ตอนที่ 10 ฟาเบียนกลับมาแล้ว

เขายังเหมือนกับคนเดิมที่เธอจำได้แทบทุกอย่าง ถึงแม้รูปหน้าจะคมคายขึ้น และความอ่อนเยาว์ในสมัยมหาวิทยาลัยจะหายไปก็ตาม ท่วงท่าของเขายังดูภูมิฐานและมาดมั่นยิ่งขึ้นด้วย

ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดก็คือสีหน้าของเขา สิ่งที่หายไปคือความอบอุ่นที่เธอจำได้ว่าเห็นมันบนใบหน้าของเขาทุกวัน เหลือไว้เพียงความเกรี้ยวกราดและขึงขัง

ตอนนี้เขากำลังฟังรายงานจากเหล่าลูกน้อง พร้อมพยักหน้าและออกคำสั่งสองสามอย่างเป็นครั้งคราว

กลุ่มคนเดินผ่านเธอเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าบรรณาธิการ โดยสายตาของเขาไม่ได้แลมองมาที่เธอเลยสักครั้ง

วิเวียนหน้าซีดเผือด

ฟาเบียน นอร์ตัน...เขากลับมาที่นี่อีกทำไม สองปีก่อน จู่ๆ เขาก็จากไปโดยไม่เอ่ยลาเลยสักคำ แล้วตอนนี้เขากลับมาอีกทำไม

สองปีที่ผ่านมา ตอนนี้เธอพอจะปล่อยวางความสัมพันธ์ที่แตกหักระหว่างเขาและเธอได้บ้างแล้ว ทว่าการกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของเธอแบบกะทันหันของเขายังคงมีระลอกคลื่นของความรู้สึกที่สาดซัดใส่เธอไม่หยุดหย่อน และกดเธอให้จมลงไปจนมิด

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหากเห็นกันครั้งแรกเขาจะจำเธอได้เหมือนที่เธอจำเขาได้หรือเปล่า

คิดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มเย้ยหยันแบบด้อยค่าตัวเองก็โค้งขึ้นบนริมฝีปากของเธอ

มันสำคัญด้วยเหรอว่าเขาจะจำฉันได้หรือเปล่า เขากับฉัน...ถูกฟ้าลิขิตให้แยกทางกันแล้ว ไม่มีทางที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนอย่างที่เคยเป็นได้…

เวลาที่เหลือของวันตกเข้าสู่ไอหมอกของความอึดอัดและความกังวล เธอกลัวว่าฟาเบียนจะจำเธอได้

ในไม่ช้าความจริงจะพิสูจน์ได้ว่าความกังวลของเธอนั้นเลื่อนลอยไร้เหตุผล

เนื่องจากเป็นการเข้ารับตำแหน่งใหม่ของเขา ฟาเบียนจึงยุ่งอยู่กับการพบปะแผนกต่างๆ ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงในบริษัทนิตยสาร

ในการประชุมครั้งหนึ่ง เขาฟังอย่างตั้งใจ ในขณะที่บรรณาธิการอาวุโสทำการรายงานก็ออกความเห็นและสั่งโน่นนี่ เขาไม่ได้ให้ความสนใจวิเวียนที่นั่งอยู่ไกลสุดของโต๊ะเลยสักครั้ง

ดูเหมือนเขาจะลืมฉันไปแล้ว … แต่ฉันเดาว่านั่นก็ไม่ได้ผิดความคาดหมายอะไร หากฉันมีอะไรที่คู่ควรกับเขาสักนิด เมื่อสองปีก่อนเขาคงไม่จากไปโดยไม่บอกอะไรสักคำหรอก และฉันก็ไม่ได้ข่าวคราวจากเขาอีกเลยเช่นกัน

หลายชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้าแทบขาดใจสำหรับวิเวียน ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน เธอไม่อยากจะอยู่ที่สำนักงานนานไปกว่านี้แล้ว จึงรีบคว้ากระเป๋าและเตรียมตัวจะกลับ

โชคไม่ดีที่อยู่ๆ บรรณาธิการอาวุโสของเธอก็ร้องเรียกเธอ

"เดี๋ยวก่อน วิเวียน ช่วยเอาเอกสารนี้ไปให้คุณนอร์ตันแทนฉันหน่อยได้ไหม รายงานเป็นคำพูดให้เขาฟังด้วยนะ"

วิเวียนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะหมุนตัวไปหาผู้หญิงอีกคนช้าๆ เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอนเล็กน้อย "เลสลีย์ ฉันมีเรื่องด่วนต้องกลับไปทำที่บ้านน่ะ คุณจะช่วย..."

บรรณาธิการอาวุโสของเธอ เลสลีย์ เจนสันกำลังหงุดหงิดจากการประชุมก่อนหน้าที่เธอถูกตำหนิ เมื่อได้ยินวิเวียนปฏิเสธ เธอก็ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่ทันที "แล้วไง เธอคิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกคนเพียงเพราะได้สัมภาษณ์ประธานบริษัทฟินเนอร์กรุ๊ปอย่างนั้นเหรอ"

วิเวียนหน้าซีดกับคำพูดเชือดเฉือนที่หลุดออกจากปากของเลสลีย์ เธอจึงได้แต่ตอบอย่างไม่มีทางเลือกว่า "อย่างี่เง่าไปหน่อยเลย เลสลีย์ เดี๋ยวฉันทำเอง"

เธอหยิบเอกสารมาจากเลสลีย์ แล้วเดินไปยังห้องทำงานของฟาเบียน เธอยืนอยู่หน้าประตู หายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งเพื่อสงบจิตสงบใจตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

แค่การเคลื่อนไหวง่ายๆ ดูเหมือนจะสูบพลังของเธอออกไปจนหมด

"เข้ามา"