะให้กู้หนานเพ่ย