สืบประวัติ

ทิชา ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อหวนคิดถึงตอนที่แม่ของนาริน คอยดูแลตอนเธอป่วย ทิชาต้องเสียแม่ตั้งแต่ยังเด็ก พ่อเลี้ยงเธอคนเดียวมาโดยตลอด การขาดแม่นั้นไม่สามารถรับรู้เลยว่าความอบอุ่นจากแม่เป็นอย่างไร จนมาได้รับความเอาใจใส่จากแม่นาริน ทิชาจึงรักแม่ของนารินมาก คอยไปมาหาสู่กับพ่อแม่ของนารินอยู่เป็นประจำ ครั้งนี้แม่มาขอความช่วยเหลือ เธอจะนิ่งดูดายได้อย่างไร

"ทิชา...ยิ้มอะไร" เทวาเห็นทิชายิ้มอย่างไม่มีเหตุผล

"แค่นึกถึงอดีตหน่ะ...เป็นไง อิ่มหรือยัง"

"อิ่ม...อิ่มมาก"

"อิ่มแล้วกลับได้...ไปพักผ่อน พรุ่งนี้นายทำตัวให้ว่างด้วย"

"จะไปไหน" เทวาทำหน้าสงสัย

"ไปชอปปิ้งในเมือง ฉันจะพานายไปซื้อเสื้อผ้าของใช้เตรียมตัวบินไปประเทศจีน" ทิชายิ้มอย่างทะเล้นใส่

"เร็วขนาดนั้นเลยหรอก ทางนั้นเขายังไม่ได้ตกลงเลยนะ ว่าจะขายหุ้นให้เรา"

"ฉันจะไปเที่ยวหานารินก่อน อ๋อ...มีอีกอย่าง นายช่วยศึกษาบริษัทจิ้นกรุ๊ปให้ละเอียดอีกทีนะ"

"เอ่อๆ" เทวารับปากอย่างหนักใจ

"ขอบคุณนะเพื่อน" ทิชายิ้มดีใจ เธอมีเพื่อนที่สนิทไม่กี่คน แต่เทวาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

"ป่ะ กลับบ้านกัน" ทั้งคู่ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินไปที่รถพร้อมกัน ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน ทิชาขับรถมาถึงหน้าบ้าน เห็นนุชาพ่อของเธอรออยู่ ทิชาเห็นหน้าพ่อก็สะดุ้งทันที 'โดนอีกแล้วฉัน' ทิชาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจลงจากรถ นุชามองด้วยสายตาเคร่งครึม

"พ่อขา... ทิชาขอโทษค่ะ"

"ขอโทษ...เรื่องอะไร" นุชาเลิกคิ้วถามลูกสาว

"ก็...เรื่องหุ้นของบริษัทจิ้นกรุ๊ป ที่ทิชาจะซื้อแต่ยังไม่ได้บอกคุณพ่อไงคะ" ทิชาเข้าสวมก่อนแล้วทำน้ำเสียงออดอ้อน

"คุณพ่ออย่าโกรธทิชาเลยนะคะ ทิชาซื้อเพราะความจำเป็นค่ะ"

"จำเป็น!! จำเป็นของลูกคือเสียเงินเป็นสิบๆล้านเพื่อช่วยเพื่อนหน่ะหรอ" นุชนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"พ่อขา... พ่อก็รู้ว่าครอบครัวของนารินเขามีพระคุณกับทิชา แล้วยัยรินก็เป็นเพื่อนสนิทคนนึงของทิชา จะให้ทิชานั่งมองพวกเขาลำบาก ลูกต้องขาดพ่อ ทิชาทำไม่ลงค่ะ"

"ลูกขาดพ่อ...นารินท้องหรอ" นุชาคิดลังเล

"พ่ออนุญาตทิชาซื้อหุ้นเถอะนะคะ ทิชาอุตส่าห์ให้เทวาติดต่อทั้งนั้นแล้วด้วย" ทิชาทำหน้าให้ดูน่าเห็นใจจากพ่อ

"อ่ะๆ...ตกลง เดี๋ยวพ่อช่วย เอานี้ไปอ่านศึกษาให้ดี" นุชายื่นกระดาษให้ทิชา

"อะไรคะพ่อ" ทิชาทำท่าสงสัยและหยิบกระดาษที่พ่อให้มาจับดูแต่ละใบ

"ข้อมูลของหุ้นส่วนแต่ละคนในบริษัทจิ้นกรุ๊ป"

"หุ้นส่วนเขามีไม่กี่คนนี่คะ ทิชาเปิดแต่ละแผ่นจนมาสะดุดแผ่นที่เป็นรูปของกู้หนานเพ่ย"

"กู้หนานเพ่ย เป็นนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงพอๆ กับจิ้นเสี่ยวเยี่ยนแฟนของนาริน"

"พ่อรู้" ทิชาทำท่าตกใจตาโต

"นี่ๆ ใคร พ่อนะ" นุชาเอานิ้วจิ้มที่ตัวเองทิชาถึงกับหัวเราะในท่าทางของพ่อ

"ค่า พ่อทิชาสุดยอดไปเล้ย ยกนิ้วให้ค่ะ" ทิชายกนิ้วโป้งให้พ่อสองมือ

"ขอบคุณนะคะพ่อ" ทิชาสวมกอดพ่อ นุชาคลายกอดลูกสาวแล้วจับที่ศรีษะแล้วเขย่า

"พ่อคะ...ทิชาไม่ใช่ขวดยานะพ่อ" นุชาหัวเราะ

"ไปอาบน้ำพักผ่อนซะ พรุ่งนี้มีนัดกับหนุ่มสุดฮอตนี่"

"พ่อไม่ต้องมาแซวเลย... ฝันดีค่ะพ่อ" ทิชาหอมแก้มพ่อแล้วเดินขึ้นห้องไป

เช้าวันรุ่งขึ้น

ครืด...ครืด...ครืด...

"ฮัลโหล"

"ทิชา...นี่เธอยังไม่ตื่นอีกหรอ"

"อืม...เมื่อคืนพ่อเอาประวัติหุ้นส่วนมาให้อ่านดึกไปหน่อย กี่โมงแล้วเนี่ย"

"9โมงแล้ว"

ห๊า!!! ทิชาตกใจสะดุ้งนั่งขึ้นทันที

"แล้วทำไมไม่โทรมาปลุกเช้าๆ เนี่ย"

"ใครจะไปรู้ปกติคุณหนูทิชาไม่เคยตื่นสายขนาดนี่"

"ไม่ต้องมาเหน็บ ขอเวลา20นาที"

"เร็วนะฉันหิวแล้ว" ทิชารีบวางโทรศัพท์ รีบอาบน้ำแต่งตัว ขับรถไปรับเทวาที่บ้านทันที

หึหึ... เทวาขึ้นรถมาแล้วหัวเราะในลำคอ

"เทวา นายอย่าทำท่าเยาะเย้ยฉันได้มั้ย แค่ตื่นสายเองนะ"

"ฮ่าฮ่า...มีวันนี้ที่ฉันได้หัวเราะเธออย่างเต็มที่"

"เทวาหน่ะ" ทิชาตีไปที่แขนของเทวาด้วยความอาย

"ถึงจะสนิทกัน ฉันก็อายเป็นนะ"

"อ่ะๆ ไม่หัวเราะแล้วก็ได้"

ทิชาและเทวาซื้อของกันเสร็จก็พากันไปนั่งทานอาหารที่ร้านอสหารจีนแห่งนึง ระหว่างที่รออาหารทางร้านได้เปิดทีวี มีการโฆษณาสินค้าชิ้นนึง เป็นชาชงพร้อมดื่ม ควบคุมน้ำหนักดีสำหรับสาวๆ ลงท้ายด้วยจิ้นกรุ๊ป ทิชามองดูด้วยความสนใจ และเจอรายการนึงที่นำเสนอนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงพ่อหม้ายลูกติด กู้หนานเพ่ย

"เห้ย... คนนี้ที่พ่อเอาข้อมูลมาให้ฉันศึกษานี่" ทิชาตกใจชี้คนที่รายการนำมาเสนอ

"ไหนใคร" เทวาหันมองตาม

"คนนี้แหละชื่อกู้หนานเพ่ย หนึ่งในหุ้นส่วนที่ทำชั้นไม่ได้หลับได้นอนต้องมาศึกษาข้อมูล ชิ ฮอตจริงนะพ่อคู้ณ...." ทิชามองด้วยสายตาไม่พอใจนัก เพราะศึกษาประวัติเขาเป็นคนสุดท้าย จนทำให้เธอนอนดึกตื่นสายจนโดนเพื่อนล้อ